Na vier luisterbeurten..... een redelijk conventioneel Leprous-album dat voortborduurt op Aphelion. Wel steviger. Bombast en uitbundige refreinen genoeg en wie weet duurt het niet lang meer voordat ze per ongeluk de Top-2000 binnenglippen. (Waar ze allang met tien nummers in hadden moeten staan, maar ja, dat gaat natuurlijk nooit gebeuren - deze boys zijn te exotisch en te schitterend om langs de toelatingscommissie te komen. Het top-2000 café zou immers zomaarin verwarring leeg kunnen stromen.)

Zonder alle tracks te bespreken, denk ik dat de beste songs op de tweede helft van het album te vinden zijn. Vanwege de lengte; de nummers krijgen simpelweg meer ruimte om zich te ontvouwen. Om als voorbeeld dan toch een track te benoemen: 'Faceless' is prachtig vanwege de achteloosheid waarmee de stijlen door elkaar worden geslecht, de opbouw van jazzy-lounge naar massale koorzang, de etherische vocalen, nou ja... Leprous op zijn best. De kortere nummers op de eerste helft hebben weliswaar sterke hooks, schuivende ritmes en gierende refreinen, toch blijven echte verrassingen uit. Eigenlijk Leprous voor de instappers.

Al met al niet de droge en sobere produktie die Coal en Malina kenmerkte, geen vervreemdende klassiekers als The Last Milestone, Distant Bells of The Sky is Red. Maakt geen reet uit. Leprous blijft een heerlijk orkestje dat nooit voor de makkelijke weg kiest en toch altijd wel weer weet te verbazen. We zijn natuurlijk ook behoorlijk verwend geraakt, de laatste jaren. Vakmanschap, dames en heren. Gewoon maar weer naar het volgende optreden, in 013. Want live zijn ze altijd vijf sterren.