Tijdens een avondvullende Minecraft-binge besloot ik Godflesh een kans te geven, nadat ik diezelfde avond kennis leerde maken met de Amerikaanse industriële metalband Ministry. Via Spotify kwam ik zonder enig speur- of zoekwerk bij Godflesh’ Streetcleaner uit, daar Godflesh als vergelijkbare artiest door de streamingdienst werd aangeboden. Het meest gedraaide nummer van de band onder Spotify-gebruikers was Like Rats en in plaats van dat nummer op zichzelf te luisteren, beluisterde ik maar direct de hele plaat.

Like Rats wist me direct te overtuigen, direct werd ik meegezogen en bij Christbait Rising wist ik dat het menens was. Godflesh wist me met dreunende, snijdende, indringende gitaargeluiden, een ratelende drummachine en grafvocalen een gitzwarte wereld te tonen vol nihilisme, wanhoop en verlies. De albumhoes van Streetcleaner laat kruizen in een vagevuur zien, ik kan alleen maar vermoeden dat de kruizen zijn gedecoreerd met menselijke slachtoffers die vastgenageld branden in de diepe afgrond van de hel. Het zien van de albumhoes geeft een representatief beeld van wat het gehoor via luistermateriaal in mijn geestesoog afschilderde.

Het album beukte een stevig uur door. Tegen de tijd dat Mind Furnace voorbij is voelde ik een inkakker, maar gezien Broadrick jarenlang met een heroïneverslaving door het leven ging, deed me dat nummer wat denken aan een gebakken brein dat totaal verdoofd en verslapt is en niets meer van het dagelijks leven binnenkrijgt. En dan hoor je Broadricks vocalen in een echo nog nagalmen, als een geest van zichzelf, een levend spook dat in zijn heroïne-vertroebelde zelf ronddwaalt. Niets is voor niets, het leven is niets anders dan een sleur, de enige manier van overleven: geld, of anders je leven geven. En iedereen betaalt. Makkelijk toch? Life is Easy…

Na Mind Furnace verwend Spotify de luisteraar met een aantal bonustracks die, op enkele woorden na, instrumentaal van aard zijn en de gehoorvliezen geweld aan doen alsof ze haast verplicht zijn in tweeën te scheuren, of in stukjes, gefragmenteerd als het beetje ziel dat nog over is van de luisteraar, in dit geval ik, nietsvermoedend Minecraft spelend ik geloof dat het een maandag was (beter kon ik het dus niet treffen; de ellendige week beginnen met krachtige nihilistische doembeelden).

Uitschieters op deze plaat zijn Christbait Rising, Mighty Trust Krusher, maar ook bij Dream Long Dead, Head Dirt en Pulp kan de luisteraars de depressieve stroop van zijn vingers likken. Eigenlijk gaat Godflesh met geen enkel nummer de mist in op deze plaat.

Godflesh is de mist en hoe dieper je erin verzeild raakt, hoe dieper de kolen door je huid schroeien, tot er niets dan botten overblijven die zwart verkolen. De aarde zal bestrooid raken, de grond opnieuw bevrucht zodat Godflesh kan zaaien en oogsten en ons kan voorzien van nieuw materiaal. Zoiets moeten de mannen eind jaren tachtig voor ogen hebben gehad. En anders was het niets anders dan wanhopige noodzaak de levende hel op aarde middels geluidbarrières toonbaar te maken. De levende hel vóélbaar te maken. Zoiets althans, we kunnen alleen maar gissen. En luisteren, en misschien zelfs huiveren.

Wat een plaat zeg. Ik had ooit vaag wat gelezen over King Gizzard & The Lizard Wizard maar vanwege droevige periodes van akelige neerslachtigheid en het onvermogen ook maar enig geluid te verdragen, nooit aan deze Australische muzikanten toegekomen.

Nou fijn, we voelen ons ondertussen wat beter en dus deze plaat maar aangeschaft op iTunes. Onder het afwassen eens geluisterd en man, man, man... Afwassen werd plots een prachtig avontuur. Nou ja, een apocalyptisch scenario is natuurlijk geen rooskleurige bedoening, maar onder de klanken en dreunen van zeven strak uitgerekte metaltracks is dat helemaal niet erg.
Metal... Als ik het goed heb gelezen is het iets wat niet ongewoon, maar zéker niet gewoon is voor King Gizzard & The Lizard Wizard. Hoewel ze experimenteel van aard zijn, lijken de meeste platen zich in de wereld van psychedelische rock te bevinden. Toch blijven nummers als Supercell en Gila Monster direct kleven in het werkgeheugen waardoor ze diezelfde avond als een echo nagalmden in mijn hoofd. Ook Dragon bracht een lach op mijn gezicht. Vooral dat stuk dat zo'n beetje alle instrumenten wegvallen (afijn, het drumstel blijft doordreunen) en de zanger herhaalt: "Dragon, dragon, dragon..."

En dan blijkt het dat King Gizzard & The Lizard Wizard echte werkpaardjes in de muziekwereld zijn (of moet ik hier spreken van werkdraakjes?) die de ene na de andere plaat uitbrengen. Een plaat of vierentwintig heb ik horen zeggen door een kale man op YouTube. Genoeg om mezelf in onder te dompelen de komende tijd. Als de zon weer kan schijnen... Dat is altijd maar de vraag. Zeker nu de herfst zijn intreden maakt. Maar ik denk dat het bij muziek van King Gizzard & The Lizard Wizard niet uit maakt: ze borduren lekker op hun creativiteit voort. Misschien dat ik dat ook maar moet doen.

Een plaat die meer en meer groeit naarmate ik 'm meer beluister. De eerste keer luisterde ik naar Something More Than Love toen ik in de trein naar huis zat na een bezoekje aan het Rijksmuseum in Amsterdam. Ik kende Lera Lynn van het tweede seizoen van True Detective, waar ze al een diepe indruk op me maakte met My Least Favorite Life. Verder kende ik haar muziek niet. Ik had geen idee of ze pop-, country- of rockmuziek maakte, en na mijn eerste luisterbeurt van Something More Than Love was me dat nog steeds niet helemaal duidelijk.

De plaat lijkt invloeden van zowel het rock- als countrygenre te hebben en Lera Lynn weet die twee heerlijk te combineren in een popachtig jasje. Van begin tot eind neemt de plaat me mee door een achtbaan van zwoele liefde tot aan koude, duistere eenzaamheid. Haar stem dringt door tot diep in mijn ziel en weet me keer op keer weer kippenvel te bezorgen.

Vele luisterbeurten verder kan ik eigenlijk geen uitschieters of hoogtepunten op dit album benoemen, omdat ieder nummer op zichzelf van zeer hoge kwaliteit is. Het is bij ieder nummer raak. De enige vreemde eend in de bijt is I'm Your Kamikaze omdat het een volledig ander tempo beslaat dan de rest van de plaat. Het zorgt voor verfrissende afwisseling en omdat het nummer halverwege het album staat, wekt het gelijk interesse voor de rest van het album.

Kortom is Something More Than Love een plaat die van begin tot einde interessant en meeslepend is, mits je als luisteraar goed de tijd neemt op de instrumenten en de zang van Lera Lynn tot je te nemen.