Heb dit eenmansproject lang geleden leren kennen via Tubular.net
De invloeden van Mike Oldfield zijn dan ook duidelijk hoorbaar.
Ook Pink Floyd (met name de gitaarsound van David Gilmour) is zeker een voorbeeld voor deze man uit Polen en in het nummer 'Massa' speelt ook de Knopfler-sound een grote rol.
Een afwisselend album, akoestisch en electrisch, met een perfecte produktie.
Die piekfijne produktie geldt trouwens ook voor de andere albums die volgden.
De eerste drie zijn in 2017 terug uitgebracht met een aangepaste cover.

Prog-Rock van de bovenste plank !!
Na een (vooral instrumentale) start begin de jaren 2000 heeft de Poolse groep rond multi-instrumentalist Michał Wojtaś meer en meer hun eigen sound gecreëerd door het gebruik van verschillende soorten instrumenten, van traditioneel en folky tot de modernste technieken.
Sinds "Hunt" komen ze met kwaliteitsvolle songs in complexe arrangementen waar al hun vroegere invloeden perfect in vermengd worden.
Kan keer op keer beluisterd worden...

Sfeervol progrock album.
Mooie opbouw van de nummers met alweer de knappe gitaren op de voorgrond, deze keer hoor ik er af en toe ook wat Jeff Beck in.
Meer synth, minder akoestisch dan in de beginjaren en met goede vocalen.
Voor mij mogen ze terug vertrokken zijn voor lange tijd zo.

Reissue uit 2004, met een nieuwe cover die aansluit bij het design van de laatste CD uit 2017.
Op deze derde plaat meer hardere ritmes en elektrische gitaren en minder akoestische instrumenten.

Tweede plaat van Amarok, het eenmansproject uit Polen.
Ook hier de duidelijke invloeden van Mike Oldfield en David Gilmour, met iets meer (gast)vocalen dan op het eerste album.
Dit is een reissue uit 2003 met een andere cover die aansluit bij de laatste worp uit 2017 www.musicmeter.nl/album/692057

Alweer een mooie productie van multi-instrumentalist Michał Wojtas.
Er wordt wel meer op sfeer gemikt, vooral omdat de muziek geschreven werd voor een dansproductie van de Britse choreograaf James Wilton.
Veel donkere electronische muziek met af en toe een knappe drumsound of een mooie en emotionele melodie op de lap steel- en electrische gitaar, genre David Gilmour en Jeff Beck, maar bij elke luisterbeurt vind je wel een nieuwe laag in de lange nummers.

Fantastisch album ; klinkt zoals Apocalyptica voor mij moet klinken !
Geen vocals, dreigend en toch melodisch met een goede ondersteuning van de ritme sectie.
Mooi versies van hun eigen, oudere materiaal en een machtig tweeluik van Nothing Else Matters in combinatie met het gekende Conquest of Paradise van Vangelis.
De streepjes electronica in de beginstukken en de "nieuwe" nummers mogen ze voor mij zeker toepassen in volgende projecten.

Voor mij klinken ze nog even fris en melodieus als in den beginne.
Ze hebben hun eigen sound en die is gebleven, waardoor het zeer herkenbaar is, maar overdaad schaadt hier zeker niet.
De stemmen blenden nog steeds prima en de toffe gitaarsound (zowel akoestisch, electrisch als op slide) blijft een mooie ondersteuning op de vlotte melodieën.
Ik hoop toch een optreden te kunnen meepikken van deze anciens tijdens hun recente tour...