Marillion - Seasons End (1989)

Bij Hooks In You word ik ineens alert en The Space... is erg mooi, maar alles wat daarvoor zit is zwaar verteerbaar voor mij. Tijdens die eerste 7 nummers raakt de muziek me niet en de zang is wel erg braaf. De goede finale kan het album echter niet meer redden.

Pfff... dan bevind je toch echt wel in de minderheid wat dat betreft. Hooks In You is een nummer dat door de meeste Marillion-fans dezer dagen 'gedoogd' word en het is zo af en toe wel leuk, maar bijna alle nummers voor Hooks In You worden altijd met uitzonderlijke grote instemming ontvangen bij live concerten.

Zo'n openingstrack, King Of Sunset Town, bijvoorbeeld.... je moet als zanger maar durven om zo je visitekaartje af te geven. Binnen een paar minuten hebben we het hele vocale bereik van Steve Hogarth al op een presenteerblaadje gekregen daarmee de vele twijfels omtrent de vervanger van Fish (toen nog een hot item, tegenwoordig is die discussie een volledig gepasseerd station) die er bij het verschijnen van de single (Hooks In You) er nog waren wegnemend.

Ik kijk er anders tegenaan dan de fans, dat is duidelijk.

'k ontdekte laatst dat deze plaat uitkwam in de maand dat ik geboren werd! Ga ik eens naar luisteren

Nou Chris, als absolute Marillion fan, en zeker Hogarth "Idolaat" moet ik mijn meest favo zanger allertijden nog vaak verdedigen op diverse fora's. Nog altijd krijg je dat domme gezeik over; "Fish was de enige echte zanger van Marillion" te horen en te lezen. Echt ongelooflijk zoveel mensen nog stug aan die tijd vasthouden, en dan heb ik het ook over jongeren die toen nog nauwelijks geboren waren.

Season's End is een hele mooie integere plaat van Marillion, met name Easter, Seasons End, Holloway Girl, King of Sunset Town, The Space en After Me. Hooks in You is de enige rocker op deze plaat en valt uit de toon met alle die andere mooie nummers.

De mooiste overgang op de plaat zit in het nummer Easter, voorafgaand aan:

What will you do?
Make a stone of your heart?
Will you set things right?
When you tear them apart?
Will you sleep at night?
With the plough and the stars alight?

De eerste plaat met Steve Hogarth en eentje die er zeker zijn mag.
Hogarth heeft een heel eigen stemgeluid, en ik meen dat de meeste songs op deze plaat al geschreven waren toen Fish er nog bij zat.
Hij maakt zich in ieder geval al heel eigen met deze stukken.
Echt vernieuwend klinkt Marillion muzikaal niet op Seasons End, maar stukken als het fraai ingetogen Easter, de broeierige spanning in sferische stukken als Seasons End en Berlin zijn van een hoog niveau.
Een geweldige afsluiter ook met The Space, een perfect staaltje van symforock.
Van een iets minder gehalte vind ik het wat stroperige After me, en Hooks In You, die mij net iets te veel aan Incommunicado doet denken.
Een hele degelijke Marillionplaat. Prima start van Hogarth.

Wat vond ik het destijds vreselijk dat Fish Marillion had verlaten. Ik kan me nog herinneren dat ik in de "bunker" van platenzaak de put in Leeuwarden Seasons end ging beluisteren. En hem vervolgens ook weer snel liet afzetten. Wat was er met mijn Marillion gebeurt, en wat voor belachelijk slechte zanger hadden ze binnenboord gehaald.

Maar al snel kon ik het toch niet laten om deze cd in huis te halen, en al snel viel het kwartje. Daarbij kon ik me naast Marillion nu ook nog gaan verheugen op solo-werk van Fish (en Vigil uit die tijd is toch ook wel erg goed). Mijn favorieten van dit album zijn Seasons End, Easter en The Space. The space met een verwijzing naar Amsterdam, waar je auto toch zomaar kan worden geramd door een tram. De jongeman die destijds in Leeuwarden woonde, moet nu dagelijks de trams in Amsterdam zien te ontwijken...en dat valt reuze mee. Negatieve uitschieter is op deze cd Hooks in You, alhoewel dat nummer live wel weer lekker host.

Ondanks de afwezigheid van Fish nog wel een zeer goed album van Marillion, die duidelijk nog in een overgangsfase zitten. En waren ze daar ook maar gebleven

De pareltjes zijn Easter, The King of Sunset Town en Holloway Girl.

Eén van de allermooiste Marillion platen, met één van hun allerbeste nummers (misschien wel dé beste): 'The Space'. Met Hogarth werden er nog twee prachtige platen gemaakt: "Brave" en "Marbles". Op de andere (mindere) platen zijn nog wel een aantal prachtige songs te vinden: 'Afraid Of Sunlight', 'Under The Sun' en 'When I Meet God' bijvoorbeeld.

Het eerste album zonder Fish. Ik moet zeggen dat ik voor het luisteren erg cynisch was, maar nieuwsgierig genoeg om toch bij de bieb te lenen. Ik weet nog dat ik The king of sunset town opzette en had van, nou klinkt toch best goed. Daarna "Easter" en ook zoiets had van: toch ook erg mooi. Mijn cynisme was weg, het is gewoon een prachtig album. Ook erg leuk de hoes met het afscheid aan de oude periode, in de nieuwe vormgeving de oude tekens zoals de kameleon, de nar, die het allemaal even wat minder hebben zal ik maar zeggen. Mijn favorieten zijn "king of sunset town" en "Berlin", die laatste zelfs met saxofoon. En ik vind het laatste stuk van "The space" ook geweldig, mooi wat die doet met zijn stem. Kortom geweldige plaat, en mooi dat cynisme ook een keer keihard onderuit gehaal kan worden

plus de veer van de Magpie (ekster) en het schilderij van Fugazi. Of het ook "leuk" bedoeld is vraag ik me af

Ondanks de topplaat die Season's End nu al is met kanjers als Easter, Seasons End en The Space erop is het eigenlijk ook wel jammer dat The Bell In The Sea het eigenlijke album nooit heeft gehaald. Is toch ook een juweel als je het mij vraagt.

