Coldplay probeert zichzelf elk album te innoveren en te vernieuwen, wat tot Viva la Vida in mijn mening goed gelukt is. Parachutes, Rush of Blood en X&Y vind ik echt top albums. Viva la Vida was leuk en verfrissend. Met elk album was er iets nieuws te beleven.
Sinds Mylo Xyloto is het wat mij betreft mis gegaan. Er staan op elke plaat wel een paar 'leuke radio nummers' die prima te beluisteren zijn als het in een playlist staat of op de radio komt, maar ik zou ze niet actief opzoeken. Ghost Stories is wel het dieptepunt, nietszeggend album met geen hoogtepunt. A Head Full of Dreams als eerste stap naar verbetering, vrolijke nieuwe stijl Coldplay. Everyday Life had een paar leuke tracks, met Arabesque als hoogtepunt.
Music of the Spheres vind ik een lastig album. Coloratura vind ik echt een prachtig nummer, absoluut hoogtepunt van dit album en van de 'nieuwe' stijl Coldplay sinds Mylo Xyloto. People of the Pride is lekker, Humankind en Higher Power zijn prima. My Universe zou ik wel skippen als het in mijn playlist zou staan, maar ik zou niet van radiostation switchen als ik het hoor. De andere nummers op het album vind ik dan weer matig of nietszeggend.
Na een paar matige albums heb ik mezelf voorgenomen om niet meer naar Coldplay te kijken zoals ik wil dat ze zijn. De 'oude tijd' komt niet meer terug, 10 albums met dezelfde stijl als Parachutes gaat ook vervelen. Met Coloratura en People of the Pride heb ik wel hoop op een goed volgend album, ze kunnen immers nog wel prachtige muziek en harde muziek maken. Zonder al te veel EDM stijl/invloeden.
Volgend jaar heb ik geluk dat ik ze mag bekijken in de ArenA, want live zijn ze steengoed. Hoop alleen dat Politik en Coloratura op de setlist staan