Simple Minds - Walk Between Worlds (2018)

Positief verrast door deze release als (ooit) fan van het eerste uur. Zoals menigeen hier afgehaakt na OUaT vanwege te glad, te hol en te leeg. Gelukkig hadden we de eerste seven platen nog om bij uit te huilen.
Maar voorzichtig aan hoorde ik dat ooit zo ‘heilige vuur’ toch zo af en toe weer aanwakkeren op die laatste 3 platen van ze (die akoestische draak daargelaten) en vat deze nieuwe zo her en der gelukkig eveneens weer vlam! En als we toch U2 en SM moeten vergelijken, iets wat inderdaad altijd wel is gedaan sinds de gloriejaren van beide bands: ik ben blijer met dit plaatje dan die bloedeloze en kapot gekookte schijf van Bono en z'n maatjes. Een stúk blijer!

Blij dat achteraf blijkt dat Magic het minste nummer van de plaat is. De rest vind ik eigenlijk allemaal erg sterk. Ik ben ook van de stevige muziek dus de gitaar had wat mij betreft wat prominenter aanwezig mogen zijn. Maar goed respect weer voor de heren dat ze nog steeds kwalitatief sterke platen uitbrengen waarbij ik dan ook nog de indruk heb dat het een groeiplaatje is. Zin in Paradiso.

Aardige plaat maar geen topper.

Zit deze plaat nu ook voor het eerst te beluisteren en ben plezierig verrast. Geen weggooi plaat en ook geen klakkeloos herhalen van de vorige platen. Staat lekker op zichzelf en heb tot nu toe nog geen slecht nummer voorbij horen komen, ga deze de komende weken zeker vaker beluisteren. Hoor geen enkele overeenkomst met NGD, kan ook niet want de enige 2 overgebleven leden zijn Jim Kerr en Charlie Burchill (Mel Gainor stroomde ook pas later in) en naar mijn mening hebben de andere leden destijds een grote invloed gehad op het geluid van NGD. Los daarvan blijft de Simple Minds zich de laatste jaren positief ontwikkelen en zolang ze geen (bizar slechte!) akoestische platen meer maken blijf ik het braaf kopen en beluisteren.

nou vooruit, ik verhoog de plaat van 3,0 naar 3,5. Een keer of 8 voorbij gekomen en hij begint beter te bevallen ondanks dat er best wat anonieme nummers op staan en dat de nummers onderling wat wat inwisselbaar zijn.

De favorieten zijn Magic, Utopia en het lied, wat best veel weg heeft van Alive & Kicking, Sense of Discovery. De laatste twee hebben de gele sterren gekregen. Ook Barrowland Star is wel aardig maar die heeft wel een flinke groot gebaar Once Upon a Time touch. Once Upon a Time is sowieso wel het album waar ik deze het eerst mee zou vergelijken. De andere plaat van SM die dat ook heeft is Good News from the Next World maar dan vind ik deze net iets meer geslaagd.

Zo gek is die Coldplay-vergelijking niet: ik hoor bombast, te zwaar aangeslagen drums, overvolle arrangementen. De arme luisteraar zoekt tevergeefs naar een rustpunt in de muziek: de zang valt niet tegen, maar de scheurende synths, de beukdrums, de gierende gitaren en dan ook nog to top it off schmierende violen.

Toepasselijk citaat van The Independent:
The deep, surging bass pulse that opens “Summer” suggests a more focused approach, but before long Jim Kerr’s descending again into his dreams, anticipating “all those energies” amidst yet another miasmic, swirling sea of sound, and the song just evaporates into a mist of queasy bombast.

Luister, Aart, luisteren zul je - dit is arenarock in eerste instantie - nix subtiele hints, breed uitgemeten alles. Dit album toont duidelijk aan dat ook het stimulus-responsmodel aan inflatie onderhevig is. De millenial is op zoek NAAR BREEDUITGEMETEN STIMULI en wordt op zijn wenken bediend.

