Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

mijn stem
3,92
803 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. Astronomy Domine (4:14)
  2. Lucifer Sam (3:07)
  3. Matilda Mother (3:09)
  4. Flaming (2:46)
  5. Pow R. Toc. H (4:26)
  6. Take Up Thy Stethoscope and Walk (3:06)
  7. Interstellar Overdrive (9:40)
  8. The Gnome (2:14)
  9. Chapter 24 (3:42)
  10. The Scarecrow (2:11)
  11. Bike (3:24)
  12. Arnold Layne * (2:58)
  13. Candy and a Currant Bun * (2:45)
  14. See Emily Play * (2:54)
  15. Apples and Oranges * (3:06)
  16. Paintbox * (3:46)
  17. Interstellar Overdrive [Take 2) (French Edit] * (5:16)
  18. Apples and Oranges [Stereo Version] * (3:11)
  19. Matilda Mother [Alternative Version] * (3:09)
  20. Interstellar Overdrive [Take 6] * (5:04)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 41:59
741 BERICHTEN 7 MENINGEN
zoeken in:
avatar van niels94
4,5
0
geplaatst: 2 januari 2014, 16:26 uur [permalink]
Ook ik leerde Pink Floyd kennen met The Dark Side of The Moon en ook voor mij werd het de groep die de muziek maakte die te horen is van Atom Heart Mother t/m The Wall. Ik hoorde ook pas veel later dat deze megaband ooit een heel ander soort muziek maakte. Gewaagder en experimenteler, minder toegankelijk daardoor, maar in bepaalde kringen zelfs meer gewaardeerd dan het latere werk. De band onder mafkees Syd Barrett.

Ik ben er lang benieuwd naar geweest, maar het is weer zo'n typisch gevalletje 'nog niet aan toegekomen'. Tot nu dus. Gelukkig maar, want het is heerlijke muziek! Psychedelische, dromerige pop/rock die veel meer aan Sgt. Peppers doet denken dan aan hoe Pink Floyd een paar jaar later zou klinken (zoals verwacht, overigens, het is ten slotte ook een ander subgenre). De teksten zijn vaak vreemd en spookjesachtig, op een luchtige manier. Ook muzikaal gezien gebeuren vreemde dingen, maar de uitwerking ervan is niet duister, eerder gewoon wonderbaarlijk. Aan de basis liggen vaak fantastische popliedjes die regelrecht pakkend zijn, waardoor het allemaal lekker wegluistert terwijl het toch een telkens weer verrassende en mysterieuze trip is.

Is het ook beter dan de latere albums? Op dit moment heb ik The Dark Side of the Moon en Wish You Were Here denk ik net een beetje hoger zitten. Opgemerkt moet echter worden dat ik die natuurlijk al veel langer ken en dat het eenvoudigweg nauwelijks te vergelijken is met dit eigenzinnige werkje. Ik beschouw het haast als van een andere band. Toch grappig, dat één van de grootste groepen uit de muziekgeschiedenis zo'n interessant, compleet ander verleden heeft dat een klassieker van een heel ander kaliber en soort heeft opgeleverd.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

avatar van MDRAIJER
3,5
0
geplaatst: 7 juli 2014, 01:11 uur [permalink]
Dit is niet "mijn" Pink Floyd.
Ik heb het niet zo met Syd Barrett.

avatar van Hoedijk
4,0
0
geplaatst: 19 september 2014, 00:08 uur [permalink]
Zonder Syd Barrett had die prachtige schijf "Wish you where here" nooit in de platenbakken gelegen, MDRAIJER. Wellicht is het handig om deze Pink Floyd los te beoordelen van het latere werk. Voor veel huidige muzikanten (Temples, Jacco Gardner) is zo te horen Pink Floyd met Syd Barrett toch een inspiratiebron geweest.

avatar van pmac
4,5
0
geplaatst: 26 september 2014, 14:19 uur [permalink]
Patrick h. schreef:
Mijn vinylplaat heeft een andere kaft. Ik vroeg mij al af welke de originele was toen ik ontdekte dat ik een Italiaanse versie heb...
De Italiaanse cover



als het geen reissue betreft heb je gewilde versie.

avatar van Droombolus
4,5
0
geplaatst: 26 september 2014, 19:06 uur [permalink]
Tsssk ...... met Gilmour op de hoesfoto ........ hier ontbreken mij de Italiaanse scheldwoorden ......

avatar van Eveningguard
3,0
0
geplaatst: 26 september 2014, 23:28 uur [permalink]
Ronduit belachelijk inderdaad.

avatar van niels94
4,5
0
geplaatst: 26 april 2015, 23:14 uur [permalink]
Horen we op 'Interstellar Overdrive' niet gewoon Can avant la lettre?

