De Div ontstond aan de bouwkundeopleiding van de TU Delft en ook de muziek leek vaak bouwkunde: hun songs waren ingenieuze vlechtwerken die, dat voelde je toen al, voorbestemd waren om de tand des tijds te doorstaan. Er zat iets van funk in, in de zin dat alle instrumenten maar ook de zanglijnen een robuust en hypnotiserend ritmisch patroon bouwden waarbij melodieën eerder bijzaak waren - of werden uitbesteed aan de basgitaar, nochtans niet het instrument waarvan je dat zou verwachten. Maar waar funk normaal warmte en souplesse uitstraalt, klonk De Div vooral verbeten, met gitaren die doorlopend nijdig waren en een zanger (Art Zaaijer) die met meer losse woorden dan hele zinnen naar momenten van hoop en liefde zocht in een bevroren wereld, en vervolgens zijn vertwijfeling kracht bijzette met ijle uithalen op de saxofoon. Al hun platen zijn sterk, maar Open Zee toont de groep in topvorm. Helder geproduceerd, met precies genoeg ademruimte voor elk instrument, maar toch stekelig, hard en zelfs anno 2026 dwingend en urgent (luister maar naar Als Lemmingen). Teken het op.