Zelf ben ik groot fan Mylène, maar ik heb dit album heel eerlijkheidshalve niet eens de kans gegeven om het beter te leren kennen.

Een album trekt je of niet. Soms moet je een album wat meer tijd geven. Maar na een paar nummers te hebben gehoord, viel het zwaar tegen. Mylène heeft hier de bestuurdersstoel verlaten, en het stuur overhandigd aan een paar figureren die de muziek van Mylène wellicht niet begrijpen of niet echt waarderen. Het is muziek voor een wat kleinere doelgroep ( behalve de bekende nummers zoals ' Desenchantee ' ) Ik kan ook geen goede nummers opnoemen. Desobeissance is een beetje songfestival. Vrolijk maar heel simpel nummer. City of love springt er voor mij wel tussenuit, maar ook niet heel bijzonder. Helaas.

Mylène heeft al haar creativiteit vanuit haarzelf al laten zien. Blijkbaar is dit nu even op. Wellicht haar leeftijd? Of misschien het idee om meer met de tijd mee te moeten gaan?

Dit album vind ik wel een stuk ' serieuzer ' dan haar vorige twee albums. Misschien heeft iemand in haar omgeving haar een tip gegeven om meer ballads te gaan maken? Ze is er op dit album in ieder geval een beetje in doorgeslagen.
Het zijn niet ballads zoals ' Rever ' of ' Innamoramento ' maar het is bijna een beetje film muziek, en dan heb ik het ook echt over een hele zware film. Het melancholische is er een beetje van af. En dat was nou juist haar sterkste punt als artiest. Het waren ook de nummers die nu nog steeds tijdloos zijn.

Rayon Vert en L'Emprise zijn voor mij de nummers die ertussenuit springen. De ballads zijn zo zwaar dat je die niet twee keer achter elkaar luistert.

Misschien moet ik het album meer tijd geven. Maar dat was ik 10/15 jaar geleden niet van haar gewend.