John Coltrane - Ascension (1966)

Er zijn van die dingen die je moet durven: het blonde meisje aanspreken, je eerste zelfbereide maaltijd proefondervindelijk ondergaan, Spinoza proberen lezen, met een kanootje de Amazone bevaren als vreemd eerbetoon aan Orellana ...

De tuimelschakelaar in je hoofd omhalen, denken "wat ik niet mogelijk acht, zou best kunnen plaatsvinden in dit universum". Premissen aan barrels slaan, idées reçues naar het slachthuis brengen, weg uit de schommelstoel van de verdomde zelfgenoegzaamheid

Je moet het maar durven, met een koffer vol klankendromen naar de studio gaan. Coltrane deed het, en u?

Is dit mooi ? lelijk ? goed ? waanzin ? geniaal of een grote grap ?
Vragen, vragen, vragen ....overdonderend,ongrijpbaar en, ik geef het toe, onbegrijpbaar.... wat wilde dit gezelschap van uitzonderlijke jazzmuzikanten bereiken....

Dat is voor mij de kracht van dit album...Het zal altijd de ultieme muzikale uitdaging blijven, en daarmee dus nooit gaan vervelen...

Op het eerste gehoor lijkt Ascension één grote geluidsbrij. Na herhaald luisteren blijkt er wel degelijk structuur in te zitten. Groepsstukken worden afgewisseld met individuele solo's. Drummer Elvin Jones loopt af en toe te rammen, niet normaal meer zeg
Voor mij begint dit album zich steeds meer te openbaren, maar ik ben er nog lang niet op uitgeluisterd. Ik weet dat ik er ook nooit op uitegeluisterd zal zijn. Stem verhoogd! (naar 4.5*).

Eén van de mooie dingen aan dit album is dat dat inderdaad nogal onmogelijk is. Als je dit album van voor tot eind uit je kop kent, dan ben toch wel een luisterbeurtje of 10.000 verder.

Weet iemand hoe het precies zit met de verschillende uitgaves van deze plaat? Ik heb zelf de geremasterde versie met beide takes erop, maar ik heb begrepen dat er uitgaves van zowel de eerste als de tweede take op vinyl bestaan. Ik heb voorlopig dus beide takes maar als zijnde niet op elke versie aanwezig gemerkt.

Als je dat nou gewoon even in je boekje opzoekt, David.

Original LP-issue: Ascension Impulse AS-95 (track 2 issued on first pressing, track 1 on all subsequent pressings)

Coltrane's preferred take of the piece (Edition II) appears first. There has heretofore been some uncertainty about which was actually recorded first. Assuming that the complete versions were the only takes of the piece recorded, that matter would seem to be resolved bij the "take two" slate attached to the Edition I performance. That slate appears on this CD in the 0 index (the pause) before track 2.

Haha, ja daar was ik inmiddels ook achter. Liner notes te over, d'oh.

ik zet eerst in op 4,5*

hou wel van een tikje ontoegankelijke muziek

Ik zet voorzichtig in op 5 sterren, na deze plaat de afgelopen week diverse malen gedraaid te hebben.
Er zit zoveel in deze muziek dat ik er bijna bang van wordt. Ik durf niets met zekerheid te voorspellen, maar een toekomstige top-tien notering acht ik zeker niet onmogelijk.

Een schijnbare geluidsmuur waar je, zeker na de eerste paar keer luisteren, tevergeefs op zoek gaat naar patronen. Zeer desoriënterend, zo lijkt het. Maar toch...het heeft iets van de ruwe diamant, de Rubic puzzel, het onontdekte universum...
Niet gemaakt om begrepen te worden, maar 'simpelweg' om keer na keer te ervaren, te voelen, om er in te verdrinken en naar adem happend boven te komen, en daarna weer kopje onder in de hoop langer onder te kunnen blijven. Een muur? Nee, een doolhof! Eentje waar je eindeloos in kunt dwalen met geen weet van begin, midden of eind. Ik ken dit werk zo'n 15 jaar en toch... elke keer als ik het beluister lijkt het zich te hebben vernieuwd, veranderd, gemuteerd. Meesterlijk!

De grote vraag, die ik me ook maar blijf stellen. Is dit nou een geniaal meesterwerk, of eerder echt een overschat album?

Ik snap er niks van, moet eigenlijk ook niet. Ik was zo blij toen ik aan dit album ging beginnen en terecht. Mijn verwachtingen zijn uitgekomen. Edition I beschouw ik voor alle duidelijkheid als 'het album', die andere luister ik af en toe en oordeel ik niet in mijn cijfer. John Coltrane en een stel andere Jazz-legendes op 1 plaat. Wel briljanter wordt het niet, vooral niet als het 1 lange erg goede compositie is. Mijn dagelijkse bezigheid voor de komende weken: dit album dus .