Briljant nummer verder, maar dat is natuurlijk een overbodige opmerking Gaaf gesampled in dit hiphopnummer, trouwens.

avatar van Teunnis
4,5
0
geplaatst: 27 april 2015, 14:18 uur [permalink]
niels94 schreef:
Horen we op 'Interstellar Overdrive' niet gewoon Can avant la lettre?

Briljant nummer verder, maar dat is natuurlijk een overbodige opmerking Gaaf gesampled in dit hiphopnummer, trouwens.

Heel gaaf! Het wordt hoog tijd dat ik eens goed ga zitten voor Death Grips.

Dit blijft toch een geweldig album. Samen met Animals duidelijk het beste van Pink Floyd.

avatar van Dardan
4,5
0
geplaatst: 5 augustus 2015, 20:40 uur [permalink]
"Animals" is het andere PF-album dat ik vandaag geluisterd heb - het contrast kon moeilijk groter neem ik aan, maar daar was ik ook naar op zoek. Het is interessant om te horen aan wie "Wish You Were Here" opgedragen is. Meestal ben ik altijd vrij sceptisch als het op dit soort albums aankomt: "Swordfishtrombones" heeft zijn beste tijd bij mij gehad. "Trout Mask Replica" heeft ooit zo'n wansmakelijke indruk achtergelaten dat ik het sindsdien niet meer opgelegd heb.

De grens tussen geniaal en gek is soms erg vaag: "Bike" is daar een uitstekend voorbeeld van - Ik ben benieuwd hoe dit album verder gaat evolueren de komende tijd, het heeft alleszins al een ietwat betere indruk gemaakt dan "Animals".

avatar van Dardan
4,5
0
geplaatst: 16 augustus 2015, 22:47 uur [permalink]
Ik neem aan dat Pink Floyd na het vertrek van Syd Barrett een gelijkaardige metamorfose onderging zoals Joy Division na de dood van Ian Curtis, of zoals Oasis na het vertrek Noel Gallagher. Het enige verschil is dat deze overgebleven bandleden onder dezelfde bandnaam muziek bleven maken. Daarmee dat ik de hele discussie tussen "deze PF" en de "hier opvolgende PF" wat onzinnig vind.

Is dit album dan zo compleet anders dan hun latere werken? "The Scarecrow" bijvoorbeeld zou zo een metaforisch, diepzinnig nummer kunnen zijn over een persoon die niet meer door zijn omgeving opgemerkt wordt en daardoor zijn oude taak in de maatschappij niet meer naar behoren kan voltooien: ergens in zijn onbeweeglijkheid neemt hij rustig vrede met zijn situatie. Dat soort nummers behoort meer tot het repertoir van de latere werken. Hier is de muziek eerder aanstekelijk. Zo heb ik recentelijk tijdens het luisteren naar "Bike" om de een of andere vreemde reden mijn profielfoto op Last.fm daarop afgestemd en dat nummer gequote in mijn 'about me'. Dit album heeft een bijzonder soort charme

Bepaalde stukken tekst als sitting on a unicorn en Traveling by telephone spreken bijzonder sterk tot de verbeelding

Een interessante opmerking die ik hier bij dit album las was dat dit eigenlijk veel revolutionairder was dan de jaargenoot "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" - Op zich kan ik me daar niet over uitlaten, maar wat mij betreft mag LSD met alle plezier als het concept van dit album gezien worden Het enigste wat me opvalt is dat dit album in al zijn gekheid, excentriek karakter ook gewoon bijzonder goed in elkaar steekt. "Interstellar Overdrive" is zo'n nummer dat ik kan blijven luisteren. "Take Up Thy Stethoscope and Walk" kent een geweldige climax. "Bike" sluit dit album af op een bijzonder geniale manier.

