menu

Marillion - Seasons End (1989)

mijn stem
4,00 (329)
329 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. The King of Sunset Town (8:04)
  2. Easter (5:58)
  3. The Uninvited Guest (3:52)
  4. Seasons End (8:10)
  5. Holloway Girl (4:30)
  6. Berlin (7:48)
  7. After Me (3:20)
  8. Hooks in You (2:57)
  9. The Space... (6:14)
  10. The Uninvited Guest [12" Version] * (5:05)
  11. The Bell in the Sea * (4:21)
  12. The Release * (3:45)
  13. The King of Sunset Town [Demo] * (5:34)
  14. Holloway Girl [Demo] * (4:48)
  15. Seasons End [Demo] * (8:02)
  16. The Uninvited Guest [Demo] * (3:56)
  17. Berlin [Demo] * (8:03)
  18. The Bell in the Sea [Demo] * (4:52)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 50:53 (1:39:19)
zoeken in:
avatar van Jumpjet
4,0
Van mij dus ook, Most Toys (van Somewhere Else) vind ik ook lekker, net als How Can it Hurt (b-kantje)

Ozric Spacefolk
Jumpjet schreef:
Van mij dus ook, Most Toys (van Somewhere Else) vind ik ook lekker, net als How Can it Hurt (b-kantje)


Fijn, een medestander.

Freaks en Punch and Judy rocken trouwens ook lekker. Ja, Marillion kan soms echt lekker rocken.
Als die platen alleen maar atmosferische downtempo songs zou hebben, was de lol er toch ook af? Het is een welkome afwisseling, vaak. En zoals mensen al eerder opmerkten, het zijn vaak ook wat kortere songs.

avatar van vigil
5,0
Jumpjet schreef:
Van mij dus ook, Most Toys (van Somewhere Else) vind ik ook lekker, net als How Can it Hurt (b-kantje)

Ook toevallig nog fan van I Will Walk on Water Dat is samen met Most Toys mijn minst favoriete nummer van Marillion of om het anders te zeggen de meest afschuwelijke. How can it hurt is wel aardig, b kantje van Cover my Eyes, die schurende aan het begin is wel lekker. Ander b-kantje uit die periode (No One Can) A Collection vind ik toch vele malen mooier al is het moeilijk met elkaar te vergelijken.

Om Ozric zijn lijstje er even bij te pakken, dit is mijn volgorde van goed naar rotslecht:

1.Hard as Love.
2. This Town
3. Cover My Eyes
4. Incommunicado
5. Hooks in You
6. Accidental Man
7. Paper Lies
8. Most Toys

Verder zou deze lijst makkellijk een aanvulling kunnen krijgen met: Between You and Me, Seperated Out, Whatever Is Wrong with You, Don't Hurt Yourself, Deserve en Holidays in Eden.

avatar van Jumpjet
4,0
vigil schreef:
Ook toevallig nog fan van I Will Walk on Water

Nee, uptempo of niet, dat is een uitgesproken zwak nummer.

Under the Sun, iemand?

avatar van vigil
5,0
Under the Sun vind ik een uitermate sterk nummer. Hierboven nog even een opsomming van andere rocktracks, de meeste vind ik toch wel wat minder. Maar zoals Chiel aangeeft is alleen maar moody/emo tracks ook weer zo wat.

Ozric Spacefolk
Inderdaad, vergeten. Under the Sun is te gek. En ook Holidays in Eden is een leuke rocker.

