Patrick Wolf - The Magic Position (2007)

Na aardig wat gedraaid te hebben, in een langere periode (heb 'm vanaf de release), heb ik het gevoel dat de rek eruit is. Ik kom uit op een 3,5*

Misschien dat de vorige albums me wat meer weten te pakken, al heb ik begrependat die ongeveer van hetzelfde niveau zijn.

Mijn buurvrouw bij last.fm (die er dus nogal kijk op heeft ) zweert bij deze plaat, maar ik ben na een tweetal pogingen nog niet overtuigd... Soms waarachtig mooie liedjes (Magpie, Augustine) maar ze vallen eigenlijk pas echt op omdat de andere songs me niet erg raken...

2,5*.

Op Lowlands hield ik het overigens nog geen 3 minuten uit bij Patrick, wat een vervelende druktemaker...

Betoverende Cd...
4.5*




The stars !!

Ik vond Patrick Wolf juist het hoogtepunt op Lowlands, wat een energie en passie bij dat optreden! The Magic Position klinkt wat toegankelijker dan zijn vorige werk, maar dat is zeker niet slecht want hij klinkt nog altijd even uniek. Van piano ballads tot electro achtige folk, heel divers maar bijna allemaal erg goed. Het nummer The Magic Position heeft zowaar hitpotentie maar ook Bluebells, Augustine en Magpie zijn fantastische nummers. Voorlopig 4*

ik was eerst bij de Kaiser Chiefs, aangezien die gelijk met Patrick Wolf speelden, maar na 3-4nummers snel naar Patrick gegaan, gelukkig kon ik 'The magic position' nog meepikken, aangezien dat m'n favoriete nummer van de cd is.

Heel mooi geluid, apart, maar leuk. Al moet ik zeggen dat ik er op den duur toch wel een beetje op uit was gekeken..
Cd die ik niet zoveel meer zal draaien, maar als ik hem draai denk ik wel weer "Ohh wat is dit toch een heerlijke muziek"

Patrick Wolf laveert op deze The Magic Position tussen twee werelden; die van zware depressie, die zijn eerdere carrière zo tekende en die van zijn newfound gedrevenheid. Meer dan eens tevoren durft deze bonte verschijning zijn ware aard te laten zien aan zijn publiek. Zo zingt hij op opener Overture openhartig over zijn voornemen om een nieuwe start te maken. Om dit kracht bij te zetten gebruikt hij de strijkers eens op een vrolijke, zwierige manier. Een bijna perfecte popsong die zeker uitnodigt om eens goed voor deze plaat te gaan zitten. Wolf houdt zich aan zijn goede voornemen en laat op The Magic Position (de titel kan nog eens voor gefronste wenkbrauwen zorgen) horen goed in zijn vel te steken. Mijn voeten zijn zelden bestand tegen de vrolijke tonen en beginnen onherroepelijk mee te klikken. Zou Wolf zich voor de gek houden? Niets blijkt minder waar op Accident and Emergency. De lichte electronic waar we hem van kennen doet zijn intrede en tekstueel laat hij blijken dat hem vast nog veel te wachten staat, maar dat hij er nu beter tegen gewapend is. Na het tweeluik The Bluebell/ Bluebells doet dan toch eindelijk de kenmerkende Wolf zijn intrede. Introvert en tegelijk pompeus brengt hij samen met Marianne Faithful de prachtige ballad Magpie (Ekster). Wat volgt is voor mij het zwakste deel van de plaat. Hoewel Augustine en de twee interludes muzikaal niet zwak zijn, zwakken ze wel het verhaal wat Wolf te vertellen heeft af. Het heeft geen toegevoegde waarde. Gelukkig werkt dit album volgens een versterkte boekensteunformule en sluit de plaat weer sterk af. Get Lost is een opzwepend popnummer à la The Magic Position, Enchanted is een mooie ode aan Patrick's geliefde en The Stars is een prachtige climax waar Wolf het hele album al naar toe lijkt te werken. Het instrumentale slotstuk dient zijn doel en laat mij geïnspireerd achter.

weinig muziek is zo persoonlijk als die van Wolf, weinig artiesten geven zo veel bloot over hun gevoelens. Waar het voorheen nog wel eens verstopt ging achter overdadige electronica-beats, lijkt volwassenheid zijn intrede te hebben gedaan. Een plaat die past bij de ontwikkeling van de artiest.

5*

Bluebells brengt tranen in mijn ogen. Ik snap ook niet waarom mensen roepen dat Patrick Wolf een val voor het commerciele heeft gemaakt. Ik ken geen 1 artiest die zo zijn eigen ding doet en zo zijn eigen muziek maakt. Ik vind het betoverend mooi.

Hmm ik ga deze cd opnieuw weer wat luisterbeurten gunnen..

Wat ik wel altijd bij deze cd had is dat ik het na de eerste 5 nummers zwaar af vond nemen.. Die eerste tracks zijn echt toptracks, maar daarna weet het me niet echt te boeien..

Wil toch de cd wat kansen nog gunnen om te stijgen, want ik geloof niet dat er na die 5 tracks niks meer bijzonders komt..
Nou ja, ik zet hem op m'n mp3 erbij.. Vanaf morgen een paar dagen op vakantie.. Eens zien of het dan lukt

Wat ben ik soms ook een sukkeltje he...

Snel een volle ster erbij!

Oh my, dit blijft zo'n pareltje... en dan vooral The Stars...

‎"So now to the one with the never ending invisible scars, Look up. Look up! The stars!" --> KIPPENVEL! ♥

Wat is Magpie toch een prachtig nummer, de stem van Marianne Faithfull is een mooie toevoeging aan het nummer

Wat blijft Augustine toch een schoonheid. Mooi album, helaas niet op vinyl uitgebracht.