Leprous - Melodies of Atonement (2024)

Atenoment klinkt op een eerste luisterbeurt wel erg fijn. Gelukkig werkte de krakkemikkig wifi op de camping mee om deze even binnen te hengelen. Maar fijn nummertje dit.

Het eerste wapenfeit van het nieuwe album voldoet ook precies aan mijn verwachtingen: een hoorbare gulden middenweg tussen de wat ingetogenere, vollere sound van Malina, Pitfalls en Aphelion en de venijnigere en brutalere sound van Coal, (in iets mindere mate) The Congregation en Bilateral.

Het schept nog hogere verwachtingen van het hele album, de eerste single stemt me in ieder geval meer dan gerust. Zin in!

Wat vond jij van Atonement, ProGNerD?

Het doet me inderdaad veel aan Malina denken. Hopelijk blijft dat zo want dat album bevalt me meer dan de twee daarna.
Wel houd ik een kleine hoop dat hij weer eens een grunt inzet op een nummertje of twee. Nighttime disguise was daarin erg welkom vond ik. En ik merk dat ik dat toch wel een beetje mis bij ze. Maar misschien komt dat ook omdat ze op de laatste twee worpen wat minder onderhuidse spanning hadden zitten in de muziek. Ten opzichte van Malina, the congregation en coal.

Maar goed, ik las dat ze hier een meer to the point album van maken en het wel een nieuw geluid voor ze is. Leprous ala 2024 zeggen ze. Dus we gaan het meemaken. Ben benieuwd

Ik hoor net Silently Walking Alone en dat klinkt ook weer heerlijk. Ze lijken die onderhuidse spanning weer volledig gevonden te hebben. Als ik zo op de singles af ga dan.

He legian: (even voor de zekerheid checken) je bent je ook bewust van deze, neem ik aan: Rendezvous Point - Dream Chaser...?

ProGNerD, nog niet ik ga die eens in de playlist opnemen.

Dat moet je zeker doen als fan van Leprous, al is het alleen maar vanwege Baard...

Like a Sunken Ship is ook wel weer een heerlijk nummer zeg. Heerlijke opbouw zit daar toch in. Met de drie singles merk ik wel weer dat die onderhuidse spanning die ze voor mij na Malina redelijk verloren hier toch wel weer volledig terug lijkt te zijn. En daardoor krijg ik alleen maar meer zin in het album. Verdorie wat klinkt dat toch weer een partij lekker zeg.

Leprous Melodies Of Atonement - Progwereld
Leprous Melodies of Atonement | The PROG Mind
Kijk dat klinkt in ieder geval weer goed.

Helemaal vergeten dat deze morgen al uitkomt. Snel de cd maar even besteld, want het moet gek gaan lopen wil deze hier niet heel goed gaan bevallen.

Een aantal luisterbeurten deze ochtend beloven veel goeds. Maar eens kijken of ik binnenkort hier weer eens ouderwets voor kan gaan zitten. Veel focus op de bas en groove in de nummers. En ja de onderhuidse spanning is weer terug. Heerlijk album voor zover.

Leprous heeft mij met nog geen enkel album teleurgesteld. Sterker nog: mijn waardering voor de band lijkt per album toe te nemen en ik geniet van de manier waarop de band per album het bandgeluid verder ontwikkelt, zo ook weer op Melodies Of Atonement.

Op dit nieuwe album kiest de band voor een iets directer en steviger geluid dan op recentere voorgangers. Minder proggy, minder symfonisch, maar tegelijk de wat meer elektronische koers aanhoudend die de band al eerder inzette.

Zoals legian ook opmerkte, heeft Leprous op dit album veel focus op groove op dit album. Het prachtige en ingetogen Faceless is hier een mooi voorbeeld van, maar ook het bijna funky aandoende Limbs. Laatstgenoemde nummer is een van de hoogtepunten van dit album vanwege het epische einde.

