Terug van weggeweest.

In mijn bespreking zal ik mij beperken tot de uitmuntende verzorgde uitgave van de 4 cd box.

Geef tien fervente Macca fans de kans om 4 cd's samen te stellen van man's mooiste werk en je zult zien dat je tien verschillende compilaties krijgt voorgeschoteld. Dat zegt meer over het oeuvre van McCartney dan over zijn fans. Het tekent de grootheid en muzikale veelzijdigheid van de man. Toch durf ik te stellen dat McCartney opvallende keuzes maakt in deze door hem (en zijn team) gemaakte muzikale overzicht. Ten eerste valt op dat er voor geen enkele track van Flowers In The Dirt en van Driving Rain is gekozen. Van Driving Rain kan ik me (met enige moeite) de emotionele weerzin van McCartney voorstellen. Hij zal met weinig plezier terugkijken op zijn relatie met Heather toentertijd, waag ik te veronderstellen. Wellicht niet het bekendste lied van Driving Rain , maar wel mijn favoriet is 'Your Way'.
Met 'My Brave Face' ' Rough Ride' 'Figure Of Eight' 'This One' en het beatleslesque ' Put It There' wordt 'Flowers In The Dirt' (ism Elvis Costello) terecht tot zijn betere soloalbums gerekend. Het geeft te denken dat er weldra een nieuwe 'Flowers In The Dirt' uitgave het licht zal zien. Zakelijke overwegingen voor het weglaten dus ? Enigszins vermakelijk vind ik McCartney's keuze voor Bip Bop. Een liedje waarover vaak denigrerend wordt gepraat. In al zijn simpelheid is het perfect en zelfs mijn favoriet van het toch wat ondergewaardeerde , snel opgenomen eerste Wings album 'Wild Life'. Het kent naast het aanstekelijke openings rocknummer 'Mumbo' ook het geslaagde 'Tomorrow' en het ontroerende 'Dear Friend' (Voor Lennon).Some people never know , is volgens mij onweerstaanbaar voor de doorgewinterde Macca fan. Daarentegen behoort de cover 'Love is Strange' op 'Wild Life' tot het slechtste wat McCartney presteerde op dat gebied.
Ik tel op 'Pure' maar liefst 8 tracks van ' Flaming Pie'. Een album dat tot Paul's allerbeste werk behoort. Het probleem is natuurlijk of de echte McCartney fan hierop zit te wachten. 4 cd's scheppen de mogelijkheid om toch wat dieper in man's werk te graven ? Zoals 'Oh Woman Oh Why ' , het prachtige maar nog onuitgegeven 'Yvonne' , 'Vanilla Sky' , Daytime Nighttime Suffering', 'Girls School' 'Not Such A Bad Boy' of het zo geslaagde en vermakelijke country b-kantje van Junior's Farm' : Sally G.
Ja, soms opvallende keuzes toch die McCartney maakt. Neem nu zijn keuze voor 'Don't Let It Bring You Down van London Town . Je zou toch eerder het titelnummer , Café On The Leftbank' I've Had Enough of desnoods (want dat is vocaal vooral Laine) 'Deliver Your Children' verwachten ?
Opvallend vind ik de afwezigheid van singles als Letting Go , Take IT Away, Hope And Deliverance , Helen Wheels , Eat At Home, This One en Once Upon. 'Pure' was ook een uitgelezen kans om wat 'onderbelichte' albumtracks zoals 'Beware My Love' (At The Speed ) Old Siam, Sir (Back To The Egg) of 'That Would Be Something' van zijn eerste soloalbum McCartney onder de aandacht te brengen.
Daarom neem ik de woorden van Sir Paul zelve maar in gedachten die schrijft : 'Me and my team came up with the idea of putting together a collection of my recordings with nothing else in mind other than having something fun to listen to'.
Én ja , daarin is hij geslaagd en zelf ga ik dan maar aan het werk om de volgens mij 'vergeten pareltjes' op cd te zetten en wel op zodanige wijze dat het een plezier zal zijn om daar( bijvoorbeeld tijdens een lange autorit) van te genieten.