Nooit eerder een review hier geplaatst terwijl ik deze site al jaren volg. Jason Molina raakte mij in 2000 met het verschrikkelijk mooie album Lioness, maar wat een pracht heeft deze man nog meer te bieden gehad. Dit album heb ik pas veel later ontdekt en wat lukt het Molina om te raken met minimalisme. Ik krijg het er koud en warm van tegelijk.
Deze plaat (bij voorkeur natuurlijk vinyl) luistert als een trip waar je rust vindt, maar o zo hard wordt geraakt.
Tranen en geluk tegelijk.
Wat houd ik van deze helaas te vroeg overleden geweldenaar.