Over episch gesproken: Het doomy aandoende I Hear The Sirens en Unfree My Soul verdienen deze kwalificatie absoluut. Heerlijk zoals deze nummers opbouwen en hoe Einar Solberg de hoofdrol neemt met zijn fantastische stem. Dat geldt overigens voor het hele album, want de zang is op dit album enorm veelzijdig en de vocale arrangementen bij tijden adembenemend. Zelfs de screams komen kortstondig terug.

OK, ik heb nog maar twee luisterbeurten achter de rug, maar het moet toch wel gek lopen als Melodies Of Atonement niet bovenin mijn jaarlijst gaat eindigen. Sterker nog, dit is misschien wel een van de betere albums die de band heeft gemaakt. Misschien..... eerst nog maar eens de rest van de enorm sterke discografie weer eens de revue laten passeren.

Over Groove gesproken, de bonus track Claustrophobic doet het ook geweldig zeg. Toch wel een fijne toevoeging aan de cd.

namsaap ik durf ook al wel te stellen dat dit een van hun betere albums is inderdaad. Heerlijk verloop zit erin.

Ik vind het mooi om deze positieve reacties hierboven te lezen, niet in de laatste plaats omdat ik lichtelijk teleurgesteld ben na mijn eerste ervaringen met dit nieuwe album van Leprous. Fijn dat ik dus enige nuance kan aanbrengen in de discussie alhier en hopelijk verdere aanknopingspunten bied voor stof tot nadenken.

Gisteren heb ik twee intensieve luisterbeurten gehad en vandaag ook, waarvan er zodadelijk nog één in het verschiet ligt. Mijn eerste conclusies zijn dat ik vernieuwing en spanning mis op Melodies of Atonement. Het voelt alsof de band op de automatische piloot speelt en teveel leunt op de (geweldige) stem van Einar Solberg. Daarnaast heeft elk album van Leprous me tot dusverre getroffen en verrast omdat het net een ander perspecfief biedt op het muzikale karakter van de band. Maar dit album lijkt met die tendens te breken, omdat - zoals reeds hierboven vermeldt - ik hier geen vernieuwende of echt eigenzinnige elementen in terughoor.

Drie pluspunten vallen me desalniettemin wel meteen op, waarvan er twee met elkaar samenhangen. Het eerste is de fabelachtig goed geslaagde mix en het tweede en derde zijn het geweldige drumwerk van Baard Kolstad, waar het heerlijk groovende karakter van dit nieuwe album voor het grootste gedeelte uit voortvloeit.

Edoch, albums van Leprous hebben bij mij altijd tijd nodig gehad om te rijpen en volledig tot wasdom te komen. Ik twijfel er niet aan dat voor Melodies of Atonement hetzelfde geldt. Op dit ogenblik heb ik er vier sterren voor over, want kwalitatief is het meer dan uitstekend, maar ik had hier zeker meer van verwacht zo op mijn eerste indrukken afgaande. Vier sterren voor een album waarvan de bespreking overwegend negatief van toon is, zegt wellicht veel, niet in de laatste plaats omdat ik Leprous zeer hoog aansla en ik nieuw werk dus volgens mijn hoogste maatstaven beoordeel.

Wellicht doet een bijgesteld verwachtingspatroon en een dosis tijd en luisterbeurten mijn opinie wel veranderen, maar vooreerst is dit het verdict.

Wederom een mooi album, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het songmateriaal van Leprous steeds conventioneler begint te worden. Sfeervol is het nog steeds, maar avontuur en spanning horen we slechts zelden terug op deze meest recente worp. Metal is het al helemaal niet meer, met slechts hier en daar nog wat gitaarwerk of een ruige schreeuw. Langzaam maar zeker beweegt de noorse band zich richting mainstream progressieve rock. Van niveau, dat wel.

Grappig, ik heb juist het idee dat ze sinds Malina redelijk op dezelfde koers zitten. En zowel Pitfalls als Aphelion waren verdere verfijningen van de ideeën daar. Dit is voor mijn gevoel daar vooral een verfijning van waarbij ze meer to the point zijn en vooral ook een meer toegankelijk album neerzetten. In die zin ben ik het met je eens dat hier niet echt iets vernieuwends te vinden is. Maar ik ben dan ook van mening dat die vernieuwing de laatste paar albums er al niet echt meer is.

