John Coltrane - Ascension (1966)

Geen idee.

Jij verbaast je...ik geef antwoord in de hoop dat je er iets mee kan.
Verder wil ik je niets opdringen.

Got the point !
Ik leg hem nog eenmaal op de draaitafel.
Wie weet valt het kwartje.
Bedankt voor je reactie.

Misschien 1 keer, misschien 100 en misschien komen de lijntjes wel nooit samen.

Laten we beginnen met eenmaal, dat overleef ik nog wel.

78:53 minuut later, heb inmiddels barstende koppijn.
Vermoeid verplaatst ik mij naar de kamer naast mij en hoor mijn vriendin lachend "Voyage Voyage" meezingen met Kate Ryan.
Zelden was geluk zo dichtbij.

Haha, klinkt alsof je op sterven ligt? Of je oren dan... En eigenlijk luister ik alleen de 40:23-versie, 2de was niet de "echte opname". Nou jammer dat het je niet bevalt, maar Ascension overtreft toch nog Kate? Tenzij je vriendin echt zo goed zingt natuurlijk, ik vind mijn geluk eerder in muziek en in de ontdekking van dit soort prachtalbums .

Die Coltrane-solo .

Dat de tweede niet de echte opname is kan me echt een worst wezen, luister gewoon eens beide - Veel mensen krijgen toch juist koppijn van Captain Beefheart?

Over het album.
Werkelijk verschroeiend, "alle remmen los". Dit album luisteren is alsof je extreem energiek danst op de onnavolgbare noten van de muziek, maar tegelijkertijd keihard in je stoel word gedrukt, gedrogeerd, zo erg dat je niets meer kan bewegen, niets meer voelt, behalve de muziek. Het is alsof die lui hun instrumenten aan het verkrachten zijn, dat intressant vinden en het op YouTube zetten (toendertijd zonder beeld op LP, uiteraard). Geniaal

Jou raad ik das Maschinengewehr aan, dat is zware artillerie, het grove geschut Daarbij vervaagd dit album vind ik, en nog geen klein beetje zelfs.

Vrolijke feestdagen eazyfan, geen muziek voor onder de kerstboom zullen we maar zeggen. Hoewel de naalden er wel tegelijk van uitvallen. En het moet nog kerst worden.
Make love not war !

Sta mij dan toe een betere reden te verzinnen, ik heb nu dit volledige album herluisterd (de 2 opnames).

Edition II vind ik zoals gezegd een stuk beter, alle solo's zijn naar mijn mening wat aardiger, de volgorde vind ik ietwat geslaagder en die drumsolo in Edition I vind ik maar minder. Al opent Edition II wat minder sterk is het wel stukken beter vind ik.

Waarom geef ik dit nu als grote Coltrane-fan geen 5*?

Ik vind niet alle solo's erg geslaagd, sommigen vind ik maar wat opvulwerk, ,,misschien maar normaal dat sommige solo's minder zijn als ze met zoveel zijn?" Vanzelfsprekend maar sommige solo's zoals die van Johnson vind ik minder, ook kan McCoy (die ik anders briljant vind) mij hier niet zo bekoren. Die dubbelbassisten leveren over het algemeen ook goed werk, maar hun solosamenspel vind ik ook niet al te prachtig, misschien moet ik dit nog wat meer luisteren, eerst nog eens aankopen. Maar momenteel vind ik het spelniveau en alles geen 5* waard.

Nu goed?

En je kunt je niet voorstellen dat eindeloos hetzelfde blijven doen binnen een strak stramien van eerst akkoordprogressies, daarna toonreeksen, sommigen van ons misschien zijn gaan vervelen, net als het de musici die het New Thing gingen maken verging? Ik kan best naar wat jij "traditionele jazz" noemt (dat is eigenlijk een term die refereert naar de stijl jazz van vóór het swing-tijdperk) luisteren, maar als musicus gesproken vind ik free jazz en collectieve improvisatie veel interessanter.

Ik heb deze net nog herluisterd en ,,damn", het verveelt maar niet! (Hoe zou dat ook kunnen?). Coltrane's solo en die van Pharoah vind ik echt briljant, de rest doet mooi mee en ook al vond ik McCoy hier in het begin niet zó vind ik hem nu ook echt een van de beteren hier. Eigenlijk vind ik alle solo's erg goed, wat me wel opvalt over Edition II tegenover Edition I is dat deze toch wat ingetogener is (vind ik), en elke keer die Coltrane solo begint of voordat Coltrane zelfs echt begint en gewoon zijn intrede aan het doen is: kippenvel! . Jazz op zijn allerbest , 40min van hard actie in 1 avontuurlijke compositie,

4,5* blijft dik staan met een lage kans op verhoging.

