Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Briljante plaat. En al die extra tracks.. Ach. Als je een middagje vrij hebt een keer.

Berichten verplaatst naar Simple Minds

Een van mijn absolute lievelingsalbums! Voor mij het absolute hoogtepunt van mijn lievelingsmuziek: de Britse New Wave uit de 80’s. Dit album straalt zo ontzettend veel warmte en plezier uit. De absolute prachtnummers van dit album zijn voor mij Big Sleep en Hunter and the Hunted. De laatste 2 minuten van Big Sleep zijn zo verschrikkelijk mooi.

Ik vind het ook leuk om te zien hoe wij als Nederlanders toch een specifieke smaak hebben. Dit album is volgens mij wereldwijd geliefd, maar ik betwijfel of het in andere landen zo hoog zou scoren als hier op Musicmeter. Maar liefst 47 pagina’s gewijd aan adoratie over dit album en een top 25 notering in de lijst. Maar goed, u hoort mij er absoluut niet over klagen. Ik lees nog even lekker wat verhalen genieten van de Simple Minds.

New Gold Dream was in ieder geval het album waarmee Simple Minds doorbrak, ik vind het hun beste album (wordt nu nog steeds als klassieker beschouwd) an vind ik de twee voorgangers nauwelijks onder doen.
Het jammerlijke is dat Simple Minds nadien geen album heeft uitgebracht dat in de buurt van New Gold Dream kwam al zaten er nog enkele sterke tussen.

Waarom heb ik deze tientallen jaren niet gedraaid?
Denk toch dat ik hem teveel bij New Order , Depeche Mode over dezelfde kam scheerde .
Uitgerekend vindt deze wel weer eens 10X veel beter dan ik vroeger vond.
Geen zwakke nummers .
Favorieten , New Gold Dream,Somebody Up There Like you,Someone Somewhere.Glittering Prize.
5 dikke sterren.
Rapportcijfer een dikke 10 voor hele LP.
Valt mij op, dat hier bepaalde mensen deze plaat niet snappen.
Zijn denk ik fans van ander soort muziek, want dit is de niet te evenaren top in zijn soort.

Briljante plaat inderdaad, de ultieme popplaat? Dit is een perfecte brug tussen new wave en pop.
Sinds Empires and dance een favoriete band van mij, toen nog vergelijkbaar met bands als Magazine. Dit meer synth geluid past hun perfect, weet nog dat ik Promised you a miracle hoorde voor het eerst, het onvoorwaardelijke geloof van Jim Kerr en consorten in dat nummer en later NGD.
Staat geen filler op, heb de orig lp toen uiteraard gekocht, misschien toch eens een betere persing op de kop tikken, deze plaat verdient dat. Wat een nummers, wat is mijn favoriet? het bezwerende King is white?, het betoverende Big sleep of toch het Love song achtige New Gold Dream? zeg het maar, het maakt allemaal niet uit, ik vind ze allen dierbaar.
Dat het na Sparkle heel diep gedaald is, tja jammer, arena rock is niemand beter van geworden, nou ja Queen dan.

Nee ook niet.

Arena rock? Wat is dat dan precies?

"Commerciele rock, gemaakt voor sportstadions, grote festivals en arena's. Het kenmerkt zich door anthemic (volksliedachtige) refreinen, bombastische producties, melodieuze rock, synthesizers en vaak ook gevoelige powerballads.'

Lijkt me geweldig op z'n tijd. Zoiets hoor je tegenwoordig bijna niet meer...

Ah klinkt mij als muziek in de oren! Dacht dat het muziek was die gemaakt wordt door bands die in Arena's optreden. En dat zijn er nogal wat...

Zo is het! En dat de muziek van Simple Minds zich hiervoor leent is natuurlijk niet hetzelfde als ze een-op-een vergelijken met allerlei andere acts die stadiums vullen. Dat doen de SM trouwens inmiddels ook niet meer

Na Queen hoef ik het nu ook zeker 50 jaar niet meer te horen - dat is zo’n beetje het moment dat ik deze wereld wil verlaten om mijn uiterst belangrijke bestaan voort te zetten als een van de linkerhanden (ben erg onhandig, vandaar) van Hem (They/Them) daarboven (106, netjes toch?).

Schotland, Schotse artiesten en bands, het Schotse voetbal en de Schotse rauwheid, vergezichten hebben mij als kind al enorm geboeid. Zowel Simple Minds, Big Country, Frans Ferdinand en Amy MacDonald nog live gezien, meegemaakt toen ze alleen nog in Glasgow en omstreken furore maakten. Geen immense hallen of stadions, nee domweg een zaaltje bij, in de kroeg. Promised You a Miracle in levende lijve, later verwoord in mijn roman De erfenis van Karlijn (want ja naast Schotland, muziek, voetbal en mensenmens ben ik ook een hartstochtelijk schrijver). De oprechtheid, de ongedwongen sfeer, de geestdrift, het plezier en de magie die van dit album staat daar symbool voor. Het blijven speciale avonden als deze plaat, vaak gek genoeg in de holst van de nacht, uit de speakers knalt.

