6 maart 2022 ging ik in AB Brussel naar Amy MacDonald kijken, maar ik herinner me intussen die avond niet zozeer meer om Amy MacDonald, maar wel omdat ik die avond Emmy d’Arc de eerste keer als voorprogramma zag.
Sinds die avond was het voor mij uitkijken naar haar eerste album. Even geduld hebben was het wel, maar zoals het cliché wil, wordt geduld meer dan beloond.

Met Braving Fears neemt Emmy je mee doorheen haar persoonlijke ervaringen die eigenlijk ook ieder van ons dagelijks kunnen meemaken. Aan iedere luisteraar om de songs te interpreteren en ook de keuze te maken of je de nummers luistert in de volgorde van het album zelf of volgens de volgorde van schrijven zoals aangegeven door de Romeinse cijfers op haar zelf ontworpen artwork.
90’s kid zijnde, heb ik het album gekocht op cd, maar ik kies er toch bewust voor om dit album ook te beluisteren via Spotify in “Romeinse volgorde” om het album zoveel mogelijk te kunnen vatten zoals Emmy het bedoeld heeft.

Eerste nummer in die volgorde is White Flag, een nummer dat eer doet aan de naam d’Arc en een oproep tot vrede in zich draagt, helaas vandaag de dag maar al te accuraat. Van White Flag wordt overgaan naar the Frontline of my mind. Dankzij de speelse gitaarakkoorden kan ieder zich er wel op een luchtige manier in vinden om mentaal toch al eens in een vuurlinie te zitten. Ghosts werd in AB Club vorig jaar officieel voorgesteld als eerste single en bouwt vanuit een rustig begin op naar één van de stevigere nummers op het album.
Daarna volgt voor mij het eerste hoogtepunt: Go On. Een nummer met een sterke boodschap dat muzikaal alles heeft om een radiohit te worden (als de Belgische commerciële zenders gewoon eens de moeite zouden doen om Emmy te spelen). Het begint ook eerder rustig, maar eindigt krachtig in een oproep om altijd door te blijven gaan en vooral nooit op te geven, ook al heb je soms over alles twijfels… Emmy, vergeet dit zeker zelf nooit.
Daarna Hit Me, een voor mij zowel tekstueel als muzikaal luchtigere song die een mooie afwisseling brengt.
Met Back To You ruilt Emmy voor het eerst haar gitaar in voor de piano alsook de prachtige mondharmonica. Ik kan en wil over dit nummer verder niet veel schrijven, luister het en laat het emotioneel even volledig binnenkomen.
Met Behind Your Eyes volgt voor mij nogmaals een hoogtepunt. In tijden van social media en internet draait alles tegenwoordig om de oppervlakkige hypes en likes en kortstondig persoonlijk contact… Maar ikzelf ben toch meer van het échte persoonlijke en vraag me al eens af “what’s behind your eyes that’s what I want to know”. Nu denk ik erbij altijd aan het leuke deuntje van Emmy.
What’s On Your Mind heeft een aanstekelijke gitaarmelodie, en als je het ooit al eens live hoorde, zal het je zeker bijblijven omwille van het loop principe; voor wie dit nog niet kent… Live gaan kijken, is de boodschap!
Vervolgens komt Angels; een song die alles in zich heeft om een tijdloze klassieker te worden. Wacht maar tot die vocale uithaal op het einde, kippenvel gegarandeerd.
Wish I’d Never Met You raakt voor mij op elk gebied een gevoelige snaar. Net als bij Angels kleuren een aantal sterke uithalen dit tekstueel pakkende nummer.
Voorlaatste nummer is The Day. Hierbij krijgt opnieuw de piano volle aandacht. Een rustig nummer dat volledig het pad vrij maakt voor de prachtige afsluiter In The Shadow. En wat die laatste betreft, kan ik kort zijn: dit nummer is het ultieme hoogtepunt dat dit album verdient… Emmy, ik geloof volledig in jou.

Hoewel deze review niet helemaal objectief geschreven werd, was ik op 6 maart 2022 wél een volledig objectief luisteraar die die avond compleet omver werd geblazen en daardoor nooit nog objectief zal kunnen zijn, een pure verdienste van Emmy zelf. Luister dus gewoon naar dit album en ga zeker ook eens live naar haar luisteren… Misschien overkomt jou ook diezelfde liefde op het eerste gehoor die mij overkwam op 6 maart 2022.