Ik werd echt kotsmisselijk van de volgeplempte, bombastisch hol klinkende productie. Mijn opinie over de muziek - die heb ik slechts bij fragmenten kunnen ontwaren. SitR is al ergens genoemd - dat is één van de klassieke SM albums waar ik qua productie een bloedhekel aan heb - en deze gaat daar moeiteloos in de vluchtstrook nog overheen. Was NGD zo geproduceerd zou ik wellicht een groot fan van kamermuziek en Gregoriaans gezang zijn geworden.

Mijn tip: draai dit album NIET na zwaar tafelen.

Nou mijn Simple Minds collectie is weer uitgebreid met "Walk between Worlds", de langverwachte opvolger van het succesvolle "Big Music", en natuurlijk ook de 2 cd's daarvoor. Dat Simple minds weer een soort 2e leven hebben na de jaren'80 en de succesloze jaren '90, kan ik concluderen dat "Walk between Worlds" weer een succesvolle aanvulling is op de vorige 3 cd's , gelukkig. Ik heb voor mezelf wel het gevoel dat ik "Big Music" iets beter vind, ik mis hier op "WBW" net iets te vaak Charlie Burchill, maar er valt eigenlijk altijd wel iets te zeuren,..ik vind "WBW" een verassend sterk album. Alleen de werktitel al "Walk Between Worlds", vind ik weer echt zo'n symbolisch iets waar Simple Minds pattent op lijken te hebben,...het maakt je nieuwsgierig,.. het is een soort titel in de trant van "Real to Real Cacophony" t/m "New Gold Dream". Het klinkt artistiek,..zweverig.
Nu even over de band zelf, die is behoorlijk veranderd, de muziek doet er gelukkig niet voor onder, ik zei al dat ik Charlie af en toe wat mis op "WBW", want laten we eerlijk zijn ondanks die drumpartijen die ik wat mis hier, net als Charlies gitaar, Mel Gaynor's inbreng mis ik toch af en toe ook wel, ondanks hij er de laatste jaren niet zo glorieus meer bij zat achter z'n drumkit. Toen hij eerste helft van de jaren '80 bij Simple Minds kwam deden de Minds een gouden greep, een drummer die de band extra power gaf. Nu Michael McNeill en Derek Forbes ( toetsenist en bassist) al jaren het veld verlaten hebben, helaas ( beiden zeer grote belangrijke factor voor de sound van Simple Minds) is het niet te hopen dat Mel Gaynor ook voorgoed de band verlaten heeft, maar voor een bepaalde periode, ( Mel Gaynor heeft tussen 1983-2018 al vaker een paar keer verstek laten gaan) maar laat Simple Minds a.u.b geen hop-off hop-on bandje worden. De bassist van de laatste jaren Ged Grimes is gelukkig nog gebleven,..goeie bassist trouwens. Maar Simple Minds de laatste jaren is toch voornamelijk Kerr en Burchill.
Met die 2 is Simple Minds ook begonnen, maar enigszins een beetje standvastig bandgevoel zal wel eens fijn zijn. ( kijk maar eens naar het hechte U2), ook dat waarderen fans. Maar ach het mag de muzikale pret niet drukken. ik ben al gelukkig dat ik aangenaam verrast ben door "WBW" met de mooie uitwaaierende nummers. "WBW" is vooral sferisch met warme klanken.
Ik vreesde eigenlijk al met ergste met 'Magic' als voorbode.Ook eigenlijk onbegrijpelijk dat 'Magic' het album heeft gehaald. Hadden de Simple Minds niks beters meer op de plank liggen?
Dan ben ik nu aangekomen de nummers eens 1 voor 1 te beschrijven zoals ik ze ervaar. We beginnen bij de opener 'Magic'. Het begint even goed, daarna zakt het snel in en kabbelt maar voort, er zit helemaal geen climax in en is eigenlijk doodsaai. Niet echt een geweldige opener dus. Ook word hier meer gesproken dan gezongen,..Jim Kerr op automatische piloot. maar na deze slappe hap is het alleen nog maar genieten. Daarna komt 'Summer'. Het lijkt wel of ik Peter Hook van New Order hoor, prachtig nummer met een rollende bas er in. Dan komt 'Utopia', begint met een prachtige dromerige sound, het nummer sleept je als het ware mee naar grotere hoogtes. het had zo op "New Gold Dream" kunnen staan.
'The Signal and the Noise'. Dit vind ik weer een Simple Minds klassieker waar het gitaargeluid van Charlie Burchill weer eens tot z'n recht komt, dat wat mij betreft iets vaker op dit album had mogen gebeuren. Samen met 'Barrowland Star" 1 van mijn favorieten op "WBW" .
'In Dreams' hoor ik een beetje gelijkenissen met de bonustrack van "Big Music" namelijk 'Bittersweet',.. een beetje dezelfde opzet. Een lekker lichtvoetig pop-liedje, beetje H;uman-League-achtig.
'Barrowland Star', mijn favoriet op "WBW", in 1 woord..Geweldig. Vooral het begin van het nummer doet Kerr me aan Bowie denken, maar sowiezo vind ik dit nummer een beetje Bowiaans. Alles is hier uit de kast getrokken met muzikale arrengementen enz om dit een knijter van een nummer te maken. Top!
'Walk between Worlds', het titelnummer, ook hier hoor ik weer orkestrale momenten, wat dit toch al geslaagde nummer een diepere gelaagdheid geeft, ook weer klasse.
'Sense of Discovery'. Een beetje teveel kopie-werk uit eigen muziek-catalogus ( Alive and Kicking) terwijl het nummer opzich een prachtige afsluiter is. Er hangt een beetje een sferische zweem over dat doet denken aan U2 ten tijde van "The Unforgettable Fire".
Dan zijn we bij de bonus-tracks aanbeland.
'Silent kiss' , een lekker powerful nummer en een welkome toevoeging aan de rest van het album dat over het algemeen meer sferisch is dan Rock en Beat- gericht.
'Angel underneath my Skin'. Dit doet me denken aan het tijdperk "Sparkle in the Rain" en "Once upon a Time", erg bombastisch,..maar o zo goed.
'Dirty old Town (Live) ' vind ik een halfgeslaagd nummer, niet echt slecht, maar laat dit maar aan The Pogues over, Shane McCowan weet daar wel raad mee.
Eindconclusie: een zeer verassend geheel,..en die single,..'Magic" vergeef ik ze, maar daarom samen met 'Dirty old Town' wat ik maar half geslaagd vind geef ik ze niet de volle 5 sterren maar 4 en halve ster, en zo ben ik toch maar weer zeer aardig geweest voor Simple Minds.

