Jammer, jammer. Ook na een tiental luisterbeurten valt het kwartje niet. Te vaak verzanden de nummers in oeverloos jazz-gepingel/geblaas, zoals bij Do You Dig U en Blue Girl (waar het outro al ongeveer op 2 minuten begint). Nu heb ik geen problemen met jazz, maar het is hier heel matig en vooral repetitief gedaan.

Er zijn enkele positieve uitzonderingen als Barely in Love, Heels en Feelin'. Die nummers hebben wat meer weg van de Q-Tip die ik zo graag hoor, namelijk die van The Renaissance. Maar helaas is dat iets te weinig voor méér dan een voldoende.