Het is lastig om je te binden aan iemand die alleen maar druilerige buien over je heenstort. In dat licht bezien kan een gat van 7 jaar bevrijdend werken. Als de albums van the God Machine je destijds bij de lurven hadden dan zat het dna van Robin Proper-Sheppard vanaf dat moment in je poriën. Daar kwam je niet zomaar vanaf. Je snakte naar donkere melancholieke songs. Sophia bracht ze met de regelmaat van de klok op een presenteerblaadje. Voor even was de honger dan gestild. Maar na verloop van tijd wilde je meer meer meer van die prachtige ellende.

The 7 years itch is er niets bij vergeleken maar nu is er dan een nieuw album waar ik een beetje onwennig en afgekickt aan ruik. Het dna was er beetje uitgesleten bij mij. Moet ik mij nu gaan wagen aan deze voormalige verslaving? Mij weer laven aan wonderschone melodieën met een zwaarmoedige tint?

Doch voor ik het weet mompel ik mee dat de zon in Californië ook niet alles is en dat er iets in het licht zit dat ons laat denken dat we onze problemen slechts voor ons uit schuiven maar dat we uiteindelijk allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Wat dat schuitje ook moge zijn. En dat alles ook nog eens in een verraderlijk zonnig arrangement, That's me in the corner...that's me in the spotlight... u kent dat wel.

Tja, hij is weer terug en ik tuin er met open ogen weer in. 7 jaar onthouding blijkt toch veel te weinig om van die verslaving af te komen.