Promised You a Miracle kwam vroeger regelmatig op de radio voorbij en stond al snel in Veronica's Top 100 Aller Tijden. Ondanks dat ik het zeker een goed nummer vind, ontbreekt voor mij die Wauw! factor. Ik ervaar bijna precies dezelfde beleving als She Sells Sanctuary van The Cult, ook zeker niet mijn favoriet van Love. Sterker nog, de singles van Sparkle In The Rain vind ik beter dan die van New Gold Dream. En toch klopt alles aan New Gold Dream. Het is de plaat die mij verder in mijn leven helpt.

New Gold Dream is al een aantal jaar oud als ik in 1989 in Nijmegen naar school ga. Een beetje onbeholpen hang ik daar onzeker wat op het grasveldje voor dat gebouw rond. De walkman is mijn trouwe bondgenoot en New Gold Dream is echt mijn maatje. De beste vriend om de bevreemding en het onbekende een plek te geven. Dan ben je als zestienjarige opeens heel klein en nietig. Letterlijk een grassprietje in dat grote groene grasveld. Ja, groen en onervaren, zo voelde ik mij toen zeker. De grote stad kende ik alleen van het shoppen met mijn ouders. Nu sta je er alleen voor, en moet je jezelf bewijzen.

De eerste contacten werden wel door New Gold Dream gelegd. Men was nieuwsgierig naar welke muziek ik aan het luisteren was. Muziek verbindt nou eenmaal en opent gesloten deuren. Wel werd mij al snel medegedeeld dat juist het werk voor New Gold Dream zo fantastisch was, zo goed als toen ze de I Travel single uitbrachten, zijn ze nooit meer geweest. Ik luisterde alleen maar. Nooit van I Travel gehoord, maar dat durfde ik dus niet te zeggen. Voorzichtig knikte ik bevestigend toestemmend maar met ze mee. Het gras aan de overkant van het veldje was daadwerkelijk groener, dan het platgetrapte gedeelte voor mijn school. New Gold Dream is een begin, blijkbaar moet ik nog veel stappen zetten en zelfs bergen verzetten. Schuchter bleef ik in mijn wereldje achter, eenzaam samen met New Gold Dream.

Ondertussen ben ik jaren ouder en wijzer, en kom ik er vooruit dat New Gold Dream een onovertroffen meesterwerk is. Toen vond ik het wat dromerig en zweverig. De diepere lagen vallen beter op hun plek, en de nodige verwijzingen naar drugs en zelfs de dood, komen helderder binnen. Eigenlijk is het sentimentele Someone Somewhere in Summertime letterlijk het lijflied wat mij naar deze periode terugbrengt. Het is de nazomer van 1989. Een nieuwe start met andere, veelal verkeerde keuzes. De melancholische woorden begrijp je dus pas als je er later op terugkijkt. Je verteert tot niets in de brandende nazomerzon en krijgt de indruk dat alle ogen op je gericht zijn. Het stukje veiligheid moet je nog creëren, toch blijkt dat binnen korte termijn weldegelijk haalbaar.

Colours Fly and Catherine Wheel wordt door de dragende kracht van bassist Derek Forbes gedragen. Hij is de zelfverzekerde gids in deze donkere dagen. Na verschillende pogingen om de tekst van Jim Kerr te analyseren, heb ik het maar opgegeven. Soms zegt de muziek meer dan voldoende, en bij Colours Fly and Catherine Wheel is dat absoluut het geval. Iedereen was in de jaren tachtig zoekende, Jim Kerr werd wel al snel als een soort van profeet gezien, feitelijk was hij ook een zoekende dolende ziel.

En dan moet ik toch moeite doen om de kracht van het Promised You a Miracle nummer te verwoorden. In de tijd van de postpunk grijpt Simple Minds overduidelijk naar de catchy glamrock van Roxy Music en zeker ook Japan terug. In de donkere eighties verlangt iedereen naar hoop, maar moeten ze het met valse beloftes doen. Promised You a Miracle richt zich tegen het kapitalisme, en is in principe een protestsong. Het vertrouwen in de wereldleiders brokkelt af. Alles is mogelijk, maar hoe ver kom je als die middelen niet voor handen liggen? Het positivisme ligt onder een flinke berg aan wantrouwen weggestopt. Uiteindelijk moet je zelf wonderen verrichten.

