Status Quo - Piledriver (1972)

Vermoedelijk omdat dit een ten onrechte vergeten tijdperk is. De albums vanaf Hello zijn bekender bij de grote groep fans en scoren dan ook beter.

Doordat ik puur toeval de 3 disc compilatie album Children of the revolution heb aangeschaft. Waar het nummer Down the dustpipe van Status Quo op staat. Kwam ik er achter dat er nog een tijdperk is ver voor Down down en Roll over lay down, dit terzijde. Na het uitstekende Dog of two head album doet de opvolger Piledriver er nog een flinke scheut bluesrock bovenop. Het is een album van een constant niveau dat niet echt inzakt. En JA!!! ik ben het wel eens dat de Doors cover Roadhouse blues wat aan de magere kant is qua uitvoering. Ik weet niet wie de zanger is - in elk geval niet Francis Rossi- maar dat is echt heel matig. Helemaal als je het vergelijkt met de zang van Jim Morrison. De mondharmonica die Status Quo in dit nummer gebruikt is wat aan de bescheiden kant. Het had wel op z'n Wang Dang doodle niveau van Livin' Blues gemogen, maar dit terzijde. Roadhouse blues is wel een echte Doors klassieker in het kwadraat evenals Riders on the storm, Baby light my fire - Morrison zong het ooit Baby light my higher- wat weer de nodige ophef veroorzaakte en L.A. Woman, dit terzijde. A Year is -in positieve zin- een opvallend nummer wat veel lijkt op Babe I'm gonna leave you van Led Zeppelin wat bijna ook net zolang duurt als Babe I'm gonna leave you. De rest van de nummers inclusief de 2 bonus tracks in mijn geval luistert allemaal lekker weg, ja hoe blues wil je het hebben??? nou DIT!!!! dus. Al met al een voortreffelijk en verpletterend einde van dit tijdperk. Mijn albums van Status Quo loopt vanaf Ma Kelly's Greasy spoon t/m 1982. De 3 voorgangers -eigenlijk 2, het 2e album is een compilatie album- ga ik nog aanschaffen. Na never too late werd het wel minder met misschien wel als dieptepunt de cover In the army now van Boland en Boland. Dat was toch wel het niveau van dat is toch wel zo goed waardeloos jongens, dat nummer is ook helemaal niet hun stijl, nee dan is Roadhouse blues beter. Tot slot nog even terug op het compilatiealbum Children of the revolution. Album moest je destijds telefonisch bestellen bij Teledisc in de jaren negentig. Ik weet niet wie dit album heeft, maar dan kom je tot het besef dat er in die tijd verdomd echt goeie muziek is gemaakt. Fleetwood Mac, Led Zeppelin, The Who, Deep purple, Doors, Black Sabbath en Status Quo behoort ook absoluut in dit rijtje thuis. Piledriver krijgt van mij een dik verdiende 5.0 "LET IT ROLL BABY ROLL"

Nou, ze hadden bij mij al wat eerder afgedaan nadat het wat meer 'Popie' voor de goed verstaander, of anders gezegd commerciëler, begon te klinken.
Maar volledig met je eens dat 'Army' een onbegrijpelijke miskleun was, wat een draak van een nr. dat helemaal niet bij Quo past.

Smaken verschillen gelukkig. Ik vind het nog steeds een heerlijk nummer. Toegegeven; het lijkt in niks op Quo tot dan toe maar ik vind dat dan juist weer ballen tonen. In dat opzicht kon de band het ook nooit goed doen. Als het als Quo klonk dan was het; steeds weer zo. Maar als het niet als Quo klonk dan was het; huh, dit klinkt helemaal niet als Quo. Ga er maar aanstaan als band zijnde. Dat Rossi meer de pop kant op wou dat was al sinds het album Rocking all over the world bekend. En ondanks dat ik ook de periode t/m 1981 het beste vind kan ik me dondersgoed voorstellen dat hij andere dingen wilde proberen. Dat ze daarin doorsloegen naarmate de jaren 80 vorderden lijkt me duidelijk. Gelukkig heeft Piledriver daar nog geen last van

Dit is gezongen door bassist Alan Lancaster. Ik vind hem wel een goeie zanger, maar op dit nummer komt het er niet helemaal uit nee. Maar hij heeft wel een lekkere rauwe stem. Op Quo zong hij bijv. 3 nummers:
Backwater, Just Take Me en Drifting Away en dat klinkt toch niet mals. Hij sloot de concerten ook meestal af met Bye Bye Johnny en ook dat smaakt me wel.

Ik geef dit album niet de maximale score vanwege Roadhouse Blues. De andere tracks rocken bij de wilde beesten af. Vooral Paper Plane is echt een bazennummer

21 april was ik bij het concert van Francis Rossi in Vredenburg, van dit album speelde hij slechts Don't Waste My Time. Hier de hele setlist, waarbij óók In the Army Now. Bepaald niet mijn favoriete nummer, maar toch belangrijk voor Status Quo geweest, omdat dankzij het hitsucces hun doorstart daadwerkelijk mogelijk werd. Met zo'n akoestisch concert brengt het bovendien veel sfeer dankzij het meezingende publiek. Extra leuk omdat Rob Bolland in het publiek zat, die het nummer met zijn broer schreef.

