Voor de film mocht regisseur David MacKenzie artiesten kiezen uit de kaartenbak van toplabel Domino, Hallam Foe Dandelion Blow is zelfs speciaal door onze Schotse vrienden geschreven voor de film. Enkele leuke nummers zoals Here on My Own en Broken Bones kunnen deze compilatie echter niet redden van de grijze middelmaat. In de film werkt het allemaal prima, maar het lijkt mij dat MacKenzie's grootste geluk ook direct zijn grootste restrictie was; hij kon alleen kiezen uit artiesten die bij de bewuste maatschappij onder contract stonden en door dezelfde mensen werden aangedragen.

2,5*

Patrick Wolf laveert op deze The Magic Position tussen twee werelden; die van zware depressie, die zijn eerdere carrière zo tekende en die van zijn newfound gedrevenheid. Meer dan eens tevoren durft deze bonte verschijning zijn ware aard te laten zien aan zijn publiek. Zo zingt hij op opener Overture openhartig over zijn voornemen om een nieuwe start te maken. Om dit kracht bij te zetten gebruikt hij de strijkers eens op een vrolijke, zwierige manier. Een bijna perfecte popsong die zeker uitnodigt om eens goed voor deze plaat te gaan zitten. Wolf houdt zich aan zijn goede voornemen en laat op The Magic Position (de titel kan nog eens voor gefronste wenkbrauwen zorgen) horen goed in zijn vel te steken. Mijn voeten zijn zelden bestand tegen de vrolijke tonen en beginnen onherroepelijk mee te klikken. Zou Wolf zich voor de gek houden? Niets blijkt minder waar op Accident and Emergency. De lichte electronic waar we hem van kennen doet zijn intrede en tekstueel laat hij blijken dat hem vast nog veel te wachten staat, maar dat hij er nu beter tegen gewapend is. Na het tweeluik The Bluebell/ Bluebells doet dan toch eindelijk de kenmerkende Wolf zijn intrede. Introvert en tegelijk pompeus brengt hij samen met Marianne Faithful de prachtige ballad Magpie (Ekster). Wat volgt is voor mij het zwakste deel van de plaat. Hoewel Augustine en de twee interludes muzikaal niet zwak zijn, zwakken ze wel het verhaal wat Wolf te vertellen heeft af. Het heeft geen toegevoegde waarde. Gelukkig werkt dit album volgens een versterkte boekensteunformule en sluit de plaat weer sterk af. Get Lost is een opzwepend popnummer à la The Magic Position, Enchanted is een mooie ode aan Patrick's geliefde en The Stars is een prachtige climax waar Wolf het hele album al naar toe lijkt te werken. Het instrumentale slotstuk dient zijn doel en laat mij geïnspireerd achter.

weinig muziek is zo persoonlijk als die van Wolf, weinig artiesten geven zo veel bloot over hun gevoelens. Waar het voorheen nog wel eens verstopt ging achter overdadige electronica-beats, lijkt volwassenheid zijn intrede te hebben gedaan. Een plaat die past bij de ontwikkeling van de artiest.

5*