Ik ben wel benieuwd hoe deze het na verloop van tijd blijft doen. De twee voorgangers hebben hier redelijk geschommeld qua waardering realiseer ik me nu. Ben benieuwd of deze eenzelfde weg gaat bewandelen. Binnenkort ook maar eens met het oudere werk gaan beluisteren, kijken hoe het daarin past.

Na vier luisterbeurten..... een redelijk conventioneel Leprous-album dat voortborduurt op Aphelion. Wel steviger. Bombast en uitbundige refreinen genoeg en wie weet duurt het niet lang meer voordat ze per ongeluk de Top-2000 binnenglippen. (Waar ze allang met tien nummers in hadden moeten staan, maar ja, dat gaat natuurlijk nooit gebeuren - deze boys zijn te exotisch en te schitterend om langs de toelatingscommissie te komen. Het top-2000 café zou immers zomaarin verwarring leeg kunnen stromen.)

Zonder alle tracks te bespreken, denk ik dat de beste songs op de tweede helft van het album te vinden zijn. Vanwege de lengte; de nummers krijgen simpelweg meer ruimte om zich te ontvouwen. Om als voorbeeld dan toch een track te benoemen: 'Faceless' is prachtig vanwege de achteloosheid waarmee de stijlen door elkaar worden geslecht, de opbouw van jazzy-lounge naar massale koorzang, de etherische vocalen, nou ja... Leprous op zijn best. De kortere nummers op de eerste helft hebben weliswaar sterke hooks, schuivende ritmes en gierende refreinen, toch blijven echte verrassingen uit. Eigenlijk Leprous voor de instappers.

Al met al niet de droge en sobere produktie die Coal en Malina kenmerkte, geen vervreemdende klassiekers als The Last Milestone, Distant Bells of The Sky is Red. Maakt geen reet uit. Leprous blijft een heerlijk orkestje dat nooit voor de makkelijke weg kiest en toch altijd wel weer weet te verbazen. We zijn natuurlijk ook behoorlijk verwend geraakt, de laatste jaren. Vakmanschap, dames en heren. Gewoon maar weer naar het volgende optreden, in 013. Want live zijn ze altijd vijf sterren.

Leprous doet het gewoon weer. Met Pitfalls stegen ze voor mij tot grote hoogtes, en met Aphelion bleef dat moment vastgehouden. De singles van deze nieuwe waren al weer veelbelovend, maar al enkele dagen staat deze plaat vrijwel continu aan. Heerlijke dynamiek met fantastische opbouw en uitspattingen. Absoluut een van de meest vooraanstaande progbands van vandaag.

Schitterend album wederom van Leprous. Ik heb de deluxe editie van Atonement met surround sound in dolby atmos en dts 5.1. Zeer de moeite waard!

Ik merk dat ik met deze band meegroei of zoiets, jaren geleden had ik Faceless nooit uit geluisterd nu twijfel ik of ik dit het mooiste nummer van dit album vind? Gisteren was dat nog Atonement. Limbo ook al zo'n heerlijk nummer. Bij elke luisterbeurt vind ik hem beter worden. Hoor soms Sunblind Lion!

Stelt niet teleur dit album, Einar is in topvorm. Wat een bereik heeft deze man toch!

Zeker eens met de reacties hier, bij mij begint Melodies of Atonement het ook steeds beter te doen. Het is allemaal absoluut niet zo geweldig als het werk ten tijde van Bilateral, maar deze sfeervollere en ademendere versie van de band mag er zeker zijn.