Hehe scheurende synths en gitaren. Ik denk dat het ook weleens aan jou zou kunnen liggen en dat je simpelweg niet zoveel gewend bent. Geen rustpunt ook nog. Hehe hilarisch.

Goede conclusie, uitstekend menselijk inzicht - ik veronderstel een graad in de hogere helderzienheid. Heb dat zelf ooit gestudeerd, maar faalde pijnlijk in het onderdeel excrementen lezen.

Mijn complimenten voor uw voortreffelijke muzieksmaak (top10), chapeau. Daarom, een herinnering:

Brilliant days
Wake up on brilliant days
Shadows of brilliant ways will change all the time
Memories
Burning gold memories
Gold of day memories change me in these times

Tussen alle berichten staat er eentje met volgeplempte, bombastisch hol klinkende woorden. Sommige zaken zijn voorspelbaar.

Een conclusie zat er echt niet in hoor. Vandaar dat ik ook zeg ik denk dat....
Vermoeiend verder allemaal. We hebben het over muziek hoor.

Kan hier niet warm van worden, 2 sterren.

Geen mis album op zich, maar stoor me vooral aan de productie. Het lijkt net alsof ze Simple Minds zo 'eigentijds' willen laten klinken door die elektronische elementjes en effectjes - en dat klinkt erg geforceerd. Op sommige nummers hoor je echt geen band spelen en zit het vol studio-trickery. Overproduced.

