Lekker plaatje wederom van deze oude helden en ook al is het al een tijdje uit toch nog even een bijdrage.

Grappig was het dat ik tot drie maal toe naar mijn vaste platenzaak moest om het album te bemachtigen, de eerste twee keer dat ik erom ging was het uitverkocht. Dit terwijl hij naar eigen zeggen toch redelijk optimistisch had ingekocht. Deep Purple leeft zoals ze sinds Perfect Strangers niet meer hebben gedaan was het commentaar.

Throw my Bones: hadden we al mogen beluisteren via diverse media en het is een nummer in lijn met de vorige drie albums. lekker stevig met een heerlijke rol voor de ritme sectie, denk dat het live wel zal werken.
Drop The Weapon: is naar mijn gevoel een echt Gillan nummer en meer dan actueel op dit moment van leven.
We're All The Same In The Dark: heeft vooral heerlijke zang van Gillan, die man heeft de hoge uithalen niet meer maar ik hou erg van zijn huidige zang. Het is wel weer een heel herkenbaar Deep Purple nummer zonder verrassingen.
Nothing At All: is een heerlijk nummer met lekker solo werk haverwege daarbuiten ook weer een erg actuele tekst in de lijn zoals Gillan z'n teksten kan schrijven (erg fijn vind ik)
No Need To Shout: een beetje bluesy nummer naar mijn idee maar niet echt bijzonder.
Step By Step: heeft wel iets bijzonders, je zal dit of een lekker nummer vinden of verafschuwen denk ik. Voor mij geld het eerste. Het is een beetje slepend met mooi solospel van Don Airey.
What The What: heeeeerlijk rock and roll nummer waar Ian Gillan zijn huidige zang perfect tot zijn recht komt.
The Long Way Around: Dit is naar mijn mening wel een van de toppers van dit album. Wederom geweldig werk van Paicy en Glover en heerlijke teksten en zang van Gillan beiden tot in perfectie uitgevoerd.
The Power Of The Moon; gedurfd nummer maar wel bijzonder lekker en op haar eigen manier past het bijzonder goed op dit album. Het heeft heerlijke zanglijnen en Gillan schittert hierdoor nog maar eens.
Remission Possible: Wellicht de opvolger van de Well Dressed Guitar tijdens live optredens ?
Man Alive: Dit is het hoogtepunt wat mij betreft zowel muzikaal als tekstueel. Hele band in topvorm !
And The Address: Dit nummer maakt nog maar eens duidelijk dat de mannen vroeger heerlijke muziek maakten
Dancing In My Sleep: Dit is wat mij betreft het minste nummer van het album maar nog immer lekker om naar te luisteren.

Alles bij elkaar een dikke vier sterren en ik kijk uit naar Oktober als de heren naar de Ziggo Dome komen. Verwacht daar nou geen Child in Time maar geniet van de dingen waar ze nu goed in zijn.