Onpopulaire mening: dit is, helaas, voor mij verre van de beste Leprous-release. Misschien had ik het verkeerde verwachting door het statement van de band dat het 'heavy' en hun beste zou zijn. Het is niet allemaal niet zo heavy, het is vooral typisch Leprous zoals de laatste paar platen... Begrijp me niet verkeerd; het is nog steeds herkenbaar Leprous in alle opzichten. Ik ben een groot fan van Pitfalls en echt niet alleen van hun vroegere werk. Dus daar zit ie niet.
Meer dan ooit leunt het op Einars vocalen. Als gevolg daarvan zijn bijvoorbeeld Toro's gitaren meestal op de achtergrond. De enige die Einar beetje bij beent, is Baards drumwerk. Maar zelfs Baard komt nooit tot volledige explosieve uitbarstingen. Het is allemaal aan de veilige kant…braaf, weinig spannend. Leprous platen zijn altijd ver boven het gemiddelde, dus begrijp me niet verkeerd. Het is nog steeds een oke album.. maar deze keer een beetje teleurstellend… Misschien moet ie nog groeien. Wie weet. Let's see. Tot in februari in 013 in ieder geval.

Ik kan mij hier heel goed in vinden. Muzikaal is er echt niet zoveel op aan te merken. Het ligt goed in de mix, het is geen slecht album. Qua composities vind ik het echter een beetje zwak. Er zit naar mijn mening te weinig afwisseling in het album. Vrijwel elk nummer begint vanuit een soort stilte van weinig instrumenten en Einar die zachtjes zingt, daarna een opbouw die in het midden even tot een uitspatting zorgt en waarna de climax het weer eindigt in een rustig deel. Ja de middendelen zijn zoals "belooft" in de interviews over het album voor de release wat meer gitaargericht, maar nergens wordt ik echt verrast. Qua stijl vind ik het een beetje een voortzetting / combinatie van Malina en Aphelion, maar bij beide voorgenoemde albums zat er altijd nog een aantal nummers in die bijvoorbeeld van het begin af aan er in knalde. Op Melodies of Atonement voelt het allemaal, inderdaad zoals Agony het omschrijft, wat braafjes aan. Om een voorbeeld te noemen: de opbouw rond 4:28 in "Self-Satisfied Lullaby" doet je als luisteraar eigenlijk meer verwachten dan een herhaling van het eerdere patroon met een lichte beat eronder. Tijdens de eerste luisterbeurt verwachte ik daar echt een "uitpak momentje".

Nogmaals het album en bepaalde nummers springen er wel degelijk uit. Het middendeel vanaf "I Hear the Sirens" tot en met "Faceless" kan me het meest bekoren. Daarnaast luistert het prima weg. Tekstueel niet echt nog focus op gelegd, wellicht later eens meer in verdiepen.

Ik zit in het positieve kamp: ik vind Melodies of Atonement een topplaat! Nu moet ik zeggen dat ik het oeuvre van Leprous niet heel goed ken, vooral het vroege werk ken ik (nog) niet goed. Dus hoe deze plaat zich daarmee verhoudt kan ik niet zeggen.
Maar ik kan wel zeggen dat ik elk nummer op deze plaat top vind. Geweldige vocalen, mooie melodieën, maar toch vooral die vocalen. Ik ben vaak niet zo van de vocale krachtpatserij, omdat de emotie dan meestal naar de achtergrond verdwijnt. Nou, daar heeft deze man geen last van. Als hij z'n scheur even goed opentrekt vliegt hij zo m'n hart in. En ook als hij het klein houdt trouwens. Zoals aan het begin van I Hear The Sirens.
Verslavende plaat, waar ik nog veel plezier aan ga beleven.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.




Melodies Of Atonement is in ieder geval een van de meest gespeelde platen van 2024 geworden, al is het inmiddels even geleden dat ik de plaat oplegde. En nu weer geniet ik als een malle van deze plaat.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Bij mij is ‘ie niet blijven hangen, deze laatste van Leprous. Groot fan van vooral de twee platen ervoor, maar deze keer lijkt het gewoon niet bijzonder genoeg en veelal gezapig. Ook in de vele metal eindejaarslijsten is Leprous dit keer een stuk minder te bekennen, dus het lijkt erop dat hij over de gehele linie minder goed ontvangen is als doorgaans het geval is bij Leprous?

