menu

Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

mijn stem
4,15 (980)
980 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Virgin

  1. Someone, Somewhere in Summertime (4:37)
  2. Colours Fly and Catherine Wheel (3:49)
  3. Promised You a Miracle (4:27)
  4. Big Sleep (5:00)
  5. Somebody Up There Likes You (5:00)
  6. New Gold Dream (81-82-83-84) (5:39)
  7. Glittering Prize (4:33)
  8. Hunter and the Hunted (5:55)
  9. King Is White and in the Crowd (7:02)
  10. Promised You a Miracle [Extended Version] *
  11. Seeing Out the Angel [Instrumental Remix] *
  12. Promised You a Miracle [US Remix] *
  13. Promised You a Miracle [US Dub] *
  14. Promised You a Miracle [US Special Extended Remix] *
  15. Glittering Prize [Club Mix] *
  16. Glittering Prize [Extended Theme] *
  17. Someone Somewhere (In Summertime) [Extended Mix] *
  18. New Gold Dream [German 12" Mix] *
  19. King Is White and in the Crowd [Instrumental] *
  20. New Gold Dream [German 12" Remix with Drums] *
  21. In Every Heaven *
  22. Promised You a Miracle [Edit] *
  23. Theme for Great Cities *
  24. Glittering Prize [Edit] *
  25. Glittering Prize (Theme) *
  26. Someone Somewhere in Summertime [Edit] *
  27. Soundtrack for Every Heaven *
  28. New Gold Dream (81-82-83-84) [7" Mix] *
  29. Promised You a Miracle [Kid Jensen Session] *
  30. In Trance as Mission [Kid Jensen Session] *
  31. King Is White and in the Crowd [Kid Jensen Session] *
  32. Promised You a Miracle [John Peel Session] *
  33. Love Song [John Peel Session] *
  34. Sons and Fascination [John Peel Session] *
  35. King Is White and in the Crowd [John Peel Session] *
  36. Someone Somewhere in Summertime [Kid Jensen Session] *
  37. Glittering Prize [Kid Jensen Session] *
  38. Hunter and the Hunted [Kid Jensen Session] *
  39. Someone Somewhere in Summertime [Full Duration] *
  40. Colours Fly and Catherine Wheel [Full Duration Instrumental] *
  41. Promised You a Miracle [Remix for Album: Long] *
  42. Big Sleep [Instrumental] *
  43. In Every Heaven [Full Duration] *
  44. Somebody Up There Likes You [Full Duration Instrumental] *
  45. New Gold Dream (81-82-83-84) [Full Duration] *
  46. Hunter and the Hunted [Alternative Take] *
  47. King Is White and in the Crowd [Monitor Mix] *
  48. In Every Heaven [Early Version] *
toon 39 bonustracks
totale tijdsduur: 46:02
zoeken in:
avatar van goldendream
5,0
geplaatst:
Mooie berichtjes hierboven en ondertussen stijgt dit album keer op keer in de MuMe top 250. Radiohead, begin maar de kuiten te smeren!

avatar van MVW
4,0
MVW
geplaatst:
Grappig dat je het over de top 250 hebt, laatst ben ik begonnen de albums die ik in die lijst nog geen stem had gegeven (opnieuw) te beluisteren. Alleen sommige artiesten waar ik écht niks mee heb, sla ik over.

Zodoende uitgekomen bij deze Simple Minds. Wel ooit cadeau gedaan maar zelf nauwelijks gedraaid omdat ik jaren geleden Kerr's stem niet echt kon waarderen. Kon, want van die allergie ben ik inmiddels genezen. Wat dat betreft doet het me een beetje denken aan The Smiths want Morrissey's stemgeluid stond me ooit ook tegen maar inmiddels is het al jaren één van m'n favoriete bands. Ik denk niet dat het zover gaat komen met Simple Minds maar zeg nooit nooit, het kan verkeren.

Favorieten: Someone Somewhere, Promised You A Miracle, New Gold Dream, Glittering Prize

5,0
geplaatst:
hun laatst top album naar mijn mening. Dit hoge (prog) niveau is nooit meer bereikt ( staat uiteraard in mijn top 500)

avatar van Autobahn
3,5
Ik kende de simple minds alleen maar van hun grote hits (don't you forget about me, alive and kicking, Belfast child) en die vond ik niet denderend, vandaar dat mijn interesse in deze band niet groot was.
Totdat ik een keer bij mijn vader op bezoek kwam en hij deze plaat op had staan. Van de paar nummers die ik op dat moment hoorde dacht ik: dat smaakt naar meer!
Dus heb ik dit album maar eens in zijn geheel gedraaid, en ik vind hem goed, maar niet alle nummers, want erg sterke nummers worden afgewisseld met wat mindere. Zo begint het album met someone somewhere in summertime (prachtnummer!) erg sterk, en daarna volgt dan colours fly and Catherine wheel, een nummer dat een pak minder is.
Toch ben ik blij dat de simple minds, voordat ze "mainstream" werden, hebben bewezen dat ze wel degelijk wat kunnen. Deze plaat krijgt van mij een dikke voldoende.

