Toen ik de trilogie, jaren geleden, voor het eerst zag, waren er bepaalde delen score die mij nog lang bijbleven. Natuurlijk Ave Satani en vele andere momenten van het origineel, maar ook het drijvende hoofdthema van Damien: Omen II en diens ijzingwekkende ijsscene. Van The Final Conflict kende ik de Main Titles nog, maar verder kwam deze op mij over als de minst indrukwekkende.

Vreemd, want nu ik hem jaren later op CD naluister, wordt meteen duidelijk dat Goldsmith hier wellicht de meeste tijd en moeite in heeft gestoken. Groots, operatisch en episch, met een geweldig hoofdthema en een erg sterke uitwerking hiervan gaandeweg door de score. Ook wordt het koor erg mooi gebruikt voor het neerzetten van sfeer, terwijl ook de composities voor het koperwerk niets minder dan indrukwekkend zijn.

Wat dan toch als minpunt genoemd kan worden; echt griezelig wordt het nauwelijks. Wellicht komt het door de grootse opzet, terwijl de vorige scores er sterker op gericht waren om een lugubere, satanische sfeer neer te zetten. Hier is alles welhaast wat vrediger, mede natuurlijk door de hoopvolle ondertoon; de messias is op komst!

Waarschijnlijk was dit dan de reden waarom deze score mij niet zozeer was bijgebleven; het is de minst spannende of griezelige van het stel. De composities, daarentegen, zijn wel het sterkst. Toch blijft het jammer dat Goldsmith er niet voor heeft gekozen om thema's in de serie te doen overlappen. Een reprise van Ave Satani was bijvoorbeeld niet verkeerd geweest...

Vind zelf Oorlogswinter ook weliswaar mooi, maar verre van magnifiek of andere superlatieven.

Pino weet geregeld de luisteraar met zijn strijkers mee te slepen, maar op andere momenten druipt het valse sentiment eraf. De muziek legt het drama er te dik bovenop, waardoor het vooral imponeert in de ingetogener stukken.

De orkestratie is lekker ouderwets en Donaggio krijgt een mooi geluid uit zijn strijkers, maar ook qua compositie is het allemaal niet opmerkelijk genoeg (geen enkel thema blijft hangen), terwijl de keuze voor instrumenten weinig verrassend blijkt.

Oorlogswinter is daarmee een mooie en vakkundige, maar ietwat voorspelbare en zeker niet sterk memorabele score. 3.5*