5*? Kan eigenlijk best goed, hiermee wordt Coltrane dan ook de eerste artiest bij mij met 2maal die score.

Géniaal album. Coltrane stapt in de studio met 9 zijmannen met zijn 10 leveren deze mannen een plaat om meer dan "U" tegen te zeggen. Geniaal vanaf het samenbegin tot het sameneinde, gevuld met prachtige solo's die telkens ingeleid worden door samenspel is dit toch een formule voor 1 van de meest controversiële platen in Jazz-geschiedenis. Ik las in een boek dat ze eigenlijk niet direct wisten wat te doen toen dit album gemaakt was, Coltrane was Impulse! meerst verkopende artiest, maar of dit zou aan slaan en veel gedraaid worden was een mysterie, het album werd in een totaal witte hoes aan een van de producers (van ABC dacht ik) gebracht ter beoordeling, de man zat nog geen 5min ver of was al compleet gek van dit album, wel je zou voor minder.

(opening ensemble)
Coltrane solo
Johnson solo
Sanders solo
Hubbard solo
Shepp solo
Tchicai solo
Brown solo
Tyner solo
Davis, Garrison duet
Jones solo
(concluding ensemble)

Alleen al de namen zeggen meer dan genoeg, laat staan het baanbrekend samenspel en geniale solo's. Elke speler komt mooi aan de beurt, leuk ingeleid. Wel grappig feit, het was Bob Thiele's schuld dacht ik waardoor Edition II op alle heruitgave's kwam, hij had hen de foute LP gegeven. Achteraf ruimschoots goed gemaakte fout natuurlijk, beiden erg sterk alleen gaat ook mijn voorkeur naar Edition I (de originele LP). Normaal ben ik erg streng in hoe ik dit zou moeten beoordelen, maar na net nog 2-maal geluistert te hebben kan het gewoon niet anders:

Dikke 5*****

Normaal geef ik die bijna nooit aan eenzelfde artiest 2 keer, John Coltrane is hierin de eerste, ook al is deze plaat niet zijn echt idee (het concept dan) is dit toch een flink stuk beter dan Free Jazz van Ornette Coleman (vind ik). Leuke aan deze Cd is dat het gewoon niet verveelt, 38min en half erg scherp gespeelt en je wordt in al die tijd goed wakker gehouden. Kan zijn dat ik ooit mijn stem verlaag maar voor deze revolutionaire plaat zit dat er de komende tijd niet bepaald in denk ik, nog eens dringend aankopen en nog zo'n 10en eren mijn Cd-speler inbrengen. Gewoon genieten! Gegarandeerd bij het luisteren deze plaat.

Mooi gemiddelde nu trouwens voor de Jazz-top50.

Ben benieuw hoe lang dat hoge gemiddelde nog stand houdt. Nu deze plaat bovenaan de jazz-lijst staat zullen ongetwijfeld meer mensen 'm gaan luisteren. Da's meestal niet zo goed voor het gemiddelde, zeker bij een ontoegankelijk album als deze.

Ik had dit album (gedeeltelijk) vandaag trouwens in een muziekwinkel beluisterd, maar jammer genoeg mij te druk. Best opmerkelijk dat Eazy dit (en andere albums) niet 'zenuwslopend' vindt

Who cares, daar word de plaat voor ons niet slechter van

Dit is onzin denk ik. Coltrane zelf vond Edition II de beste en dus de definitieve versie, vandaar dat-ie op de reissues staat. Misschien was het Thiele's fout dat Edition I op de originele versie stond?

Zo is dat. Dat gemiddelde kan me gestolen worden, hoe hoger het aantal stemmen, hoe beter.

Klopt, ik zit er verder ook niet mee hoor.
De gemiddeldes op deze site kan ik vaak toch niet zoveel mee. Niet zelden vind ik de lager scorende platen bij een artiest zelfs de beste.

Ik luister er al een maandje of wat naar en het is inderdaad vrij ontoegankelijk.

Ja ik denk het ook, ik zal het vanavond eens herlezen maar je hebt groot gelijk denk ik.

Edit:
Als ik het goed verstaan heb deze keer was Edition II (de eerste opname) wat Coltrane wou op de originele LP, Bob Thiele maakte de fout de andere erop te zetten, eens ze dit door hadden ging ze allemaal die LP's vervangen, er waren dus 2 versies op de markt. Ik heb Edition II nog maar 2maal geluistert, maar ik denk dat mijn voorkeur toch misschien naar die begint te gaan.