Muzikaal ligt het behoorlijk in het verlengde daarvan, ja. Dat is ook mijn dingetje met deze plaat. De uitstekende muziek is meer toegeschreven voor de mistroostige vocalen van Fish en minder voor het opbeurende stemgeluid van Hogarth. Later zou de muziek meer verweven raken met de lijnen van Hogarth en zou dat met Brave een prachtplaat opleveren. Desondanks kan ik toch wel genieten van prachtige songs zoals de titeltrack.

Alleen Easter is al zo heerlijk, dat het de aanschaf meer dan waard is.

Trouwens op de bonusceedee van Clutching zijn demo-versies va oa Season's End en Berlin te horen met teksten van Fish die later op Vigil zouden gebruikt worden.

Talk about, what could've been

Hele goede plaat in de sfeer van Fish geschreven. Het niveau is hoog en Hogarth zingt goed. Nee, Fish hoeft van mij niet meer terug, alhoewel ik de band wat consistenter vond als het om het afleveren van goede platen ging.
Wel zou ik graag nog eens een plaat in deze stijl van ze horen.

Season's End...... deze plaat kan ik niet horen zonder kippenvel....

Héél erg mooi!

Ik heb voor Sinterklaas de LP collectie van me oom gekregen, Waar ook veel van Marillion tussen zat. Onder andere ook deze.

En wat een gave plaat! (al was de hoes wel als onderzetter gebruikt)

het begint al lekker en eigenlijk is er geen slecht nummer te vinden. Ik luister gebruikelijk nooit naar dit soort platen. Maar meer van Marillion is zeker geen slecht idee.

De nieuwe zanger moest ik erg aan wennen (wie niet) maar de composities op dit album vielen beslist niet tegen. Veelbelovend begin van een nieuw Marillion tijdperk.

Ben ik wel met je eens. De songstructuren en het geluid van de oude Marillion met de ondertussen vertrouwde stem van h.

Overigens staat er op de achterhoes van mijn cd de werkelijk zeer informatieve tekst "This album was recorded & mixed", tja lijkt me wel ja...

Zo heb ik een hoes van Saga, waar op staat: Curt Cress: bassdrums & percussion.

Dat zijn leuke foutjes.

Ik waardeer de Marillion met Fish heel erg. Toch maar de Marillion na Fish gedownload en ben begonnen naar het luisteren van dit album. Muzikaal vind ik het wel goed, maar die zanger.... nee die vind ik echt niks, moet ik aan wennen, maar ik denk niet dat me dat gaat lukken... Jammer hoor, want de muziek is prima in orde.

De albums met Fish hebben een hele duidelijke sound en dit album heeft dat musicaal inderdaad ook nog wel. Na dit album zijn ze (zo'n beetje bij elk album) een andere koers op gegaan. Vraag me dus af of je dat kan waarderen. Maar gezien je prog top 10 zou ik je adviseren om toch eens naar 'Brave' en 'Marbles' te luisteren !

Mhh, ik zal dat zeker gaan doen. Want muzikaal vind ik het dik in orde.

Geen onaardige plaat maar ik miste hier Fish toch wel heel erg neemt niet weg dat Easter, Seasons End en The End prima songs zijn. Maar de zang deed me gewoon minder.

Fish met Hogarth vergelijken gaat gewoonweg simpel niet. Beide zangers hebben voor mij hun vocale kwaliteiten en voegen op hun eigen manier iets toe aan de sound van de band Marillion.
Wellicht dat het charisma van Fish wat groter is maar Hogarth heeft met verve de rol van Fish overgenomen.
Dit eerste album met Steven H. viel me destijds heel erg mee en is wel uitgegroeid tot 1 van de betere albums in de catalogus van deze band. Enne...... heeft 1 van de mooiste gitaarsolo's aller tijden. Luister maar eens naar Easter en op 2 minuut 29 begint dit moois, werkelijk subtiel en geniaal tegelijkertijd. Mr Rothery in topvorm.
Gedreven om mee te openen is track 1 The kIng of Sunset Town.
Hier geeft Hogarth zijn visite kaartje direct mee af. Tevens wil ik nog vermelden het destijds verrassende Berlin en het broeierige The Space.
Enige missertje mijns inziens Hooks in you, maar goed de rest van dit album blaast dit omver.

Vergeet ook niet dat Hogarth hier ook nog met het materiaal moest stoeien dat deels met of voor Fish was geschreven. Hij heeft de tijd gekregen om met hem als frontman Marillion opnieuw te definiëren. Dat heeft geduld gevraagd maar na een vijftal jaren kwamen er wel schitterende albums zoals Brave en Afraid of Sunlight voor terug.

Zo, vanmorgen wakker geworden met 'Easter'. Er zijn slechtere dingen te bedenken ...

Alhoewel ik Marillion met Fish prefereer boven Hogarth vind ik dit toch een geweldig album! Komt ook omdat de muziek al grotendeels geschreven was om met Fish op te gaan nemen denk ik.
Songs als King of sunset town, Easter, Uninvited guest, Seasons end en Hooks in you zijn echt super!!!
Ook de laatste (helaas!!!) met het schitterende bandlogo