Pink Bubbles Go Ape was ooit één van de eerste albums van Helloween waarnaar ik uren kon luisteren. Toen ongeveer 20 jaar later de albums van Unisonic werden gepubliceerd, snapte ik wat voor mij het succes is van deze plaat: het gaat me vooral om de ouderwetse hardrockinvloeden die dit album uniek maken. Ook de albums van Unisonic hebben een powermetal basis met een hardrocksausje. Dit album is in mijn ogen op het randje, maar stukken minder controversieel dan Chameleon. Voor mij echt een klassieker en ongetwijfeld een ondergewaardeerde Kiske-parel.