Deserve is wel uptempo maar niet echt rockend. Wel leuk, met die blazers. Pure pop eigenlijk

I Walk on Water vind ik ook toevallig erg leuk. Ik ben maar een rare Marillion-fan. :-p

vigil: je vergeet Cannibal Surf Babe in je lijstje. Dat is voor mij toch één van de minste songs die ik ken van Marillion

avatar van vigil
5,0
CSB is ook geen echte standaard rocker, ik vind het zelf wel een aardig nummer.

avatar van daniel1974nl
4,0
Het zijn toch wel de epics, nu net als al die jaren geleden toen ik dit album voor de eerste keer hoorde die nu nog steeds blijven hangen en die ik persoonlijk het mooiste vind. Ik zou kunnen zeggen dat ieder nummer dat de 6 min. overklokt een voltreffer is. Echter zou dat weinig eer aan doen aan Holloway Girl en After You die beide ook erg mooi zijn. Uninvited Guest, moet zeggen dat ik de 12" beter vond (of vloek ik nu). En dan Hooks in You, of het nummer gewoon niets is, dat weet ik niet. Ik ben het anderen eens dat het wel lekker weg rockt maar in de context van dit album volledig misplaatst is. Hadden ze beter The Release & The Bell In The Sea (ook beide erg mooi) op het album kunnen toevoegen. Hulde dan maar dat dat op de 2-Disc remaster dan ook is gedaan, dan wel op de bonus disc. waarover ik verder nog kwijt moet dat deze versie veel beter (vooral warmer) geluid heeft dan voorgande uitgaven. Dus de remaster is degene waarvoor ik zou gaan.

Absolute hoogtepunt van dit album : Berlin en Season's End. Toen ik jonger was was ik vooral erg getroffen door The Space, en Easter (ondanks de ontzettend mooie solo) heb ik toch echt tevaak gehoord.

Maar ik moet zeggen dat ik vaak de rocknummers misplaatst vind in de context van het album. Paper Lies en Hard As Love (wel een mooi middenstuk) vind ik ook minder geslaagd in relatie tot de rest van Brave. En Holidays in Eden, vootal Holidays In Eden zelf is een beetje flauw, maar ook This Town als er niet een werkelijk knallende solo in had gezeten.

Dan kijken we naar Afraid Of Sunlight, CSB valt nog me, een ietswat misplaatste Beach Boys homage, maar toch wel mooie baslijnen van Pete. Het nummer dat ik op AOS standard skip is Afraid Of Sunrise. En dat up tempo rock nummers voor Marillion niet altijd verkeerd uitpakken (dan wel niet quasi up temp) luister nog maar een naar King, zou ik zeggen. Denk dat voornamelijk het probleem is dat een dan wel niet kort up temo rock nummertje aan de ene kant ontglipt aan de typische Marillion trademarks en aan de andere kant natuurlijk onder dwam van de studio tot stand kwam, aangezien zij er toch echt ook wel singles vanaf moeten kunnen halen.

Nu Marillion is afgedreven van EMI is het percentage rocknummertjes ook drastisch afgenomenen dat is voor mij alleen maar een goed teken. De zoveelste keer Cover My Eyes of Keyleigh og iets wat daar op lijkt als toegift, terwijl andere nummers daat zoveel beter hadden kunnen worden gespeeld, zonde. Eeuwig zonde van de tijd en de podium ruimte.

Net de live versie van SE binnen, erg benieuwd.

avatar van Brutus
3,5
Prima album. Ik snap de kritiek op Steve Hogarth niet zo. Uitstekende zanger, natuurlijk is hij geen Fish. Ik ben in tegenstelling tot velen hier niet kapot van het titelnummer. Is mij te gezapig.

Ik vind de bonus track The Release een geweldig nummer.

avatar van Edwynn
Mooi album. Muzikaal in het verlengde van Clutching At Straws maar Hogarths gepassioneerde zang geeft het een hele andere kleur. Ook ik heb moeite met het flauwe Hooks In You. Doet veel afbreuk aan de mooi opgetuigde sfeer van het album. Aan de andere kant zijn het maar 3 minuutjes dus zoveel valt er nu ook weer niet te zeiken over de plaat.

Cured
Ach. laat ik het eens beluisteren vandaag......Heb het album nooit gehoord, dus ben benieuwd ; heeft toch zowat 4 sterren als gemiddeld met 280 stemmen, dus da's wel goed.

avatar van meneer
Een mooi album voor een mooie Paas ochtend..

