Een perfecte introductie voor eenieder die Cole uit het oog is verloren in de jaren negentig, al was het maar vanwege de stijlvolle uitgave. Vooral het onuitgebrachte album Smile If You Want To (dat onder de titel Etc. met praktisch dezelfde liedjes al eens is uitgebracht een 15-tal jaren geleden), toont aan dat Cole onder alle omstandigheden goede rootspopliedjes kan schrijven. De demo's zijn niet alle van waarde, zij het dat de sessies met toetsenist Blair Cowan uit 1988 (tussen Commotions en solowerk in) een ongeziene kant van Lloyd laten zien, met de Human League-achtige emopop van 'I Confess' en 'The English Weather'.