Ik heb me ook maar 's gewaagd aan deze muzikale odyssee. Ik ben heelhuids thuisgekomen, maar weet nog steeds niet helemaal wat me overkomen is. Binnenkort nog maar 's een keertje overdoen.

Ik vind het contrast zo mooi tussen de serene rust die de hoes uit straalt en de complexe avant garde jazz die er van af spat als je dit album draait.

Wat is dit ?????? Ben net compleet weggeblazen door coltrane en zijn vrienden, erg rare muziek maar hier ga ik nog naar luisteren. Nadat ik a love supreme steeds beter vond dacht ik hier wel klaar voor te zijn maar dit is nog 1000 keer experimenteler. Toch vind ik het goed, naast blue train, a love supreme, my favourite things, soultrane, olé coltrane en one down, one up is dit weer een meesterwerkje. Tot nu nog niks slechts van coltrane gehoord, zijn er nog die ik echt moet hebben ?

Giant Steps lijkt me nog een topper voor je First Meditations (For Quartet) en Live at the Village Vanguard zijn ook de moeite waard Interstellar Space is ook Coltranegekte, dan wel solo .

En voor het geval je iets nog extremers wil is er nog altijd Machine Gun .

Wil je een wat exprimenteler John Coltrane Quartet horen, luister dan eens naar "Sun Ship" (let op Tyner's huiveringwekkende solo's).
Minder experimenteel dan "Ascension" (minder blazers) maar wat pittiger dan "A Love Supreme".

Giant Steps is inderdaad ook een must!
Wil je zijn Village Vanguard Records beluisteren (ook een must), dan moet je geen genoegen nemen met "the master takes" maar koop gewoon de 4cd box-set.

Ik kan je nog een hoop aanraden maar aan deze heb je voorlopig wel genoeg

Heb nu al een paar tips op de pc staan( giant steps en de village vanguard box bevallen zeer) maar machine gun vind ik niet dus die zal ik ooit toevallig eens in de winkel moeten tegenkomen

Hij dringt nu meer en meer tot me door, elke avond speel ik deze nu voor het slapengaan waarna hij me eventjes van alles ontrekt en me naar een ander universum meeneemt. Uitgeput en compleet leeggezogen door deze plaat val ik dan als een blok in slaap om de volgende ochtend toch weer versteld te staan van de genialiteit van dit meesterwerk. Meer en meer onderscheid ik ook de verschillende melodieeen en valt alles op zijn plaats ,het laatste halfje moet er dus ook aan geloven : 5*

Zelf luister ik het vaakst edition 2 omdat ik die nog straffer vind, zijn de anderen het hier mee eens of wordt de 1ste editie als de beste aanzien ? Misschien wel eens interessant om de verschillende meningen hieromtrent te te horen.

Wat mij een beetje tegenstaat aan dit album is dat het solo na solo na solo is... Op zich zitten er wel fijne stukken in, maar waarom moeten die blazers nou 1 voor 1 gaan soleren... Doe mij maar lekker een plaat a la Coleman's Free Jazz, waarop de musici met zijn allen hlemaal los gaan... wat hier ook wel af en toe gebeurt.. dat vind ik ook de sterkere punten van het album.. de solos gaan me wat vervelen..

Coltrane zelf vond II in ieder geval de beste volgens de liner notes. Ik ga daarin met hem mee.

Er zijn een aantal redenen waarom je Ascension kunt bewonderen: het pure vakmanschap van de makers; de vernieuwingsdrang die aan alle kanten ervan af spat; de poging om Ornette Coleman’s Free Jazz om te zetten in de stijl van Coltrane zelf. Voor mij is het album echter vooral een combinatie van dit alles.

Het begrijpen en waarderen van dit album gaat hand in hand met het begrijpen van tonaliteit in jazzmuziek. Deze tonaliteit is met name gericht op het op een vrijzinnige manier bouwen rond akkoorden. Dit veranderde echter allemaal met het eerdergenoemde album van Coleman: niet de akkoordenwisselingen waren belangrijk maar de wisselingen in modaliteit. De modaliteitsladder is een toonladder die met name gebruikt wordt in kerkelijke muziek. Dergelijke modaliteitswisselingen vinden we ook in de, in onze oren, archaïsch en vreemd aandoende wereldmuziek. Met name die wereldmuziek waar akkoorden als maatstaf voor muziek ontbreken.

Op het gebied van vernieuwingsdrang moet de waardering voor dit album uitgaan naar de manier waarop Coltrane de plaat in elkaar heeft wensen te zetten. Het bereiken van modaliteitswisselingen was immers al eerder gedaan, het wisselen in modaliteiten door meerdere muzikanten in een vrije context niet. Coltrane riep echter een aantal van de meest getalenteerde jazzmuzikanten op uit zijn tijd en stuurde hen zonder enige repetitie vooraf de studio in. Deze vrije aanpak van opnemen resulteerde aldoende in twee stukken Ascension, waarvan deel II (hoewel eerder uitgebracht dan deel I) in mijn ogen het beste deel is.