Misterfool
Ik ben meer een liefhebber van Marillion met Fish, hoewel ik Brave en Marbles ook enorm kan waarderen.Dit topic van vigil was voor mij een goede trap onder de kont om ook eens de rest van het oeuvre eens een stuk aandachtiger te beluisteren. (Ik heb overigens alle platen, inclusief dit album, al wel eens beluisterd.)

Seasons End is een heel sterke plaat, hoewel er duidelijk een zeker soort spanning bestaat tussen de stem van Hogarth en de instrumentatie. Dit spanningsveld valt overigens overwegend positief uit. Alleen bij The Uninvited Guest mis ik toch echt Fish een beetje. De zang mag hier een stuk bijtender.

Desalniettemin staan er op dit album 4 nummers die mij echt omverblazen. 'Season's End' is een heerlijk dromerige compositie. 'Berlin' is evenzeer dromerig en kent een prachtig instrumentaal tussenstuk. 'The Space' is een heerlijk gedreven nummer waarop de zang van Hogarth uitstekend tot zijn recht komt. Ten slotte ben ik het ook geheel eens met de 'Easter'-fanboys. Een heerlijk melancholische compositie. Met name door deze nummers is Seasons End een van de betere albums van Marillion.

avatar van bikkel2
4,0
In sfeer een hele mooie plaat.
Dit had met Fish in deze vorm nooit ontstaan.
Fish vond er toch al niet veel aan, toen de andere leden aan de muziek bezig waren en zijn vertrek bleek sowieso onvermijdelijk.
Het is in alles een fraaie herfstplaat en de kersverse Hogarth komt goed voor de dag.
Toch behoort Seasons End niet tot mijn favo's.
Zwakkere broeders als The Uninvited Guest, After Me en Hooks In
You, gooien daarvoor net te veel roet in het eten.
Daarintegen is het restand wel erg mooi.

4,5
En het ontdekken gaat verder en hoe ... . Wederom een heerlijk album waarbij Hooks In You ietwat de sfeer doorbreekt. Niet rotslecht ,maar meer B-kant waardig .Had hem eraf gelaten en je had een 5 sterren plaat gehad in mijn beleving. Prachtige doorstart en Hogarth neemt eigenlijk direct alle twijfels weg omtrent het bestaansrecht van de band . Parels zijn voor mijn de titelsong en het magische The Space . 4 en halve ster voor deze en next stop Holidays In Eden .

avatar van vielip
4,0
Hooks in you is juist een pracht nummer. Geldt wat mij betreft hetzelfde voor als Incommunicado; hoort in de flow van het album. Haal het weg en je mist punch (& Judy )

avatar van bikkel2
4,0
Hooks In You heeft de stijl van Incommunicano, maar is wat mij betreft een pak minder.
Ik vind het veruit het minste nummer van de plaat.
Incommunicano heeft iets wervelends en bruist echt.
Hooks is in alles simpeler en vrij oppervlakkig.
Op deze atmosferische herfstplaat had het van mij ook mogen ontbreken.

avatar van vielip
4,0
Oké dat ervaar ik dan toch anders. Vind 'm ook wel minder dan Incommunicado maar had 'm voor geen goud willen missen op dit album.

avatar van vigil
5,0
Voor beide is wat te zeggen, het is zeker niet het sterkste nummer maar het geeft ook wel een bepaalde drive en afwisseling aan het (redelijk perfecte) album.