avatar van vielip
4,5
Dus als je mainstream bent dan kun je niks (meer)?

avatar van Autobahn
3,5
vielip schreef:
Dus als je mainstream bent dan kun je niks (meer)?


Misschien heb ik dat wat onhandig uitgedrukt. Tuurlijk kunnen ze nog wel wat. Wat mij betreft is de periode voor hun doorbraak naar de mainstream toch wat beter, maar dat hoeft niet te zeggen dat ze niet meer goed zijn op dat moment, alleen spreken ze mij minder aan.

avatar van vielip
4,5
Duidelijjk

avatar van milesdavisjr
4,0
New Gold Dream is toch wel hun magnum opus, met Hunter and the Hunted als prijspakker. De balans tussen New Wave, Rock, Pop en fijne synthesizer partijen is uitstekend te noemen. New Gold Dream vormt tevens een opmaat naar een iets commerciëlere benadering zonder concessies te doen aan hun uitgangspunten. De nummers zijn spannend, inventief, dwingend en afwisselend. Promised You a Miracle; nog steeds een prima song maar gek genoeg een van de mindere broeders in vergelijking met de rest van deze plaat. Met Once Upon a Time - een fijne plaat overigens - zouden de simpele zielen de grote massa bereiken met pakkende nummers, waarbij het avontuur en de wil om te experimenteren op de achtergrond zou verdwijnen. Real Life uit 91' kan mij hierna nog het meest bekoren; een serieus karakter, een sound gericht op de jaren 90 en fijn gitaarwerk van Burchill. Alles wat hierna uitkwam vind ik grillig en wisselvallig, vaak gespeend van enig avontuur en langdradig.

avatar van John Self
3,5
Ik ken de band vanaf hun Magazine achtig debuut. Daarna ging SM op zoek naar avontuur. Experimenteerde met geluid, ritme en wist zo de basis te ontwikkelen voor de albums die volgden. Ze ontsnapten niet aan de doominvloeden die de Britse muziek altijd zo modieus penetreerde maar wisten daar een eigen draai aan te geven. Empires, Sons en Sisters waren veelbelovende albums, de dansbaarheid ging van stijf teutoons naar lichtvoetig en minder macho.
De nummers waren nog steeds niet echt nummers, ze leunden vooral op sfeer, maar het begin was er.
Toen Gold Dream uitkwam leek alles op zijn plaats te vallen. De band kreeg een typische jaren 80 producer toegewezen die het voorheen soms ondoorzichtige geluid transparant maakte. Of beter, hij wist het geluid te steriliseren, te ontdoen van de magie en de spanning van het ongewisse. Waar eerder Leckie en Hillage er juist voor zorgde dat de muziek organisch klonk, waste Walsh al die onbestemdheid weg om zo het pad van de hitparade, het grote geld te effenen.
Hoewel ik de plaat in het begin vaak draaide merkte ik dat ik de band onbewust had afgeschreven. Gold Dream was de laatste SM plaat die ik kocht.Ik hoorde ze af en toe langskomen op de radio en van de populariteit onder vrienden en bekenden. Voor mij eindigde mijn enthousiasme door de saaiheid en voorspelbaarheid van hun volgende platen. Ze zeggen wel dat de reis ergens heen belangrijker is dan de aankomst, of dat het zoeken naar iets bevredigender is dan het vinden. Voor Simple Minds geldt dat zeker.

avatar van Chameleon Day
5,0
Ha kijk een liefhebber van het echt oude werk (! of ?) die al vroeg afhaakte. Het merendeel van de bewonderaars behorend tot de oude garde hield het pas met de komst van het lalalala-lied en het overgeproduceerde en extreem bombastische OUaT voor gezien. Ben het met je eens dat het "avontuur" er op NGD al uit aan het gaan was (of er mss zelfs al helemaal uit was). De popinvloeden deden hun intrede, het experiment nam sterk af. De sfeer van Sons/Sisters echoot nog wat na in de afsluiter 'King Is White'. Neemt voor mij niet weg dat het niveau van de songs hier nog torenhoog is. En het album heeft een werkelijk prachtige gloedvolle sound. Behoorlijk uniek in zijn soort. Wat dat beteft is er zeker geen sprake van een op veilig spelende productie van Walsh.

avatar van Zack
81-82-83-84-(85)...dat waren voor mij hun beste jaren incl. dus het door hier aanwezige puristen verworpen OUaT. 79-80 vind ik te matig. Ik heb zelfs nog SFY , die ok is maar meer niet.