Het leuke is dat deze heren het hier allemaal vrij simpel lijken te houden Het mag allemaal wat luchtiger en minder serieus met dit album. En voor ik het vergeet, wat doet Davild Gilmour (met alle respect) op deze albumhoes?

avatar van Rogyros
3,5
0
geplaatst: 16 augustus 2015, 23:54 uur [permalink]
Waar zie jij Gilmour staan dan?

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 16 augustus 2015, 23:59 uur [permalink]
Staat hier idd niet op, laat staan dat ie mee doet

avatar van adri1982
4,5
0
geplaatst: 17 augustus 2015, 00:06 uur [permalink]
Gilmour speelde pas op het volgende album 'A Saucerful of secrets' mee. In het voorjaar van 1968 verving hij Syd Barrett (die mede door 'drugsverslaving') de band moest verlaten.

avatar van jurado
5,0
0
geplaatst: 17 augustus 2015, 08:56 uur [permalink]
Dardan schreef:
I wat doet Davild Gilmour (met alle respect) op deze albumhoes?


Niet zo gek, er is zoals hier al beschreven een Italiaanse, 1971, uitgave met inderdaad Gilmour op de hoes. KLIK
De hoes zoals hierboven is de enige correcte.

avatar van Dardan
4,5
0
geplaatst: 18 augustus 2015, 11:15 uur [permalink]
Rogyros schreef:
Waar zie jij Gilmour staan dan?

Ik meende ergens bij de beginberichten bij dit album gelezen te hebben dat Gilmour hierop stond (op de cover dan, dat hij hier niet speelt wist ik), daarmee, mijn fout, excuses hiervoor.

avatar van dazzler
5,0
0
dazzler (crew)
geplaatst: 18 augustus 2015, 12:06 uur [permalink]
Dardan schreef:
(quote)

Ik meende ergens bij de beginberichten bij dit album gelezen te hebben dat Gilmour hierop stond (op de cover dan, dat hij hier niet speelt wist ik), daarmee, mijn fout, excuses hiervoor.

Het kan zijn dat hier aanvankelijk een verkeerde hoes stond, maar dat ie ondertussen gecorrigeerd is.
Het kan ook zijn dat die discussie ging om die hoes waar jurado het over had.

Niets om wakker over te liggen.

2,0
0
geplaatst: 29 oktober 2015, 04:42 uur [permalink]
Nu ben ik een enorme liefhebber van jaren 60 muziek, om het zacht uit te drukken. Bijna een fijnproever en kenner zelfs. Sommigen zouden me geobsedeerd noemen. En gezien de ratings hier zal dit wat vreemd klinken, maar wat een enorm irritante ***plaat is dit. Ik trek Syd Barrett absoluut niet, z'n irritante manier van zingen, z'n stem en ook de onderwerpen van de songs. Ik wil dit album zo graag goed vinden maar het lukt me niet. Jammer, want kwa muziek zelf zit er toch al wel wat lekkers onder die vieze Syd Barrett laag. Toch 2 sterren.

avatar van jurado
5,0
0
geplaatst: 29 oktober 2015, 06:12 uur [permalink]
NERD schreef:
Ik trek Syd Barrett absoluut niet, z'n irritante manier van zingen, z'n stem. Vieze Syd Barrett laag.

avatar van Droombolus
4,5
1
geplaatst: 29 oktober 2015, 11:31 uur [permalink]
En het is toch zo'n vriendelijke jongen die Syd, je mag zelfs z'n fiets lenen ......

avatar van henk01
 
0
geplaatst: 11 mei 2016, 12:36 uur [permalink]
Heb de complete box van Pink Floyd aangeschaft. Muv hun laatste cd zit alles erin. Moet zeggen dat ik met hun eerste lp/cd niet veel kan. Teveel Syd, denk ik. Ga gauw verder met nr 2.

avatar van wibro
4,0
0
geplaatst: 20 augustus 2016, 13:41 uur [permalink]
Dit album vond ik dus geen bal aan in het jaar dat het uitkwam. Was destijds waarschijnlijk te moeilijk voor mij. Nu niet dus, want ik kan het nu wél waarderen, dit in tegenstelling tot de albums die Pink Floyd in de jaren zeventig maakte. Die weten mij anno 2016 niet langer meer te boeien en komen mij nu zelfs enigszins slaapverwekkend over. Tja, hoe je muzieksmaak in de loop der jaren kan veranderen.