De voorbije dagen een rondje classic albums gedaan via Deezer.
Dan stuit je als vanzelf op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Het zogenaamde meesterwerk van de Fab Four uit 1967.

Prachtige hoes, doorgaans ronkende recensies.
Ben er dus maar eens goed voor gaan zitten Heb eerst via de ouderwetse platenspeler een vinyl uitgave van het album beluisterd en daarna de digitale remaster uit 2009 en de, eveneens digitale, remix uit 2017.

Hoezeer die "doorgaans ronkende recencies" vaak reppen van een mijlpaal in de moderne muziek geschiedenis kom ikzelf toch niet verder dan "wel aardig".
Let wel, mijn oortjes kwamen pas in 1972 ter wereld en dus kan ik onmogelijk de impact van de l.p. ten tijde van verschijnen op de juiste waarde inschatten.
Maar ik krijg na ettelijke luisterbeurten niet meteen de indruk dat we hier te maken hebben met de uitzonderlijke compositorische kwaliteiten die, met name, het duo Lennon/McCartney in zowel vroeger als later werk aan de dag wisten te leggen.

Na het vooruitschuiven van de briljante single Strawberry Fields Forever/Penny Lane worden de hooggespannen verwachtingen slechts ten dele ingelost.

Vooropgesteld; With A Little Help From My Friends, Lucy In The Sky With Diamonds, She 's Leaving Home en A Day In The Life zijn fantastisch!
Within You Without You zal altijd z'n voor- en tegenstanders hebben. Persoonlijk vind ik dit Oosters georienteerde nummer van de hand van George Harrison wel iets toevoegen.
Resteert nog de reprise van het titelnummer. Een fijne rocker met een dito groove.
Maar jah, dit zijn nog maar 6 van de 13 nummers die hun weg zouden vinden richting het eindproduct.

When I'm 64 en Good Morning Good Morning zijn ronduit bedroevende worpen binnen het ouvre van The Beatles.

Blijven over; Het titelnummer, Getting Better, Fixing A Hole, Being For The Benifit Of Mr. Kite en Lovely Rita.
Vijf deuntjes die door een gerenommeerd duo als Lennon/McCartney op een regenachtige zondagmiddag, tussen neus en lippen door, bij elkaar worden gecomponeerd.
Nummers die tijdens de opnames weliswaar werden opgeleukt met, voor die tijd ongetwijfeld spectaculaire, geluidseffecten.
Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat al die tierlantijntjes er louter en alleen toe dienden om middelmatige liedjes boven de middelmaat uit te willen laten stijgen.

Afsluitend... Vind ik SGT. Pepper dan niet de moeite van het beluisteren waard? Absoluut wel!
Al zou het alleen maar zijn om A Day In The Life. Wat een finale is dat!
Daarnaast gaf de vinyl versie me voldoende afleiding om tijdens het luisteren de hoes en het daarbij behorende artwork eens grondig in me op te nemen.

Geen 5 sterren dus maar ook geen 3. Een solide 4 want hey... We hebben het nog altijd over The Beatles!!!