NGD vind ik toch echt wel hun beste en kan ik altijd wel luisteren , SAF and SFC hadden beter op 1 album gekund, althans het beste ervan.

avatar van Chameleon Day
5,0
En 'Empires' - het imo beste en meest vernieuwende en invloedrijke album van Simple Minds - vind je niks? Geen wonder dat je OUaT goed vindt.

avatar van Premonition
5,0
Experiment op NGD:
Colours Fly and Catherine Wheel (die baaaaasss!)
Somebody Up There Likes You (fantastisch gevecht tussen ijle gitaar- en synthesizerklanken op een heerlijk bedje van maitre Forbes)
New Gold Dream (doorontwikkeld Empires-experiment vertaald in dansbare pop en dat lijkt makkelijker dan het klinkt)
Hunter and the Hunted (bijna klassieke schoonheid, vooral het intro. Hancock staat met een mond vol tanden naast McNeil)
King is White (had ook op SaF kunnen staan, staat bol van de spanning en het (Oosterse) mysterie).

Conclusie: hoezo geen experiment?

5,0
gewoon een progalbum van de bovenste plank!

avatar van Chameleon Day
5,0
De term 'prog' hoor ik hier eigenlijk liever niet vallen.....

avatar van Premonition
5,0
Het is ook geen prog, mocht ie willen

avatar van John Self
3,5
Chameleon Day schreef:
Ha kijk een liefhebber van het echt oude werk........

En het album heeft een werkelijk prachtige gloedvolle sound. Behoorlijk uniek in zijn soort. Wat dat betreft is er zeker geen sprake van een op veilig spelende productie van Walsh.


Moest ik achteraf vaststellen, dat klopt. Niet op het moment dat NGD verscheen. Toen was ik erg blij. Toch verdween dat gevoel en dan ga je je afvragen waardoor dat kwam. Ik denk dat het komt omdat ze op het eindpunt van hun reis waren gekomen. Als je alle losse onderdelen, ideeën, muzikaliteit, creativiteit van de voorgaande jaren bij elkaar bond dan was NGD het enige juiste resultaat. Iets anders was waarschijnlijk niet mogelijk geweest. Het is geen verwijt aan de band, die doet wat ze doet, het is eerder een constatering.
Zelf dachten dat ze ook dat ze het gevonden hadden. Ik herinner me de recensie in Oor waar de recensent (Alfred Bos??) zich afvroeg hoe ze na dit album nog dachten verder te kunnen groeien. Vooral met zo'n titel (Gold). Hoe zou de volgende heten? Platinum Awakening? En achteraf heeft hij voor mij althans daarin gelijk gekregen. Als ik de albums nu hoor, ben ik er alleen maar overtuigder van geworden.

De productie is ook mooi, als je luistert naar de manier waarop de bassdrum is ingemixt, of die vervliegende gitaarpartijen, dat is heel mooi gedaan. Walsh was de man die de klus klaarde. En het album als album was zeker ook niet slecht, maar het was voor mij ook het begin van het einde en die emotie kan ik er niet los van zien.

Over de reis naar perfectie, die zoektocht, ik heb hetzelfde bij Talking Heads of zelfs bij the Beatles. More songs en Revolver waardeer ik meer dan Remain in Light of sgt. Pepper. Er zijn denk ik verschillende manieren waarop je een album beoordeelt. Als iets op zichzelf staand of als onderdeel van een reeks. Bij het eerste druk je uit of het album goed is, coherent, productie, songs etc, bij het tweede of er sprake is van ontwikkeling. In je finale oordeel mix je die twee aspecten. Hoe je die mixt, welke zwaarte je aan de afzonderlijke aspecten geeft is per album en per band net weer anders. Althans bij mij. Gold Dream, Sgt. Pepper en Remain in light worden over het algemeen als de betere albums gezien. Toch vind ik de ontwikkeling die je hoort bij More Buildings, revolver en Sons en Sister indrukwekkender.

avatar van Premonition
5,0
John Self schreef:
Ik denk dat het komt omdat ze op het eindpunt van hun reis waren gekomen. Als je alle losse onderdelen, ideeën, muzikaliteit, creativiteit van de voorgaande jaren bij elkaar bond dan was NGD het enige juiste resultaat. Iets anders was waarschijnlijk niet mogelijk geweest. Het is geen verwijt aan de band, die doet wat ze doet, het is eerder een constatering.