Ik moest op musicmeter ontdekken dat Simple Minds een nieuw werk heeft afgeleverd. Meestal komt er eerst een "single" maar die is nog niet opgepikt door kwaliteitszender Q music. In tegenstelling tot het nieuwe plaatje van Blof, dat 6 keer per dag langskomt.
Dan nu het album Walk Between Worlds. Openingstrack Magic is een leuk simpel liedje wat zo op de radio kan voor het gepeupel. Summer wordt al wat serieuzer, net als Utopia.Signal and the Noise kan zo op Black and White. In Dreams is een mooie opmaak voor wat erna komen gaat. Namelijk Barrowland Star. Dit is veruit het beste nummer van het album. Het mooi overlopende intro van Walk between Worlds belooft veel maar het nummer heeft wat storende elementen. Sense of Discovery is best leuk maar niet heel bijzonder. Dirty Old Town is een live song waar de rust vanaf druipt. Dat zegt ook wat over de opnamekwaliteit van de studiosongs. Het is overgeproduceerd en een aanslag op je gehoor.
Het is geen slechte plaat maar doet de glorieuze periode zeker niet herleven.

Ieder z'n smaak,..ik ben in ieder geval aangenaam verrast. Maar ik hoop wel in de toekomst weer meer puur drumwerk te horen, dus hopelijk keert Mel Gaynor weer terug. Voor de rest niks anders dan lof.

Minste cd ooit van SM, zelfs slechter dan het laatste akoestische gedrocht. De nieuwe bezetting komt niet ten goede van de muziek, alle nummers zijn met electronica dicht geplamuurd en zijn standaard (saai): couplet - refrein - couplet - refrein - brug/solo - refrein. Het door velen bewierookte "Barrowland Star" is niet te redden met de solo van Charlie (hè, hij is er toch bij). Paradiso wordt mijn 50e Simple Minds concert maar als deze cd daar helemaal gespeeld wordt kijk ik er niet naar uit.

Als volger van Simple Minds vanaf 1983 vind ik elke release weer een spannende aangelegenheid. Wanneer je eenmaal besmet bent met het SM virus laat je het je niet meer los, alhoewel, wanneer ze het echt niet meer kunnen opbrengen om spannend materiaal te brengen zal ik een van de eersten zijn om ze te bedanken voor vele jaren van schitterend werk. Het is moeilijk om als trouwe volger objectief te blijven maar ik wil toch een poging wagen. Nog even terug naar hun akoestische uitstapje : deze heb ik niet toegevoegd aan mijn collectie. Enig lichtpuntje : het enthousiastme bij Cherisse. Niemand kan Mel vervangen maar wat zij uitstraalt is bepaald niet verkeerd. Ook Mark Schulman is een geweldige drummer. Jim en Charlie vormen het hart van de Minds, toen Mel er in '95 niet bij was zag ik dit ook niet als onoverkomelijk. Enfin, over bezettingen en afzonderlijke nummers zullen de meningen altijd verdeeld zijn. Ik vind de registratie van Arras nog steeds een van de indrukwekkendste, dus met Mel en Andy, het was dus wel even schrikken toen in de aanloop van WBW bekend werd dat zij niet meer van de partij waren. Jim Kerr heeft aangetoond om ook in zijn eentje ( Lostboy ) uitstekend materiaal te kunnen produceren dus op naar de eerste geluiden. Magic, even schrikken zeg. Op het eerste gehoor onbetekenend, na meer luisteren een vrolijk nummer en nu ik de tekst in mij opneem krijg ik een vette glimlach. Sommige nummers zijn obscuur ( Utopia ) andere weer klassieke SM : Barrowland Star. Alleen al voor dit nummer zoek ik ze weer op. In '95 had ik al de single van She's a River gekocht maar vond Celtic Strings niet bijzonder genoeg. Wat ze ervan gemaakt hebben is fenomenaal. Het album krijgt van mij 4,5 *, het was een 5 geworden wanneer ze wat minder effecten hadden gebruikt.

