Simple minds heb ik ontdekt rond 1981 met NGD en daarna SITR. Fantastische muziek en tussenin ontdekte ik hun vorige platen waaronder E&D, S&F en SFC. Nog meer puur kippevel, maar de meeste hier herkennen dit gevoel wel. Oké, de jaren 90 waren niet altijd geweldig; ondertussen waren Derek en Mick al weg en bij het horen van Glitterball ben ik zelf ei zo na afgehaakt. De volharding van Jim & Charlie zijn echter zo bewonderingswaardig en aanstekelijk; ook het oprecht plezier dat ze beleven van optreden. SM-fans zijn ook van het trouwste soort. Ze hebben me bovendien meermaals aangenaam weten te verrassen met hun latere werk. Net zoals nu: deze cd is wat mij betreft topkwaliteit en nog beter dan BM dat bij momenten ook sterk was. Ja, SM hebben evoluties doorgemaakt maar (ver)wachten we nu nog echt nog een cc van begin jaren 80 ? Derek en Mick waren fenomenaal maar wat zouden zij vandaag nog bijgebracht hebben - ik kan zelf bijna niet geloven dat ik deze halve heiligschennis neerpen - maar ere wie ere toekomt. Met WBW combineren ze kunde, durf en puur muziekplezier met muzikanten die ook geprikkeld werden door de passie van Jim & Charlie.
Magic is idd een groeier en van Dirty old Town ben ik niet gek van maar al de rest van deze cd pakt je bij de keel. - Utopia is momenteel mijn favoriet - en daarom 4,5. Maar vooral, ik heb oprecht terug het kippevelgevoel van het eerste uur.
Dus chapeau en dikke merci SM.