Nog altijd geniet ik - net als in de jaren '80 - ontzettend van dit album.
Wat hem voor mij uniek maakt is de 'stuwing' in de muziek.
De trein gaat met 'Someone, Somewhere in Summertime' als een geweldige rijden om daarna niet meer te stoppen... De baslijnen, de synth- en gitaar-klanktapijten... Hoe hebben ze dit ooit zo voor elkaar gekregen?
Altijd jammer als dit album afgelopen is; het laat een leegte na.