Simple minds heb ik ontdekt rond 1981 met NGD en daarna SITR. Fantastische muziek en tussenin ontdekte ik hun vorige platen waaronder E&D, S&F en SFC. Nog meer puur kippevel, maar de meeste hier herkennen dit gevoel wel. Oké, de jaren 90 waren niet altijd geweldig; ondertussen waren Derek en Mick al weg en bij het horen van Glitterball ben ik zelf ei zo na afgehaakt. De volharding van Jim & Charlie zijn echter zo bewonderingswaardig en aanstekelijk; ook het oprecht plezier dat ze beleven van optreden. SM-fans zijn ook van het trouwste soort. Ze hebben me bovendien meermaals aangenaam weten te verrassen met hun latere werk. Net zoals nu: deze cd is wat mij betreft topkwaliteit en nog beter dan BM dat bij momenten ook sterk was. Ja, SM hebben evoluties doorgemaakt maar (ver)wachten we nu nog echt nog een cc van begin jaren 80 ? Derek en Mick waren fenomenaal maar wat zouden zij vandaag nog bijgebracht hebben - ik kan zelf bijna niet geloven dat ik deze halve heiligschennis neerpen - maar ere wie ere toekomt. Met WBW combineren ze kunde, durf en puur muziekplezier met muzikanten die ook geprikkeld werden door de passie van Jim & Charlie.
Magic is idd een groeier en van Dirty old Town ben ik niet gek van maar al de rest van deze cd pakt je bij de keel. - Utopia is momenteel mijn favoriet - en daarom 4,5. Maar vooral, ik heb oprecht terug het kippevelgevoel van het eerste uur.
Dus chapeau en dikke merci SM.

Ik hoop dan maar dat het interview erg goed gaat worden in Paradiso

Op het eerste gehoor niet mijn ding, maar dat had ik bij Big Music in het begin ook.
Kerr probeerde het ook al onder de Lostboy! naam, deze sluit daar op aan, maar dan met een vleugje Burchill.
Simple Minds is voor mij al een periode een veredeld eenmansproject, waarbij het ontbreken van songs wordt gecamoufleerd door toevoegende electronica, dan weer geslaagd,dan weer juist niet.
Het is wel steeds lastiger om daar doorheente luisteren.
Wel een band die ik nog steeds erg hoog heb zitten.

Is het aan te raden het album met 8 nummers te kopen of beter de versie met de 3 bonustracks erbij?

Als de 8 nummers een geheel vormen, de afsluiter passend gekozen is en de bonustracks niet in het geheel passen, verkies ik de versie zonder de bonustracks. Die bonusjes koop ik dan via iTunes. Als alles toch een geheel is, koop ik de versie met de bonustracks.

Eigenlijk heb ik een hekel aan die nieuwe manier van albums uit te brengen: gewone versie, versie met bonusnummers en soms een versie met nog extra bonusnummers. Vroeger was dat leuker: je kocht een album en kon een eigen compilatie maken met b-kantjes en extra's.

Voor Simple Minds begon dit gedoe met 'Graffiti Soul' en erna 'Big Music'. Alleen bestonden die albums uit 2 cd's, het gewone album en extra's op een apart schijfje. Op die manier is het wel handig.

Ik begrijp niet dat er überhaupt mensen zijn die nog platen kopen in deze tijd met diensten zoals spotify. Vroeger struinde ik alle platenwinkels af. Nu struin ik op internet.

