De mooiste albums zijn de albums die langzaam bezit nemen van je innerlijke welzijn. Liedjes die na drie, vier of tien keer luisteren steeds meer laten horen en je meenemen naar een plek elders, waar het goed toeven is en waar het veel mooier is dan de plek waar je die muziek luistert. Zodra liedjes meer worden dan een zelfverzonnen melodie en bijbehorende tekst, als de schrijver het ook aandurft om zichzelf kwetsbaar op te stellen door er veel persoonlijkheid in te verwerken, dan weet ik dat de schrijver zijn doel heeft bereikt. Want hij heeft mij ermee bereikt, een kritisch liefhebber van mooie, verhalende muziek.

Het nieuwe album In Our Time van P.J.M. Bond heeft de afgelopen weken langzaam zijn weg gezocht in en door mijn muzikale systeem. Dat proces is nog steeds gaande, bij elke luisterbeurt hoor ik weer iets nieuws, snap ik de geschetste situatie nog beter en worden de beelden scherper en mooier. Ook muzikaal groeit het album nog steeds, hoewel het al geruime tijd geleden is verschenen. De liedjes zijn zo fenomenaal mooi vormgegeven en gespeeld, ze blijven voorlopig nog wel even boeien en verbazen.

De plaat In Our Time is een project van de in Volendam geboren Paul Bond die door zijn studie Engelse Literatuur bezeten raakte van het werk van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway (1899-1961). Enige tijd geleden bedacht Bond hoe hij zijn passie voor de verhalen van Hemingway kon samensmelten met het schrijven van muziek. Een volledig verhaal op de plaat zetten bleek te uitdagend, totdat de verhalenbundel In Our Time uit 1925 uitkomst bood. De 17 korte verhalen zouden zich prima kunnen vertalen in 17 liedjes en Bond ging aan de slag. De inspiratie kreeg hij onder andere door te reizen naar de plekken die belangrijk waren voor de verhalen, zoals het Quartier Latin in Parijs, daar waar het in de jaren ’20 van de vorige eeuw allemaal voor Hemingway in literaire zin is begonnen. Bond trok zich terug in een blokhut in Lochem en werkte lange tijd aan het schrijven van de teksten en de muziek. Het enige makkelijke deel was dat de verhaallijnen al bekend waren, die had Hemingway zo’n 100 jaar geleden immers al op papier gezet. Maar die verhalen vertalen in muziek bleek een lastige maar enerverende uitdaging. Paul Bond is op meesterlijke wijze geslaagd in zijn opzet, met als resultaat het album In Our Time, dezelfde titel dus als de verhalenbundel uit 1925. Samen met bassist en vriend Danny van Tiggele werkte Bond aan een album dat nu al gerust een meesterwerk genoemd mag worden. De muziek werd verrijkt met strijkers, gearrangeerd door niemand minder dan Reyer Zwart. De geweldige bluesgitarist Theo Sieben zorgde voor het aanvullende gitaarwerk en Jeroen Kleijn (Daryll-Ann en Johan) zorgde voor de percussie. Tijdens de albumpresentatie in Volendam werd het album integraal gespeeld met deze volledige band. Ik reken die avond tot een van de mooiste optredens van dat jaar.

In Our Time is verschenen bij Concerto Records en staat hier inmiddels twee keer in de kast. Uiteraard op vinyl, want ik ben en blijf verzamelaar. Maar ook is het werk verschenen in boekvorm, met achterin de CD van In Our Time. In het boek staan alle teksten van de nummers, maar ook een introductie van J. Gerald Kennedy, Boyd Professor of English aan de Louisiana State University en een groot kenner van het werk van Ernest Hemingway. De nestor van de Nederlandse muziekjournalist Jan Donkers heeft een schitterende epiloog geschreven en ook heeft P.J.M. Bond zelf het hele proces rond de totstandkoming van dit album onder woorden gebracht. Wat een prachtig muziekwerk om te hebben, of om te geven.

Ik volg Paul Bond al langere tijd en hij is wat mij betreft een van de meest interessante songwriters van ons land. Een zeer getalenteerd en veel gevraagde pianist (hij toerde onlangs door ons land met de band Her Majesty) en een ongelofelijk begaafde liedjesschrijver. Op In Our Time heeft hij op een meedogenloos intieme wijze twee liefdes bij elkaar gebracht. Ik heb het boek van Ernest Hemingway inmiddels ook aangeschaft om het geheel compleet te maken. Maar ik ben tegelijk ook bang dat het de mooie beelden wegneemt die ik voorbij zie komen als ik luister naar dit schitterende muziekproject. Hemingway kan en mag in ieder geval zeer tevreden zijn. P.J.M. Bond zelf trouwens ook.