Het is alweer een tijd geleden, maar misschien wordt het weer eens hoogste tijd: een recensie van mijn kant. Dat mag ook wel misschien weer een keer, zeker bij een band als Gazpacho. Deze Noorse band heeft zichzelf weliswaar met Night naar een aanzienlijk bekender niveau gelanceerd, maar liet daarbij ook een belangrijke vraag achter: was Night een eendagsvlieg of is Gazpacho inderdaad een band die veel voor de toekomst belooft?

Desert Flight doet iets wat we in ieder geval van Night niet gewend zijn: met rockende gitaren het album inknallen. Een catchy riff dat de luisteraar direct wakker schudt. Eigenlijk geeft het me het gevoel alsof ik stampvoetend over een ronddraaiende plaat wil lopen. Het refrein van het nummer heeft een hoog meeblergehalte dat erg aan Muse doet denken. Halverwege slaat het nummer echter om in een stille, doch knappe spanningsboog, waarin een kil gitaartje en wat achtergrondgefrubbel te horen is. Tegen het einde van het nummer komt er een versnelling in de spanningsboog, beginnen de drums harder en sneller te klinken, lijkt de muziek wel meegetrokken te worden met de drums totdat plots een piano plaats maakt voor deze versnelling. Desert Flight is prachtig, maar het is nog maar een opwarmertje van wat er gaat komen.
Het volgende nummer doet meer denken aan het Gazpacho zoals we dat op Night kennen. En hoe! Op Night bewees Gazpacho al op een knappe manier om een centraal thema te bouwen. The Walk begint met een heel kalm, rustig 'klap'loopje (zo'n typisch klaploopje die Porcupine Tree's Trains bijvoorbeeld ook aan het einde heeft), keys en de ijzingwekkend prachtige stem van de zanger, die dit nummer extreem mooi weet neer te zetten. Langzaam aan voegen achter elkaar akoestische gitaren, elektrische gitaren en een viool zich toe. Na 4 minuten keert de rust weer terug in het nummer en krijgen we een Arabisch-achtig stuk muziek te horen, maar het klaploopje blijft te horen. De tweede helft van het nummer gaat door voor een van de meest ijzingwekkende stukken ooit. Ongeveer een vergelijkbare opbouw als in het eerste deel van het nummer is te horen, maar vanaf het moment waarop het in het eerste deel stil wordt, is er eerst een brug dat naar het briljante einde toewerkt. 3 minuten voor het einde begint een van de mooiste, spannendste akkoordenpatronen die ik ooit in m'n leven gehoord heb. Wat betreft stijl lijkt het ergens op Night: een koud, tot diep in het hart rakend, akoestisch gitaarstuk met pianoaanslagen op exact de juist momenten. Ook dit stuk kent weer een opbouw naar een wat harder einde, maar och och och dat akoestische gitaartje toch
Ook in het titelnummer lijkt Gazpacho zich bewust te zijn van haar talent om een muziekstuk rond een bepaald thema op te bouwen. Tick Tock heeft (misschien enigszins voorspelbaar) een tikkende klok als thema waar om heen gebouwd wordt. Ook hier weer die ijzingwekkende stem in het eerste helft van het nummer, terwijl de andere bandleden op de achtergrond een dreigende sfeer opbouwen met een zekere agressie die eruit lijkt te moeten. Na 3 minuten begint de agressie langzaam naar buiten te komen: zwaardere gitaarriffs en een soort van solo zijn te horen, maar worden gauw weer weggedrukt voor die dreigende sfeer in het begin. Na pak hem beet 5.45 minuten komt er opeens een zwaar mannenkoor in beeld, dat bijna kerkelijk aandoet. Zodra dit mannenkoor ophoudt, barst de frustratie en agressie eruit met gitaarriffs, maar wel gitaarriffs met een heel kalm pianootje eroverheen. Als de agressie eenmaal eruit is, wordt het nummer weer kalmer en iets luchtiger en begint het ergens iets hoopvols te krijgen. Het middenstuk van Tick Tock blijft echter wel in het kader staan van (voor Gazpacho's doen) zware gitaren en stevige drums. Als het nummer ongeveer 14 minuten op dreef is, maken de gitaren plaats voor die o zo prachtige viool die kenmerkend is voor Gazpacho, hoewel de zware drum blijft. Prachtige combinatie! Zodra de solo van de viool over is, mogen de gitaren weer: een gitaarsolo volgt met hetzelfde thema als de viool. In de laatste 5 minuten van het nummer is weer een hoofdrol weggelegd voor de zanger, die hier waarempel een beetje als Phideaux klinkt. Het is een stuk vol met opluchting, alle frustratie die opgekropt wordt in het eerste deel en eruit geknald wordt in het tweede deel, lijkt in het derde deel plaatsgemaakt te hebben voor een 'het komt allemaal wel goed'-gevoel.
Winter is Never klinkt erg als Marillion (om precies te zijn: zoals Somewhere Else had moeten zijn), maar dat neemt niet weg dat het erg mooi is. Een dromerige afsluiter van een fantastische plaat, waarin de keys een belangrijke rol spelen en de zanger ons hoog door de wolken lijkt mee te voeren.

Voor Tick Tock kan ik niets anders zeggen dan 'hulde'. Wat een plaat! Zoals Casartelli zegt: het wordt gevaarlijk om Night niet als opwarmer te zien van deze plaat. Maar als ik me bedenk dat ik Night in eerste instantie niet super bijzonder vond, maar dat het uitgegroeid is tot een van mijn favoriete platen, en als ik me bedenk dat deze Tick Tock die ik vanaf het begin al fantastisch vond ook alleen maar aan het groeien is, hoe geweldig zal deze plaat dan wel niet in de toekomst voor me gaan worden? De tijd zal het leren. In elk geval bewijst Gazpacho hier met speels gemak geen eendagsvlieg te zijn.