Niet iedereen denkt daarover - en dit album - hetzelfde, (en dat lijkt me dan ook de enige reden om het hier posten), check:
Muziek >> Algemeen >> Aantal cd's

Ik heb me aangeleerd om op gepaste wijze op afstand te blijven van bepaalde bands dan wel artiesten die het maar niet kunnen laten een punt achter hun carrière te zetten. Het is gewoon zonde van de tijd en soms het geld. Ik heb er mooie tijden mee beleeft, deze band de Simple Minds zijn hier een zeer goed voorbeeld van. Want het grootse moment van gelukzaligheid hou ik liever in het verleden dat ook nooit meer wordt overtroffen. Soms waag ik nog wel eens poging, maar liever niet want afstraffing volgt, op een enkele uitzondering na. Dat zijn dan meestal platen of artiesten waar nog altijd iets aan te ontdekken valt en opnieuw kunnen verrassen en dus de tand des tijds kunnen doorstaan. Echter je weet nooit wanneer ook hun moment gekomen is.

Tja..... , die vergelijking met n verleden hebben we nu wel gehad. Mijn hier en nu stijgt met elke luisterbeurt.

Die vergelijkingen steeds maar met die ouwe tijden door velen snap ik ook niet. Die gasten waren toen in de 20 en zijn nu tegen de 60. Wat is dat voor een complete nonsense om te gaan benoemen hoe goed ze vroeger wel niet waren. De impact die nieuwe muziek op iemand heeft vroeger zal nooit meer terugkeren denk ik na 40 jaar. Bij geen enkele artiest. Ik geniet gewoon van sterke nummers als Utopia, Signal and the Noise en Silent Kiss. De rest doet er amper voor onder.

De reden waarom ik een groot Simple Minds bewonderaar ben, is juist omdat zij een van de weinige 80's bands zijn die nog steeds goede muziek maken.

Absoluut en ze trekken ook nieuwe fans aan.
Volgende week ga ik naar hun optreden in de AB met mijn 15-jarige zoon en veel overtuiging om mee te gaan heb ik niet moeten gebruiken

In Genres > Rock > Simple Minds - In between worlds:

Simple Minds – In between worlds – tussen wal en schip. (2.5 - 3- sterren)

Vorig jaar ging Simple Minds op de Unplugged tour. Ik had tickets gekocht, maar een vakantie kwam daartussen. Tegelijkertijd had ik niet veel spijt deze tour niet gezien te hebben. Simple Minds leek wel verworden tot een E-Street band met Jim Kerr en Charlie Burchill als enig overgebleven vaste waarden. Andy Gillespie – toch bijna 15 jaar lid van de band als toetsenist, was opeens van de aardbodem verdwenen. Drummer van het tweede uur, Mel Gaynor, was dat opeens eveneens, na 34 jaar. Wat de oorzaak was, en wie er wanneer op reactie van wat of wie de brui aan gaf, het werd niet toegelicht, maar dat het geen vrijwillige scheiding was, staat wel vast.

Afgelopen najaar werd In between worlds aangekondigd, voor release 2 februari 2018. Een snippet van de track Magic, snelde ons vooruit. Ik werd er niet blij van. Het klonk als een slecht B-kantje van een single van Big Music. En om daar nu het nieuwe album mee aan te kondigen. En Simple Minds gereduceerd tot Jim en Charlie: beloofde niet veel goeds. Als we nu het nummer in zijn geheel horen, blijft de conclusie dat het niet de sterkste is van In between… een te vlakke song met zang die in de mist blijft hangen en vooral: niet heraldeert of ‘uplift’, wat de beste Simple Minds nummers wél doen.
Summer heeft wel dat stuwende, opliftende. Jim’s zang heeft wel wat van de sfeer op het album. Neápolis, (1998) niet toevallig ook een album wat Jim en Charlie gezamenlijk maakten. Gewoon een lekker nummer voor op de zomerse snelweg, raam open. Gewoon, voor díe gelegenheid. Een beetje zoals U2’s Vertigo, een lekker nummer, maar zeker geen wereldnummer.

