Marillion - Seasons End (1989)

Het einde der tijden? In ieder geval was dit album het begin van een nieuwe geinspireerde levensfase voor Marillion (uncool as f..k).
Sfeervolle liedjes, passie, volle muziek in een album dat je niet meer loslaat. Thematisch 1 van de beste albums van deze band.

Beetje ondergewaard, naar mijn mening, dit album. Nummers als Season's end (met de dwarrelende sneeuwvlokjes aan het einde) en Berlin behoren tot de beste van het post-Fish Marillion.

4* gemiddeld....dat is toch best goed hier! Het is inderdaad een heel mooi album. Maar het is het eerste post Fish album....en ik denk dat dat een hele lastige strijd is geweest. Er bestaat nog steeds een Fish/Hogarth kamp in Marillion kringen. Terwijl Hogarth al veel langer bij Marillion zit, dan Fish ooit gezeten heeft.

Ach, zolang Fish het zelf maar mooi vind

Thematisch vind ik Brave net wat beter.....Wel 3,5* waard !
Maar de beste album's vind ik toch echt uit de Fish-tijd (Fugazi en Misplaced Childhood en niet te vergeten script >over ondergewaardeerd gesproken, deze laatste !

Zeker niet het beste Marillion album, ook niet het beste Post-fish album, maar wel gewoon een goede plaat...

Kijk, dit zat nog vrij dicht tegen Marillion-met-Fish aan... gewoon een goed vervolg op Clutching at straws. De plaat heeft weinig echt opvallende hoogtepunten, maar loopt lekker en verveelt niet snel. 4*

Is ook niet zo gek want een deel van de muziek stamt uit de sessies van Marillion met Fish van na Clutching At Straws. Als je de 2CD-remaster er bij pakt zul je daar op de tweede cd's nummers horen die dus qua muziek later op Season's End terecht zijn gekomen en qua tekst op Fish's eerste solo-album. Klinkt erg schizofreen nu achter af.

The Uninvited Guest is een heerlijk nummer op een toch wat onderschat album.
Erg fijn om te luisteren deze.

Heerlijk album dit, blijft 1 van m'n Marillion-met-H favorieten dit, een 5 dan ook

Iets te veel op safe gespeeld als je het mij vraagt.
De eerste single Hooks In You is een regelrechte replica van Incommunicado.

Neemt niet weg dat hier pareltjes op staan waar je goed kippenvel van krijgt. Zoals het duetje van Steve Hogarth met zichzelf in het briljante Easter.

Het einde van Seasons End is inderdaad van hemelse schoonheid. Maar het hoogtepunt vind ik toch wel The Space, een epicje van zes minuten met magistraal einde.

De laatste "goeie" van Marillion die ik kocht. Heel lekkere cd al moest ik vreselijk wennen aan Hogarth. Overigens een prima zanger hoor.

Prima tracks als: "Seasons end, Berlin, en The Space gaan nooit vervelen en behoren, zelfs zonder Fish, tot "de betere nummers van Marillion"

Het latere werk kon mij na deze cd echter niet meer bekoren. Dat gold ook voor Fish. Na het nog goed te pruimen "Vigil" was ik Fish ook zat.



Welnee. Ik denk dat de heren zelf daar helemaal niet over hebben nagedacht of dat hebben geprobeerd.

Iedere Marillion-fan kocht dit album blind.

ja dat was wel erg weird toen ik die cd 2 voor het eerst luisterde, was natuurlijk al wel over gesproken maar toen je het terug hoorde...

maar goed Season's end een 4 vind ik

Een goed begin van wat ik 'nieuwe' Marillion noem. Jammergenoeg het niveau van dit album niet meer benaderd, verre van zelfs.

Ik denk dat er niets niet klopt aan jou bewering,het was namelijk nog het "oude" Marillion dat je hoorde alleen met een andere zanger. Ze hebben geheel terecht voor de progressie gekozen in plaats van voor de neo prog.

Je zegt dus dat alles klopt aan mijn bewering

Wat ik bedoelde was dat ik vooral fan ben van Marillion voordat Fish solo ging. Steve Hogarth vind ik een goede zanger en dit album erg sterk, maar wat ze hierna hebben gemaakt, raakt me minder.
Het is voor mij minder bijzonder, meer 13 in een dozijn werk.

Het beste wat Marillion kon overkomen na het vertrek van Fish is Steve Hogart.

Muziek met een eigen identiteit, mooier en gevoeliger is er bijna niet.

Dit album scoort voor mij een 5. Een geweldig album en ik krijg nog steeds een werelds gevoel als ik deze cd draai. Met name Easter staat in mijn single top 10 in de eerste drie. Zo ongelooflijk goed. Ik vondt Marillion met Fish al erg goed, met Steve H werd het nog beter.... Top album

Sommige gebruikers verkondigen een mening............, eigenlijk tegen beter weten in .

Hm... welk vergif zou ik gegeten hebben toen ik dit schreef?

Dit is natuurlijk wel meer dan "gewoon een goede plaat". Goh, dat ik zoiets durf schrijven over een plaat met parels erop zoals "Seasons End", "The King of Sunset Town", "Berlin" en "The Uninvited Guest" ?!!!!
What was I thinking !

Uiteraard is dit een Uitstekende Marillion plaat !!!!!!!
Ben er nog eens naar aan het luisteren, aan het genieten, een ga zo er bij mijn "4" een halfje bij doen

Ik weet het wel beter!!!!!! Hogarth heeft de band gered....

Dat je nog een reactie geeft.......

Season's End was mijn kennismaking met Marillion. Dat beviel dermate goed, dat ik sindsdien zowat alles met Hogarth ben gaan luisteren (met Brave als voorlopig hoogtepunt). Deze plaat heb ik ondertussen al talloze malen beluisterd, maar ik vind 'm nog steeds ijzersterk. Vooral het titelnummer, Easter en de geweldige afsluiter The Space zijn prachtig.

De plaat had van mij bijna de maximale score gekregen, maar The Uninvited Guest en in mindere mate Hooks in You halen het hoge niveau van Season's End een beetje omlaag: 4,5*

Als je als Marillion zijnde op een gegeven moment bij je fans een geldinzamelingsaktie moet houden om de opname van een nieuw album (Anoraknophobiate) kunnen financieren, zegt mij dat genoeg .

't Is dat ik weet dat Hansje Brouwer graag andere mensen op taalfouten wijst als hij het op de inhoud niet kan winnen...

"Als Marillion zijnde..."

dat kan écht niet...

Het is toch niet dat Casartelli Hans Brouwer nu op taalfouten wijst, omdat hij het niet op de inhoud kan winnen?

Ik ben bang van wel. Ik weet namelijk erg weinig over Marillion...

Want Ik kan tegen kritiek dus zeg mij hoe ik het wel had moeten opschrijven!!