Dit is een ontdekking. Voor mij dan. Via een link kwam ik bij het nummer ‘Champion’ van deze band en ik werd meteen gegrepen. Passie gevangen in een stormachtig ritme, met kwinkelerend gitaarwerk en de gloedvolle vocalen van een zanger die het midden houdt tussen Matthew Bellamy van Muse en Conor Mason van Nothing But Thieves. Album gecheckt en wat blijkt: het staat bol van de prijsnummers. Prachtig vormgegeven en uitgevoerde liedjes. Toegegeven: overal sijpelen de invloeden door (zei iemand U2?) maar dan nog. Ik luister nu drie weken af en aan, vervelen doet The Chevin geen seconde. Een paar tracks grijpen me wel bij de lurven. Vooral “ Love Is Just A Game”. De uithalen van frontman Coyle Girelli kronkelen als ijzige vingers langs mijn ruggengraat. Waarom deze band niet is doorgebroken blijft voor mij een raadsel.

Overigens blijkt de voorloper van deze groep, ‘Your Vegas’ te zijn. Wat minder gepolijst en wat gruiziger. Ook niet verkeerd. Girelli heeft daarnaast ook een solo-album uit, ‘Love Kills’.

Degelijk en bij tijd en wijle ouderwets opzwepend album van ‘grande’ Zucchero. Klonken de recente voorgangers wat vlak en ongeïnspireerd, met D.O.C. wakkert deze aardig op leeftijd geraakte Italiaanse vocalist zijn karakteristieke signatuur weer aan: een lekker in het gehoor liggende mix van gospel, elektronica, blues en rock. Kan zich wat mij betreft redelijk meten met topper ‘Spirito Divino’. De dagen gaan wel tellen, de ballads domineren maar vervelend is dat niet echt. D.O.C. blijft wat langer houdbaar. Af en toe ontkurken en luisteren naar de onmiskenbaar rasperige vocalen van Zucchero zodat het zonnetje gaat schijnen tijdens grauwe, mistige dagen.