Utopia raakt wél dan eindelijk de snaar bij ondergetekende. Jim zingt op een alternatieve wijze, veel kleiner gehouden, de keyboards zijn mysterieus, Charlie’s gitaar welluidend en gelaagd. De sfeer blijft loom nazomers, en we willen wel eens wakker geschud worden nu. The signal and the noise doet dit. Een leftover van Graffity soul (2009)? Dan wel een goeie. Deze mag blijven. Wordt vast een live kraker. Hier wordt een mens blij van. Charlie laat zijn gitaar lekker waaieren op het eind terwijl de keyboards lekker rauw en fel klinken. That’s the way.
In dreams heeft wel wat Bowieësk wat hier en daar op In between terugkeert. Het is verfrissend, maar toch ook wat vlak en zonder echte kop en staart.

Barrowland star is de reden waarom ik dit album toch een nipte voldoende ga geven. Het is het prijsnummer van dit album. Zéér geïnspireerd door de allerlaatste albums van Bowie (zang) haalt dit het beste in Jim en Charlie naar boven. Superfans haalden al aan dat dit een bewerking was van een B-kantje She’s a river, Celtic strings. Het zij zo, beter zelf verbeterd dan slecht nagedaan. En dit is een upgrade, absoluut. Zo horen we Charlie Burchill ook graag. Bezwerend. Jim zich helemaal gevend. Dit klinkt ‘uit het hart’ en dat hoor je gelijk terug. Een nummer met een diepe ziel. Over de helft van het nummer ontspoort het gitaartechnisch heerlijk. Méér Charlie, méér! Zo horen we je veel te zelden. Jim ‘of the grid’ en keyboards op het laatst alsof de geest van Michael MacNeil in de studio huisde. Viermaal bravo heren. Het kán dus nog wel. Bombast zonder bombast. Violen op het eind, en een nieuwe SM anthem is geboren, absoluut.

Het titelnummer In between worlds begint met dezelfde violen. Het is een verfrissend nummer wat wel op Lostboy 2 had kunnen staan, ware het niet dat dit album – om commerciële redenen – nooit is uitgebracht om de naam Simple Minds niet te lang op ‘on hold’ te zetten? Als Jim Kerr solo kan dit nummer, maar op dit album is het net iets te mager. Zeker na zo’n knaller als Barrowland star. Sense of discovery besluit tenslotte het reguliere album. Dit nummer was zeker bedoeld voor het tweede soloalbum van Jim Kerr, Lostboy 2 en verschijnt hier alsnog. Het is het betere ‘Lost boy’ tijdperk nummer. Niet echt uplifting, en dat hebben op Lost boy ook wel eens beter gehoord. En zo haalt het op het einde toch wat de vaart uit het album, wat als geheel toch echt te wisselvallig is.
Drie nummers tenslotte staan op de cd met bonus nummers. Ik bespreek ze hier voor de volledigheid ook even.

Silent kiss. Tja. Waarom begint het album híer niet mee? Dit komt weer binnen. Beslist één van de handvol sterke(re) nummers op het album. Lekker dynamisch nummer, passievol gezongen. Hard opzetten. Lekker venijnig keyboardwerk. Zo hoort het. Zou het prijsnummer kunnen zijn geweest op Lostboy 2. Zomaar. Fijn. Angel underneath my skin heeft tegelijkertijd iets luchtigs als iets donkers. Het blijft echter – net zoals meer nummers – ergens tussen in hangen. Het derde bonus nummer is een live opname van Dirty old town. Jim Kerr goes Bruce Springsteen. Ah, vandaar die nieuw band!
Conclusie: nogal wat onbestemde nummers, een paar echte uitschieters, een paar leftovers van eerdere werken. Of het vertrek van Mel Gaynor en Andy Gillespie goed was? Het lef en de moed om iets anders te proberen is er, en werkt, soms. Misschien is dit het beste wat we van Simple Minds solo, zoals ik deze samenstelling, nog niet eens gekscherend, noem, kunnen verwachten. De oude samenstelling komt nimmer meer samen.

Ik ga Derek Forbes maar eens bekijken, in Leek op 23 februari. Ziel en ritme van de oude Simple Minds horen we daar als vanzelf in terug. Luister maar eens naar Echoes, en beoordeel zelf wat ik hier probeer te zeggen.