Satriani/vai stipte het al aan: de drie albums die Quo vanaf 1970 uitbracht (Ma Kelly's, Dog of Two Head en Piledriver) behoren tot hun allersterkste werk. Ook ik ben bezig het eerdere werk aan te schaffen, als het goed is landt binnenkort een cd met hun singles (ook pre-Quo) in mijn brievenbus.

Ik vind ze pas vanaf Piledriver écht goed. Het werk daarvoor is helemaal niet onaardig maar mist nog die echte rauw energie waar ze bekend mee zouden worden. Als ik 3 favoriete album zou moeten kiezen zouden dat zijn:
- Piledriver
- Quo
- Blue For You

Ja, die ook hoor! En On the Level plus Rockin' All over the world in de mix van John Eden.

En Hello! Ja ze waren lekker bezig in de seventies. Daarna af en toe nog wel eens een lekker nummertje.

Het is over duidelijk dat de formatie : Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan dat dat DE line up was. Op het moment dat drummer John Coghlan de band verliet werd het allemaal minder. Ik had en heb ook de indruk dat Status Quo zelf nou ook niet echt achter het nummer stond van Bolland & Bolland. De manier hoe het werd uitgebracht komt op mij inspiratieloos over. Gelukkig hoor je het nummer vrijwel nooit meer op de radio. Zelf graaf ik in de sixty's en zit achter het album aan waar Pictures of matchstick man op staat. Hun aller eerste singel in Nederland maar dat valt nog niet mee. Hun allereerste albums zijn zeer beperkt verkrijgbaar!!!!!

Nou, ik denk dat ze er wel degelijk achter stonden (in ieder geval Rossi), ze hebben zelfs een re-make uitgebracht 20 jaar later. Heb Rossi er ook wel eens over horen vertellen dat hij dat nummer hoorde op de radio en gepakt was door de tekst ervan.
Maar ben het zeker je eens dat toen de drummer er uitging, de band (voor mij althans) langzaam uitging als een kaars. Vind wel dat ze later zich als band weer enigszins herpakt hebben.

Parfitt heeft wel eens verteld dat In The Army Now een moetje was van de platenmaatschappij. De band lag uit elkaar maar ze kregen te horen dat ze een rechtszaak/dwangsom boven het hoofd hing als ze niet met een nieuw album kwamen. Als dat de aanzet is tot een doorstart dan kun je qua inspiratie niet al teveel verwachten natuurlijk.

Tegenstrijdige berichten dus, verbaast me ook weer niet als ik de uitspraken van Rossi over zijn bandmaat soms teruglees, moet een rare relatie zo nu en dan geweest zijn. De cynicus tegenover de emotievolle. Naja, genoeg mooie shit nagelaten als band zijnde.

Ja Rossi is een beetje veemde snuiter. Mooie stem en schreef ook goede nummers in de jaren 70 maar heeft op een gegeven moment ergens de verkeerde afslag genomen.

Rossi stond zeker wel achter In the army now. Hij hoorde het inderdaad op de Nederlandse radio in de tijd dat hij in Amsterdam woonde. Hij moest gelijk denken aan het moment dat Parfitt het nummer Rocking all over the world van Fogerty hoorde, een aantal jaren daarvoor, en er mee aan kwam zetten in de studio. Dat heeft Rossi dus met Army gedaan. De platenmaatschappij vond het geweldig (want Quo moest nog 1 album aan ze leveren) en zagen gelijk hitpotentie. Parfitt vond het nummer wellicht niet veel maar had alleen maar belang bij geld. Hij zat financieel aan de grond en er moest dus geld komen. Daarom liep hij toen ook achter Rossi aan. Weet niet meer in welk boek het staat maar Parfitt had met Lancaster al een plan gesmeed om door te gaan met Quo, zonder Rossi, na de End of the road tour en het Live Aid succes. Toen de platenmaatschappij hun echter fijntjes liet weten daar totaal geen brood in te zien (die zeiden; heel simpel, geen Rossi geen Quo) kroop hij met de staart tussen de benen richting kamp Rossi. En dus einde Lancaster, die zich bedonderd voelde door Parfitt (Rossi was ie al geen vrienden meer mee sinds een aantal jaren) en de band voor de rechter sleepte om ze tegen te houden verder te gaan onder de naam Status Quo.

Zeker heeft de man een mooie stem, zo'n type stem die weliswaar geen wereldzanger herbergt, maar wel een bepaalde magie.
Ken dat verhaal niet over dat gesmede plan, misschien heeft Rossi daarom wel altijd van die aparte uitspraken over zijn voormalige bandmakker gedaan, dat cynische wat hij zo uitstraalt.
Trouwens over dat Live-Aid ik was ook 1 van diegene die een beetje teleurgesteld was over de kwaliteit. Wel super dat ze een nummer van Piledriver speelde.