Ik ga ‘m in ieder geval nog wat draaibeurten geven. Ik moet zeggen dat Leprous het altijd goed doet bij mij in vooral de wintermaanden.

Mogelijk heeft het er ook mee te maken dat de metalinvloeden wat meer naar achteren zijn verschoven. De tag "Rock" hierboven lijkt de lading wat beter te dekken, en dan snap ik dat metallijsten deze plaat niet meenemen.

Deze nieuwste worp van Leprous lijkt bij mij hetzelfde proces te gaan doorlopen als de vorige drie albums die de band heeft uitgebracht. Dat proces ziet er ongeveer als volgt uit. In eerste instantie klinken nieuwe albums van de Noren mij in de oren als prima, goed verzorgd en dik in orde, maar komt het allemaal niet denderend en uitermate bijzonder over: de band stijgt nergens op naar echt grote hoogten, maar vermijdt daarbij wel dat het afdaalt naar diepe dalen. De trend is echter dat naarmate de tijd vordert, mijn waardering voor het werk van Leprous meer en meer toe begint te nemen. Illustratief is het scoreverloop van de laatste drie albums, Malina, Pitfalls en Aphelion: die begonnen allemaal met een 3,5*, terwijl ik nu voor alle drie zonder twijfel een dikke 4,5* over heb.

Melodies of Atonement lijkt hetzelfde lot beschoren. Toen deze plaat uitkwam, heb ik hem veelvuldig in de auto beluisterd op vakantie in Frankrijk. De conclusie mag niet verbazen: prima, goed verzorgd en dik in orde, maar ergens was ik teleurgesteld omdat ik er meer van had verwacht. Daarna heb ik het album een poosje links laten liggen, en nu merk ik bij hernieuwde luisterbeurten dat het onbewust toch bij me is gaan groeien. De (nog) grotere nadruk die door de band op elektronische sfeerschepping en atmosferische grooves wordt gelegd, is absoluut een meesterlijke zet gebleken.

Met name het trio Like a Sunken Ship, Limbo en Faceless (dat koor is echt briljant!) vind ik van uitzonderlijke klasse, waarbij het laatste nummer met afstand mijn favoriete nummer van deze plaat is. Ook afsluiter Unfree My Soul maakt nu erg veel indruk op me, niet in de laatste plaats omdat ik hem laatst heb gedrumt en daar wederom werd geconfronteerd met de subtiele genialiteit van één van mijn favoriete drummers op het moment: Baard Kolstad. Het laat zien dat op deze wijze prachtige details en indrukwekkende arrangementen die eerst niet of nauwelijks opvielen, toch langzaam maar zeker boven komen drijven.

Een vreemd ervaring wederom, maar het is tegelijkertijd ook wel weer karakteristiek voor het effect dat de muziek van Leprous op mij schijnt te hebben. Ik ken de band nu al een tijdje en ben nooit teleurgesteld door het werk dat door hen is uitgebracht. Ook van Melodies of Atonement moet ik mijn enigzins voorbarige conclusie herzien en stellen dat het weer een meer dan puik album is geworden dat de heren hebben afgeleverd. Ik ben benieuwd hoe lang het bij deze gaat duren aleer ik hem naar 4,5* ga tillen.

Aphelion zal nooit mijn favoriete Leprous CD worden en ik was toch wat huiverig voor deze release. Gelukkig is Leprous met Melodies of Atonement weer wat doelgerichter en compacter geworden, maar zonder momenten te pakken die eruit springen. Faceless is daarvan wel het perfecte voorbeeld en deed me terugdenken aan het geweldige Distant Bells van Pitfalls. Melodies of Atonement opent al ijzersterk het het duo Silently Walking Alone en Atonement, maar zeker niet elk nummer is zo goed. Gelukkig is Einar in topvorm, zodat dit album over de gehele speelduur een heerlijk niveau blijft scoren.