Als leadsingle opzich wel geschikt (catchy) maar als representatief nummer en nieuwe zanger voorsteller had Easter mij beter geleken

avatar van bikkel2
4,0
Easter past ook wat beter bij H zijn vind ik zelf.
Hij is daar erg onderscheidend en toen ik het voor het eerst hoorde dacht ik gelijk al, dit lijkt mij de juiste vervanger voor Fish, heel anders, maar wel met een zelfde soort passie.
Hooks In You was de 1e single, maar vond het weinig representatief voor het hele album.
Ik vind het ook geen echt goede song.
Mist essentie vooral en voor een band als Marillion feitelijk te rechtlijnig. Wat standaart hardrockerig.
Het zit idd in de hoek van Incommunicano, maar dat heeft zoveel meer flair.

Seasons End deugt verder best trouwens.
Op zich een mooi entree voor Hogarth, die zich zeker laat gelden hier.

avatar van Zagato
4,5
bikkel2 schreef:


Seasons End deugt verder best trouwens.
Op zich een mooi entree voor Hogarth, die zich zeker laat gelden hier.


Was voor mij echt een opluchting destijds, prima album. De opvolger is wel minder...

avatar van bikkel2
4,0
Ben ik ook nooit echt van uit mijn plaat gegaan.
De meeste Seasons End nummers waren al geschreven toen H zich aan diende.
Holidays In Eden is daarom de echte start als collectief.
De band probeerde duidelijk een grote doorbraak te forceren.
Ben eigenlijk wel blij dat ze met Brave gewoon weer een conceptalbum maakte.

avatar van Leptop
4,5
De eerste met Hogarth. Nog even en dan alweer 30 jaar geleden. Waar hebben we het nog over zou je zeggen? Voor mijn leeftijdsgenoten was dit moment echter markant in hun muziekontwikkeling. Velen van ons hadden Marillion met Fish in hun puber- of studentikoze armen gesloten: de muziek was deel van hen, gaf weer wie ze waren en hoe ze zich voelden. En toen kwam dit album.

Ik wist nog niet dat Fish eruit was gestapt en 's avonds om 22h zouden 2 nummers op de radio gespeeld worden van het nieuwe album. Daar werd overigens ook niets gezegd over het vertrek van Fish.
Er klopte dus iets niet toen ik het voor het eerst hoorde. Was dit Marillion? Het was een schok. Natuurlijk kocht ik de cd en natuurlijk bleef ik Marillion volgen. Maar Fish was die eerste periode van de '90 jaren mijn held.

Nu, 30 jaar later, luister ik Fish nog zelden en Marillion nog regelmatig. En eigenlijk alleen nog maar met Hogarth, zelden wat ouder werk.
Dit album trok ik gisterenavond uit de kast en ik heb 3 nummers geluisterd tijdens het stemmentellen van het ES. En meteen de beste muziek van de avond gehoord.

Wat een sfeer heeft dit album toch. Heerlijke productie, veel echt goede nummers waar de muziek centraal staat, niet de muzikanten en waarbij Hogarth's geluid perfect aansluit. Kippenvel bij Easter, Berlin and The Space.

Nu 30 jaar later past dit album veel beter bij mij dan destijds. De mannen waren hun tijd ver vooruit.

avatar van lennert
4,5
Even de mindset weer aanpassen, want nadat ik B'sides Themselves, Real To Reel en Brief Encounter van de week nog heb aangeschaft en gisteren Live At Loreley weer eens heb aangezet, zou ik bijna vergeten dat de Hogarth era echt een andere era is. Ik heb vroeger ook heel lang geroepen dat het met Fish allemaal beter was, terwijl ik echt amper de moeite had genomen om Hogarth een kans te geven. Ik geloof dat het pas vanaf het moment dat ik Ocean Cloud hoorde was dat ik dacht 'oh, hier zit toch meer in dan ik dacht'. Seasons End, Brave en Marbles volgden, dat beviel allemaal en nu heb ik alles in mijn kast staan. Het kan snel gaan.

