Ik was zelf wel onder de indruk van de hardere sound van Spiritual Instinct. Dit album is duidelijk weer dromeriger en zweveriger. Toch behoud Neige gelukkig de screams/(black) metal en prog invloeden. Dat red voor mij het album, want ik vond zelf bijvoorbeeld Shelter niet te harden doordat het allemaal te zoetsappig werd. Wat mij betreft heeft Alcest echt die 'pit' nodig om de muziek interessant te maken. Vooral Améthyste is steengoed, perfecte mix van 'hard en soft'. Kant B van de plaat is beduidend minder dan kant A wat mij betreft, met als dieptepunt Réminiscence waar het dus echt te zoetsappig wordt (gelukkig maar een kort 'filler' nummer). De flow van dit album werkt voor mij ook nog niet echt, het eindigt meer op een whimper dan op een hoogtepunt wat mij betreft en er zit een enorm verschil in 'energie' tussen de eerste en tweede helft waardoor het voor mij voelt alsof dit album uit twee verschillende sessies/concepten bestaat ofzo, alsof de nummer zo allemaal bij elkaar en in deze volgorde niet werken als samenhangend album.. Spiritual Instinct en Kodama blijven voor mij de topalbums, maar dit is toch ook wel met momenten weer heel lekker. Kant A krijgt van mij makkelijk 4.5*, maar Side B haalt voor mij maar 3* of 3.5*. Laat het nog even als geheel bezinken voor ik een stem uitbreng..

Het is grappig hoe muziek je soms kan vinden, en hoe sommige bands een bepaalde niche in je hoofd kunnen vullen. Ik heb alcest ooit 'ontdekt' toen alleen souvenirs d'un autre monde uit was. Toen vond ik het interessant, maar ook net niet. Ik ben de band hierna jarenlang weer een soort van vergeten. Opeens dook dit album in spotify op als een willekeurige aanrader. Vanaf de intro klikte er iets in mijn hoofd; dit is lekker zeg, is dit die band die ik ooit links heb laten liggen? Inmiddels paar weken verder en ben helemaal hooked op zowel deze plaat als op de voorganger Kodama. Beiden ook meteen als plaat besteld. De rest van het oeuvre van de band doet me nog steeds minder (misschien verandert dat nog, geen idee), maar deze laatste twee platen doen me veel.

Het vult een soort gat in mijn muzieksmaak tussen de pure metalhead die ik ooit was en de de liefhebber van meer emotionele (art)rock en shoegaze die ik later ben geworden. Ik ken geen andere bands die black metal screams, progressieve songstructuren, shoegaze en emotionele intimiteit zo goed samen kunnen brengen op een manier die ook nog eens heel authentiek en samenhangend aanvoelt.

Als ze nou ooit gaan touren met die andere fantastische franse metalband Gojira (hoorde Neige in een interview zeggen dat hij dit in ieder geval wel zou zien zitten), dan sta ik in ieder geval vooraan in de rij voor kaartjes!

Elke remake is in principe overbodig (het origineel bestaat immers al, duh), maar ik ben het niet helemaal eens met de meningen die ik hier lees dat deze plaat niks toevoegt. Als ik het oude album aanzet en zelfs op de hoogste downloadkwaliteit klinkt het als een te vaak afgespeeld cassettebandje (wat overigens ook echt wel zn charme heeft, zeker in het trash-genre, en als je een emotionele connectie met het origineel hebt valt daar natuurlijk niet aan te twisten), dan is dit puur audio-technisch echt wel een veel betere ervaring. Ook leuk dat ik hem nu in mn vinyl collectie kan zetten. En het origineel is er ook gewoon nog. Zie het een beetje als een hd-remake van een oude game; totaal niet nodig, maar toch ff leuk om een oude ervaring weer even op te poetsen en opnieuw in het zonnetje te zetten..

Mijn kennismaking met Fontaines D.C. was 'Boys In The Better Land' tijdens een roadtrip enkele jaren terug. Alleen op basis van dat nummer was mijn beeld van de band heel anders dan toen ik bij thuiskomst zowel Dogrel als A Hero's Death uitgebreider ging luisteren. Maar wat een verassing dat ik weer een voor mij nieuwe, interessante band met een diverse sound had gevonden!

Het is natuurlijk mijn persoonlijke mening, maar het pure (post)punk van Dogrel verveelt me net iets te snel, als ze die sound hadden aangehouden was ik al eerder afgehaakt (dat is ook bv. waarom ik niet echt heel erg 'into' een band als IDLES kan komen, ondanks dat die vette individuele nummers hebben). A Hero's Death was toch iets meer mijn smaak, iets duisterdere melancholische rock met wat meer new-wave invloeden. Wel had dat album net iets teveel 'filler' voor mijn gevoel en bleef de spanningsboog niet het hele album behouden. Skinty Fia is de eerste plaat waarvan ik de release bewust meemaakte en die plaat maakte aanvankelijk veel indruk, maar is bij mij uiteindelijk nooit echt emotioneel blijven plakken.

De vierde plaat Romance sprak me vanaf de eerste single emotioneel enorm aan, mede geholpen door de heerlijk weirde arthouse videoclips bij de singles. Dit is geen objectief betoog over de muzikale kwaliteit van dit album, soms spreekt een album je gewoon aan zonder dat je goed kan verklaren waarom je dit zo goed vindt. Muziek is uiteindelijk emotie. Het thema van Romance maakt dat de iets meer theatrale en sferische sound wat mij betreft helemaal toepasselijk is, en het album slingert je goed heen en weer tussen melancholie (bv. Desire) en euforie (bv. Favourite), tussen lekker catchy (bv. Bug) en enerverend (bv. Starburster). Het album voelt voor mij meer intiem, waar Skinty Fia denk ik voor mij meer afstandelijk en daardoor moeilijker te grijpen aanvoelde. Een misschien iets meer 'poppy' sound helpt daar ook bij. En hoewel ik normaliter 36 minuten een tegenvallende tijdsduur voor een album vind, heb ik hier het gevoel dat de tijdsduur maakt dat het boeiend blijft en ben ik juist blij dat er geen filler in zit om het maar richting de drie kwartier te tillen. Dat gezegd hebbende lijkt 'side A' iets sterker dan 'side B' en het moet nog even blijken of deze wel blijft 'plakken', maar dit kan wel eens mijn favoriete album (no pun intended) van de heren worden.