Als Madrugada adept van het eerste uur kan ik niet anders dan teleurgesteld zijn. De nummers scheren zowel qua tekst als melodieën gevaarlijk dicht langs het kitscherige, het valse sentiment.

Ongelofelijk dat na het toeren met het Industrial Silence materiaal, Sivert c.s. met deze mid tempo gepolijste draak komt. Lioness was een plaat die ook dicht tegen het sentimentele aanhing, maar wel met veel betere, strakkere songs en meer afwisseling.

Sivert lijkt die lijn helaas op de verkeerde manier te hebben doorgezet. Ook Cato Salsa, die kijkend naar de platen waar hij meer een stempel op mocht drukken (long slow distance en moonlanding), kreeg kennelijk geen gelegenheid Chimes at Midnight wat edge, wat urgents te geven. Enfin, slechts mijn mening en ik ga ze uiteraard gewoon weer live zien.