(opening ensemble)
Coltrane solo
Johnson solo
Sanders solo
Hubbard solo
Tchicai solo
Shepp solo
Brown solo
Tyner solo
Davis, Garrison duet
(concluding ensemble)

Bevalt me qua structuur sowieso meer, geen drumsolo maar dat hoeft ook totaal niet vind ik, ademt een rustigere sfeer en 40:23 is altijd langer genieten, ook muziekaal lijkt het me gewoon leuker dit.

Toch eventjes naar 4,5* brengen, dit is zo ongeveer de moeilijkste verlaging van een album voor me net zoals bij Bitches Brew, eigenlijk verdienen ze allebei wel 5*. Maar voor mij persoonlijk vind ik ze beter staand met 4,5*. Komt vooral omdat deze artiest toch een beduidend betere plaat heeft in mijn ogen, niet dat ik daarom geen 5* kan geven, maar voel me toch wat beter bij die 4,5*.

Dit is en blijft een machtige plaat, 40:23 van uiterst geniaal samenspel!

Edit:
@ Paalhaas:
Algemeen gezien verdienen ze wel 5* Maar voor mij nu net niet .

Wat kun je toch lekker goochelen met stemmen, Dardan. En dan vooral de uitleg ervan. Toen ik zag dat je een berichtje had geplaatst, dacht ik: die heeft 'm vast een halfje verlaagd en dat komt-ie even uitleggen. En ja hoor.

Iedere keer ik een Coltrane-plaat beluister, kamp ik met hetzelfde fenomeen. Ik raak simpelweg niet uitgeluisterd.

Dat neemt bijwijlen problematische vormen aan: blijven rondtoeren (gelukkig zijn er vele ronde punten in mijn streek ) met de wagen om toch nog wat langer in de splendid isolation van het autointerieur te vertoeven samen met die universum-omarmende klanken van Coltrane

Coltrane is tevens niet bevorderlijk voor mijn exploratiedrang. Zo slaagde ik erin bijna één jaar lang te luisteren naar "Olé". Auto rijden? Dat deed je terwijl je luisterde naar Olé.

Afwas doen? Olé leende er zich uitstekend toe.

Wachten op die vrouw voor de bushalte? Luisterde je toch naar Olé zeker?

Coltrane werkt verslavend. Maar ook kostenbesparend. De return-on-investment is weergaloos. Je koopt voor pakweg € 10 à € 12 deze "Ascension" - en je kunt je maandenlang verbazen (of te pletter ergeren)

Misschien zou het wervender wezen mocht ik een gezinsverpakking superlatieven & overtreffende trappen aanbreken.

Maar helaas, ik kan enkel stellen: ik ben nogal tuk op Coltrane. Dat was reeds het geval toen ik als zeventienjarige voor het eerst "Blue Train" hoorde, en die affectie neemt almaar toe.

Wat was het toch een verdomd goed idee van mijn vader om op vrijdagavond "Blue Train" te draaien

Dit ga ik niet trekken.......totale chaos onder het genot van ?...
.......zeg het maar.
Is dit nu kUNST ?

Vanwaar de verwijzing naar Kunst? Bang dat je iets ontgaat? Misschien is dit gewoon je ding niet, da's toch ok dan?

Ondertussen: Ja, het is mooi, Nee, het is geen grap. Zeker geen waanzin. Ja, het weet nog steeds te overdonderen en het "ongrijpbare"blijft...en dat is goed.

Nee hoor, en ik ben zeker niet bang dat me iets ontgaat.
Je kan toch niet alles luisteren.
Maar inderdaad, dit is absoluut niet mijn ding.
Ben wel Coltrane fan maar dan voornamelijk van zijn vroegere stijl. "A Love Supreme" vind ik erg goed. Maar sommige freejazzexperimenten kunnen mij niet bekoren.
Wel verbaas ik me er over dat een aantal medegebruikers hier blijkbaar ademloos naar kunnen luisteren, maar traditionele jazz- albums nauwelijks opmerken. "Miles Ahead" bijvoorbeeld.

Zie het als een schilderij van Pollock

Op het eerste oog geklieder totdat je het eens van een afstandje bekijkt...of juist van dichtbij de lijntjes volgt en verstrikt raakt in prachtige miniaturen.

Of je vind er gewoon geen zak aan...mag ook

Ik heb hem nog thuis liggen, over 5 dagen gaat hij terug naar de uitleen. Hoe vaak moet ik hem volgens jou dan draaien voordat de lijntjes samen komen ?