Zonder Syd Barrett stelt Pink Floyd toch maar bar weinig voor. Alleen Wish You Were Here (geënt op Barrett) heeft nog wel iets en Meddle, Dark Side Of The Moon (hoewel natuurlijk enorm overschat) en Animals onttrekken zich nog enigszins aan de malaise. Maar verder hoef ik het allemaal niet meer te horen.
The Wall was het breekpunt. Ik was 19 toen het uitkwam en was nog wel onder de indruk van de jaren '70 versie van Pink Floyd. En dus heb ik The Wall ook meteen aangeschaft maar al vrij snel gingen de meeste liedjes mij behoorlijk tegenstaan. Dit noem ik niet ambitieus maar pretentieus. Vervolgens werd Another Brick In The Wall (met dat kinderkoortje) constant op de radio gedraaid... ("We don't need no education". Echt niet?) Non non rien n'a changé was iconisch, maar dit...
Het heeft tot ver in de jaren '80 geduurd voordat ik weer eens een plaat van de Floyd zonder Barrett op de draaitafel heb gelegd.