Dit album opent met het titelnummer: I Want You. Dit stuk is geschreven door Leon Ware, die overigens heeft bijgedragen aan een groot deel van de composities op het album. I Want You illustreert de hopeloos brandende liefde die Gaye voelt voor zijn vriendin Janis. Het soulvolle akkoordenschema, in combinatie met de songtekst waarin Gaye zijn toekomstig echtgenote op het hart drukt dat hij verlangt naar wederzijdse affectie (“I want you, but I want you to want me too”), fungeert als een wanhopige kreet van hartstocht. Het nummer bouwt langzaam op, maar vanaf de eerste noot die gespeeld wordt, is de toon direct gezet. De percussie, strijkers en gitaar begeleiden het nummer tot het hoogtepunt, waar de krachtige achtergrondzang het lied overheerst en intensiveert. Naast deze pluspunten is Gaye’s intense, maar aangename vocale uitvoering de reden dat dit lied omschreven wordt als een van Marvin Gaye’s beste werken, en naar mijn mening beschouwd kan worden als een van de best gearrangeerde muziekstukken ooit. Gaye’s stem maakt alle aspecten van het lied tot een geheel, en zijn afwisseling van zachte, lieflijke tonen en vurige uithalen maakt kippenvel onvermijdelijk.
Het ‘funky’ ritme dat te horen is op het tweede nummer van het album, Come Live With Me Angel, roept de onweerstaanbare neiging op om te dansen. In dit lied vraagt Marvin, zoals de titel al suggereert, aan zijn vriendin om bij hem te komen wonen. De ritmesectie begeleidt al groovend de rest van de instrumenten, en speelt het ritme enorm goed ‘in de pocket’ (strak). Dit is ook het geval bij het zevende lied van het album: All The Way Around, waarin Gaye zingt over het herstellen van een oude relatie, nadat de desbetreffende vrouw hem tijdens hun voormalige verhouding had verlaten. Hoewel het gehele album de luisteraar ongetwijfeld aan het dansen zal zetten, zijn de ritmesecties van deze tracks het meest rechtdoorzee en ongecompliceerd. De toegankelijkheid van deze stukken is prettig; de nummers waarvan makkelijker genoten kan worden zijn essentieel voor de samenhang van het album, aangezien I Want You een aantal complexe composities bevat. Zo zitten de nummers Soon I’ll Be Loving You Again en After The Dance muzikaal gezien ontzettend slim in elkaar. Deze delen van het album tonen aan hoe de geniale arrangementen van Marvin Gaye, gecombineerd met de composities van Leon Ware, tot een prachtig eindproduct kunnen leiden.
Hoewel dit natuurlijk allemaal geweldig klinkt, heeft het album ook zwakkere aspecten. Zo werkt het vrouwelijke gezucht en gekreun in de stukken Feel All My Love Inside en Since I Had You afleidend, waardoor de luisteraar zich niet goed kan concentreren op de muziek. Het lied I Wanna Be Where You Are bevat warme, fijne akkoorden, maar wordt gebruikt als een soort tussenstuk, waarin de ‘fade-out’ al na 30 seconden wordt ingezet (voor de volledige versie moet I Want You [Deluxe Edition] beluisterd worden). De instrumentale versie van After The Dance is leuk, maar overbodig, en de “Intro Jam” versies van het lied I Want You onderbreken de continuïteit van het album.
Desondanks heeft het album I Want You meer dan genoeg positieve kwaliteiten om de genoemde zwaktes te compenseren. Indrukwekkend is dat het album, hoewel het uitgebracht is in 1976, niet gedateerd overkomt: de mix en productie klinken helder en levendig, met een prettige audiokwaliteit, en de akkoorden en melodieën zijn onvergankelijk wegens hun uniciteit. Ook is te merken dat dit album, zoals de rest van Marvin Gaye’s werk, een enorme invloed heeft gehad op de ontwikkeling van soul en R&B muziek. Gaye’s gebruik van percussie, strijkers en achtergrondstemmen op dit album hebben menig artiest ongetwijfeld beïnvloed tijdens het arrangeren van muziek. Als achttienjarige hoor ik gemiddeld niet veel soul muziek op openbare plekken of evenementen; de mooie akkoordenschema’s en verscheidenheid aan instrumenten op dit album werken daarom enorm verfrissend, wat aangeeft dat dit album na bijna 50 jaar nog steeds niet achterhaald is.
Hoewel I Want You niet het commerciële succes behaalde van What’s Going On (1971) of Let’s Get It On (1973), beschouw ik het als een van Gaye’s beste werken. De prachtige akkoorden, complexe arrangementen, passievolle zang en liefdevolle teksten maken dit album naar mijn mening een volledige belichaming van alles waar Marvin Gaye voor stond. Tijdens het beluisteren van dit meesterwerk is het bijna onmogelijk om niet te genieten van de muziek, en te denken: ‘och, wat was die man toch ongelooflijk getalenteerd.’
