Op eerste gehoor is dit wel een van de betere soloplaten van een van de mannen van Radiohead. Durf nog niet te zeggen of hij ook echt gaat beklijven. Ik ben niet muzieksnob genoeg om alle referenties bij naam te noemen, maar gevoelsmatig hoor je de invloeden van een hoop verschillende artiesten terug (ik hoor allemaal muziek die ik al ken zonder precies te kunnen benoemen welke artiesten). Het klinkt allemaal lekker, maar tegelijk op de een of andere manier niet heel origineel. Alsof Ed vooral een hommage wilde brengen aan alle muziek die hem de afgelopen decennia geïnspireerd heeft, maar zonder daarbij zelf echt iets heel vernieuwends toe te voegen. Dat gezegd hebbende is het wel gewoon oprecht heel lekker allemaal en wat mij betreft een pak beter dan zijn vorige plaat. En het 'love the smell of my own farts' gehalte wat Thom Yorke soms bereikt in het experimenteren op z'n soloplaten is ook niet per se wat je altijd wil horen, en dat doet Ed hier in mijn ogen zeker niet. Het titelnummer is voor mij voorlopig de uitschieter en stond al een week op repeat voor de plaat uit kwam, wat een prachtig nummer! Komende tijd even lekker goed in laten werken allemaal.