Nu zou het allemaal nog fout kunnen lopen met dit album. Maar hier komt het derde punt wat betreft de bewondering voor Ascension om de hoek: het vakmanschap van de muzikanten zelf en Coltrane voorop. Zij brengen vanuit een ongestructureerd lijkend geheel solo’s die werkelijk prachtig zijn en stuk voor stuk gebaseerd op de eerdere genoemde modaliteitswisselingen. Dit wordt nog eens extra versterkt door het feit dat binnen de orkaan van modaliteitswisselingen de improvisaties uiteraard opgebouwd zijn uit akkoord- en nootwisselingen (gebaseerd op bluesritmes). De ritmesectie speelt echter door met modaliteitswisselingen en zo ontstaat een enigszins vervreemdend effect – de absolute reden waarom deze plaat voor zoveel mensen onbegrijpelijk is. De vrijheid van het spel en de opzet van de opname leiden tot een plaat die met recht vernietigend en brandend genoemd mag worden. Elke muzikant probeert de andere af te troeven, mijns inziens een van de fijnste eigenschappen van jazzmuziek (hoewel niet iedereen het hiermee eens zal zijn).

De bevrijding voor Coltrane van reguliere opnametechniek en soleertechniek (rond akkoorden) leent zich voor de titel Ascension, een opstijging van Coltrane uit zijn kooi. Voor Coltrane zelf zal het gevoelt hebben als een bevrijding uit het eigen lichaam; een opstijging naar een nieuw niveau van jazz. Met deze kennis is het mogelijk om zelf ook een dergelijke bevrijding te voelen van normale ritmes en schema’s in muziek. Zodoende is het voor mij een interessant, goed en mooi album omdat het appelleert aan de bevrijding die ik graag in muziek wil voelen. Het gaat hierbij om het gaan naar “an other place”.

Het is misschien een beetje een recensie die weinig zegt over hoe ik het album beleef enzo, maar het is voor mij ook eerder een interessant dat een emotioneel intens album, hoewel je er wel degelijk gevoelens bij hebt natuurlijk - het richt zich met name op de onderbuikgevoelens.

Man, dit swingt zooooo hard!!!!

Velen zullen misschien nu denken 'swingen?! is die zot!!", ewel ik weet het ook niet!
Wat Elvin Jones hier presteert is trouwens ook ongelooflijk! Hij zorgt volgens mij samen met Tyner voor een harde, stevige en stomende structuur (structuur? ja raar maar waar ).
Die duidelijk Traniaanse beginsolo van Coltrane is ook memorabel!!

Scores durf ik nu nog niet te geven. Maar een dikke vijf sterren zit er dik in.

Ik heb van Coltrane enkel Blue Train en een copietje van een verzamelaar; Moet ik tot mijn schade of schande bekennen.... Is dit een goeie om de man's jazz wat beter te leren kennen???

Nee!!! ik zou gewoon beginnen bij a love supreme (zijn meest bekende album, is tevens een van de meest bekende en geeerde jazz albums die er zijn), of Giant Steps, Ole Coltranw My Favorite Things My Favorite Things. Ascension is een freejazz spectacel, als je dat wat lijkt moet je gewoon bij deze beginnen.

Ah, bedankt voor de tip, als het free jazz is... dan vrees ik ervoor dat het niet aan me besteed zal zijn.

Patrick!

Ik zie tot mijn blije verbazing dat dit meester werk toch een 4* krijgt.

Heel erg benieuwd naar je argumentatie en zijn er nog meer free-jazz projecten die je bevallen?

Waarom weet ik niet, maar ik heb totaal geen weerstand tegen Coltrane. Alles wat hij heeft gemaakt vind ik meteen bij de eerste keer horen geweldig, en hoe gekker, hoe beter. Zelfs wat ik al gehoord heb van die vreemde planeetplaten die hij aan het einde van zijn leven maakte sleept me volkomen mee. En ik ben niet eens een jazzkenner ofzo. Modaliteit? Collectieve improvisatie? Het kan me aan m'n reet roesten, eerlijk gezegd, Coltranes muziek spreekt gewoon tegen me.

Ik snap dat dit niet iedereen zijn of haar ding is, maar waar ik niet bij kan is mensen die zeggen dat ze deze muziek niet 'begrijpen'. Er valt toch niets te begrijpen? Het is toch geen kruiswoordpuzzel die je moet oplossen ofzo?