Seasons End heeft muzikaal niet per se veel verschillen met de Fish era, maar heeft alsnog een enorme stijlbreuk door de zang en de teksten. Fish was een maniakale dichter die Peter Gabriel eruit Gabrielde, Hogarth is een rustige troubadour met ingetogen en meer subtiele teksten. Onderstaande is voor mij in ieder geval een puur pareltje (Seasons End):

We'll tell them how we changed the world
And how we tamed the sea
And seasons they will never know
In England

So watch the old world melt away
A loss regrets could never mend
You never miss it till it's gone
So say goodbye, say goodbye

We'll tell our children's children why
We grew so tall and reached so high
You never miss it till it's gone
So say goodbye, say goodbye
To seasons end


Verder een fijn afwisselend album. Opener King Of Sunset Town is groots, Hooks In You en The Uninvited Guest zijn lichtvoetig en rockend. Easter is een prachtige ballad. Seasons End en Berlin zijn melancholisch. Bij The Space krijg ik zelfs nog een late Queen-vibe (Innuendo). Misplaced Childhood werkt misschien beter als concept, maar ik vind de algehele kwaliteit van de songs hier net wat hoger.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Seasons End
5. Market Square Heroes
6. Misplaced Childhood

avatar van vigil
5,0
Weer een fijn stukje

Als aanvulling, een heel groot deel van de muziek was al klaar toen Hogarth bij groep kwam. Het was ook geschreven met Fish in het achterhoofd. Dus muzikaal waren ze sowieso wel die kant opgegaan. Verder kwam dit album voor Innuendo uit dus wellicht dan nog een schade claimpje richting May en co

Ik heb met veel plezier de tot nu toe verschenen recensies van je gelezen maar het zou nou ook wel eens leuk zijn om er eentje te schrijven zonder daar Genesis/Gabriel bij te betrekken

avatar van lennert
4,5
vigil schreef:
Ik heb met veel plezier de tot nu toe verschenen recensies van je gelezen maar het zou nou ook wel eens leuk zijn om er eentje te schrijven zonder daar Genesis/Gabriel bij te betrekken


Oef, je hebt helemaal gelijk. Vanaf nu probeer ik het actief te mijden (maar dat gaat makkelijk worden met de sound die hierna komt), want het is ook onterecht om de band daar constant alleen maar aan te herinneren

avatar van RuudC
3,5
Hoewel niet slecht, merk ik toch dat Marillion hier voor mij de verkeerde route neemt. Het vertrek van Fish is jammer, omdat zijn stem me een stuk meer bevalt dan die van Hogarth. Voor mijn gevoel is er veel emotie in de muziek verdwenen. Geen idee hoe groot het aandeel van Fish was in het instrumentale deel, maar Season's End is een veel makkere plaat en daarmee ook niet bepaald beter. Clutching At Straws ging die kant ook al op, maar Marillion koerst zo langzaam maar zeker richting de afgrond. Verder wil ik ook niet beweren dat dit een slecht album is. Verre van zelfs. Het is erg degelijk en op een aantal momenten best mooi, maar de magie is weg hier.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Clutching At Straws
5. Market Square Heroes
6. Season's End

avatar van vigil
5,0
Afgrond nog wel...

Muziek was grotendeels al geschreven toen Fish nog bij de band zat. Volgens mij is daar het nodige over te lezen bij eerdere opmerkingen van dit album

avatar van Rogyros
4,0
RuudC schreef:
Het vertrek van Fish is jammer, omdat zijn stem me een stuk meer bevalt dan die van Hogarth. Voor mijn gevoel is er veel emotie in de muziek verdwenen.

Iedereen heeft zijn eigen beleving. Ik zie het namelijk compleet anders. Voor mijn gevoel is met de komst van Hogarth juist meer emotie in de muziek (en vooral in de zang) bijgekomen. Ik heb overigens niets tegen Fish, maar ik vind de Hogarth periode nog interessanter.

Ik ben benieuwd hoe je de albums Brave, Afraid of Sunlight en Marbles gaat beleven!

avatar van Leptop
4,5
En de rest!

Gast
geplaatst: vandaag om 16:41 uur

geplaatst: vandaag om 16:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.