Wat is de gedachte achter Big Sleep? Het eeuwige einde, een drugroes, of toch een poging om iemand wakker te schudden? Jim Kerr geeft het belang van een goed gesprek aan. Zonder communicatie kom je geen stap verder. Ook hier weer die fraaie rol van bassist Derek Forbes al is het toetsenist Michael MacNeil die het raamwerk aanlevert en de basistinten inkleurt. Charlie Burchill wacht gepast het moment af dat hij zijn gitaar kan laten huilen. In het instrumentale Somebody Up There Likes You hoor je vervolgens het Simple Minds voorwerk terug, alle facetten van de vorige albums komen hier in gedempte mineurstemming samen. Dromerig, uiteraard dromerig, want dromerig is het codewoord op deze plaat.

Het New Gold Dream (81-82-83-84) titelstuk breekt alles open en zou in deze tijd een optimistische regenboognummer kunnen zijn. Een beetje kitsch, heel veel glam en wel heel positief gestemd. Geeft dat verder? Welnee, het geeft mij een kick, een natuurlijke opwekkende roes. Het gevoel dat je de wereld helemaal aan kan. Geen idee of Jim Kerr deze teksten onder invloed van cocaïne heeft geschreven, ik zou het zo geloven. New Gold Dream (81-82-83-84) is een beetje grootheidswaan, maar ook de belofte om samen dromen waar te maken. Het directe gevolg op Promised You a Miracle dus. Anarchistisch dromerig, we scheuren de wolken open en laten het zonlicht door. We bewapenen ons met liefde en niet met stenen. New Gold Dream (81-82-83-84) is een hippiesong, vertaalt naar de grijze jaren tachtig.

Glittering Prize heeft de zachtheid van een liefdesliedje en misschien is dit dat ook wel. Ik denk dat deze track wel de favoriet op deze plaat van mij is, al kan dat morgen net zo goed Someone Somewhere in Summertime, Big Sleep of New Gold Dream (81-82-83-84) zijn. Misschien maakt Glittering Prize de lastige puberjaren wel draaglijker. Je ontwaakt en de dag lacht je toe. De haastigheid slaapt nog even door waardoor je intens van de kleine dingen in het leven kan genieten. Ik denk dat dit een beetje voor mij de betekenis van Glittering Prize is. Het verbitterende Hunter and the Hunted is echter de zware meer realistische keerzijde van dit gevoel. We zijn allemaal opgejaagd wild die in de loop van het geweer kijken. Volledige overgave, klaar om afgeschoten te worden.

King Is White and in the Crowd heeft een geheimzinnige ondertoon. Na het overlijden van een koning zal er weer een andere heerser opstaan. Le roi est mort, vive le roi ! Het heeft geen zin om veranderingen door te voeren, uiteindelijk zijn we weer terug bij af. New Gold Dream is een echte postpunk/new wave plaat uit de jaren tachtig, alleen overheerst die angstige Koude Oorlog beleving hier minder. Simple Minds overstijgen het maaiveld, maar leggen hierdoor wel het hoofd op de hakblok. Het zijn geen wereldverbeteraars, ze verlangen enkel naar een betere toekomst. Nou die gloriejaren van Simple Minds zullen snel volgen, al raken ze daardoor wel een groot gedeelte van hun vroegere trouwe fans kwijt.

Intussen is dit meesterwerkje gestegen tot nummer 20 in de top 250.

Weer een prachtig persoonlijk verhaal deric raven! In 1989 zat ik nog naar Slayer en de Beastie Boys te luisteren, maar wel om het snel om te ruilen voor deze tijdloze klassieker. Ik had de Simple Minds altijd afgedaan als suf en commercieel, mijn puberale kortzichtigheid dus

Wijsheid komt met de jaren

Dankjewel orbit, ik kom dus uit de tijd dat Don't You en Alive and Kicking grote hits waren, maar toen dus heel snel New Gold Dream gekocht

Don't you kende ik uiteraard ook (al was het maar van the Breakfast Club), maar dat is eigenlijk helemaal niet exemplarisch voor de Simple Minds, een beetje zoals de hits van The Cure midden jaren 80 totaal geen afspiegeling zijn van hun albumwerk. Dat laatste probeer ik mijn dochter nu al 5 jaar lang uit te leggen . Achja, haar wijsheid komt ook nog wel

Ik zie nu pas dat ik hier nog niks gepost heb, hoe kan dat?! Ik ontdekte dit meesterwerkje in de zomer van 1984, toen ik met mijn nichtje en een vriendin voor het eerst alleen op vakantie ging. Ene Frank uit Zeeland had deze plaat op een cassettebandje staan. Na de zomervakantie heb ik de plaat meteen gekocht, de rest is geschiedenis.