Na een luistersessie of twintig, durf ik mijn mening over dit album wel te geven. Muziek is smaak, maar hoe Enter Shikari precies mijn smaak muziek weet te maken vindt ik ieder album weer wonderlijk.

Wat voor mij begon met Jonny Sniper dat ergens in 2007 op 3FM werd gedraaid door Eddie Zoëy, is uitgegroeid tot het volgen van de enige band waarvan ik de gehele discografie tof vind om te luisteren.

Dit album is ook vooral leuk en (denk ik) grotendeels gemaakt voor mensen die al het eerdere werk, hoe divers het ook is, kunnen waarderen. Het stikt van de hints, teksten en synths van voorgaande albums. Tekstueel soms maatschappijkritisch, soms kitch, grappig en/of over de top. Muziekaal is het van alles wat, maar wel heel goed aan elkaar gelapt. Zelfs een volledig klassiek stuk, waar dit vroeger vaak een klein element was of alleen aan het eind van een nummer voorkwam.

Je zou het album ook kunnen zien als een geslaagde samenvatting van alle voorgaande: hopelijk betekend dit niet dat het hier ook mee eindigt. Een topplaat, die nog wel iets langer had mogen duren want de drie kwartier zijn zo om. Wat ik wel een beetje mis zijn langere tracks of meer build-ups, vanaf The Spark lijken ze dit ‘meerdere liedjes in één concept’ grotendeels achter zich te hebben gelaten.