Daar ben ik het mee eens. Alles viel op dat moment samen, de perfectie was bereikt. Als je de bandleden over het voorjaar/zomer van 1982 hoort, dan was het hun Summer of Love, alles ging gemakkelijk en kwam naar hun toe in de studio. Ze dachten voor het eerst dat ze wel eens groot konden worden en dat ze gold in hun handen hadden.

John Self schreef:
Over de reis naar perfectie, die zoektocht, ik heb hetzelfde bij Talking Heads of zelfs bij the Beatles. More songs en Revolver waardeer ik meer dan Remain in Light of sgt. Pepper. Er zijn denk ik verschillende manieren waarop je een album beoordeelt. Als iets op zichzelf staand of als onderdeel van een reeks. Bij het eerste druk je uit of het album goed is, coherent, productie, songs etc, bij het tweede of er sprake is van ontwikkeling. In je finale oordeel mix je die twee aspecten. Hoe je die mixt, welke zwaarte je aan de afzonderlijke aspecten geeft is per album en per band net weer anders. Althans bij mij. Gold Dream, Sgt. Pepper en Remain in light worden over het algemeen als de betere albums gezien. Toch vind ik de ontwikkeling die je hoort bij More Buildings, revolver en Sons en Sister indrukwekkender.


Je raakt daar denk ik inderdaad de essentie waar veel bands tegen aan lopen. De reis naar het doel is vaak interessanter dan het doel op zich. Daarom vind ik Empires and Dance ook hun beste album, alles is in ruwe vorm al aanwezig, maar de band heeft het zelf nog niet in de gaten. Dat maakt spannende muziek!

avatar van Premonition
5,0
John Self schreef:
De band kreeg een typische jaren 80 producer toegewezen die het voorheen soms ondoorzichtige geluid transparant maakte. Of beter, hij wist het geluid te steriliseren, te ontdoen van de magie en de spanning van het ongewisse. Waar eerder Leckie en Hillage er juist voor zorgde dat de muziek organisch klonk, waste Walsh al die onbestemdheid weg om zo het pad van de hitparade, het grote geld te effenen.


Interessant om Pete Walsh hier zelf eens over te horen vertellen.

avatar van orbit
5,0
Premonition schreef:
(quote)


Interessant om Pete Walsh hier zelf eens over te horen vertellen.



avatar van Premonition
5,0
Het grappige is dat Peter Walsh nog helemaal geen producer was tot hij Promised You a Miracle produceerde in februari 1982. Hij was een engineer/assistent-producer op albums van Heaven 17, Stevie Wonder en Heatwave. Hij was pas 21 jaar in 1982, een jaar jonger dan de leden van Simple Minds.
Het was een voorstel van Burchill om Pete Walsh als producer te betrekken, gezien zijn 12" remix van Sweat in Bullet. Geen voorstel dus van Virgin om "het grote geld te effenen" (zoals John Self in zijn post noemde).

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
Heeft een wereldplaat opgeleverd !

avatar van luigifort
5,0
Peter Walsh

avatar van John Self
3,5
Premonition schreef:
Het grappige is dat Peter Walsh nog helemaal geen producer was tot hij Promised You a Miracle produceerde in februari 1982. Hij was een engineer/assistent-producer op albums van Heaven 17, Stevie Wonder en Heatwave. Hij was pas 21 jaar in 1982, een jaar jonger dan de leden van Simple Minds.
Het was een voorstel van Burchill om Pete Walsh als producer te betrekken, gezien zijn 12" remix van Sweat in Bullet. Geen voorstel dus van Virgin om "het grote geld te effenen" (zoals John Self in zijn post noemde).


Dat zei ik niet. Ik heb Virgin niet eens genoemd. Ik zei: "Waar eerder Leckie en Hillage er juist voor zorgden dat de muziek organisch klonk, waste Walsh al die onbestemdheid weg om zo het pad van de hitparade, het grote geld te effenen."
Walshs enige ervaring was met bands die veel waarde hechten aan productie en dat hoor je op NGD. Hij heeft weinig eigens toegevoegd, eerder te veel weggepoetst. Een omhooggevallen engineer. Dat hij werd gekozen heeft ongetwijfeld ook te maken met het feit dat SM zich geen tweede buil wilde vallen na commerciele debacle van hun eerste drie albums. Geen dure producers meer, dus waarom niet een onervaren die een stuk goedkoper is.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:20 uur

geplaatst: vandaag om 23:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.