Bij het afspelen van de cd introduceert het album al de sfeer die het met zich meedraagt.
Het eerste wat opvalt is de beklemmende productie die aanvoelt alsof je jezelf een weg probeert te banen door een vochtige jungle om zo terecht te komen bij de grunt van Bill Steer die het vervolg van je muzikale luisterervaring begeleid.

Het opvallende aan Reek Of Putrefaction is met name de vocale chaos die plaatsvindt. In de meeste nummers horen wij een afwisseling tussen de lage vocalen van Bill Steer, de snerende vocalen van Jeff Walker maar zo komt ook de pitch shifted vocalen van Ken Owen voorbij, de vocalen die een standaard werden voor het Goregrind subgenre. Wat opvalt is hoe Jeff zijn vocalen hier alle kanten opgaan en je slechts op momenten doen herinneren aan de platen van Carcass die volgden.

Het album is overladen met pakkende nummers die goed weten te beklijven (Pyosisfied, Oxidised Razor Masticator oa) zowel als korte nummers die voorbij vliegen als een wervelwind.
Een chaos van gitaar solo's die soms veel de luid door de mix heen snijden dragen enkel bij aan de charme die het album met zich meebrengt.

In termen van de sfeer die het album bekleed kan ik geen genre genoot noemen die een album heeft uitgebracht die aan deze kan tippen. Voor mij blijft dit het perfecte album.

5,0*

Klinisch klinkende Goregrind plaat dankzij het gebruikt van een drumcomputer en zwaar vervormende vocalen met als tegenhanger een gitaar die voor het genre wel erg ongebruikelijke riffs produceert.

Het album verveeld nergens en met name het gitaarwerk is erg verfrissend.

4,0*