Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Er zijn genoeg Pink Floyd nummers die ik uit volle borst kan mee zingen. Dat zou kunnen als ik m'n eentje loop te wandelen langs het strand maar ook wanneer ik in een vol stadion een concert van Pink Floyd zou bezoeken...

Als je niet op de vreemdste momenten heel hard 'I know a mouse and he hasn't got a house' zingt, heb je geen hart.

Ik heb dat meer met "Eating, sleeping, drinking their wine"

Hoe zou het tegenwoordig nog zijn met Vanenburg?

He's getting rather old.

Deze was zeker niet mijn 1ste PF aanschaf. De band leren ontdekken via The Wall , DSOTM en WYWH.
Maar ik weet nog goed dat ik dit album ook direct omarmde. Terwijl dit debuut toch veel meer psychedelica bevat dan de bovengenoemde albums. Maar dit album mag toch niet ontbreken in je PF collectie, vind ik.

Helemaal mee eens, dit album mag sowieso niet ontbreken in elke muziekcollectie.

Deze plaat wordt nooit oud. Elke keer weer als ik ze op zet, zit ik weer op een heerlijke rollercoaster. Gedomineerd door Barrett's verbeelding, maar ook zijn oog voor detail bij de opname. Die kleine extras, een fietsbel hier, wat geschuifel daar, ik blijf dingen ontdekken (maar ook vergeten). Maar de rest van de band is even belangrijk, en vult de songs uitstekend aan. Door hun inbreng komt het album tot leven. Het gaat heen en weer tussen experiment en speelse songs met fantasievolle teksten. Maar om een of andere reden voelt dit toch erg geaard. Ondanks dat Syd op weg was het padje te verlaten, zat het hier duidelijk nog snor met zijn directie. Maar dat zou snel veranderen.
Ik ben me door het oeuvre van Pink Floyd aan het werken, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit voor mij toch hun favoriete plaat zal blijven.
Misschien kan Pink Floyd me alsnog verrassen. We zullen zien.

Dit was mijn kennismaking met de band. De oudere broer van een vriend draaide het en hoewel er een muur tussen hun kamers zat, hoorde ik dat dit bijzonder was. Ik moet iets van 10 of 11 zijn geweest, hield van de Beatles, Stones, Small Faces, kende vaag wat West Coast bands, maar dit was anders.
Wat daarna kwam viel tegen, het experiment was leuk maar trof niet altijd doel. Echoes was mooi en een duidelijke opmaat voor DSOTM, wat nog steeds hun andere meesterwerk is. Daarna werd het te MOR. Stadionrock noemt Musician het, vind ik ook.
Ik kan me de opwinding herinneren toen WYWH uitkwam, ik me naar de platenzaak 30 km verder op spoedde, de verwachting toen ik de plaat op mijn dual legde en hoe de teleurstelling langzaam bezit van me nam. Het absolute niks vond ik het. Weg was de spanning, veel te voorspelbaar. Animals kan ik evenmin uitzitten. Nog meer niks.
Maar Piper is onovertroffen. Nog steeds. Ook nu mijn kennis van muziek uit die periode ook het Amerikaanse omvat. Ik ken geen plaat die zo goed de tijdgeest van de late 60s weer geeft als deze. De speelsheid, het lichte, hippiemuziek zoals het zou moeten klinken.