Pearl Jam - Binaural (2000)

de lekkerste van deze emorockers uit het pitoreske seatle naar mijn bescheiden mening..
Het gedoe om Ten is altijd al aan mij voorbij gegaan en ik kan niet zeggen dat er echt een cd door deze heren is uitgebracht waar ik echt s'nachts van in mijn bedje lig te woelen...en toch staan er op iedere cd wel een paar liedjes die je niet snel vergeet .In dit geval zijn dat voor mij thin air en light years ,breakerfall en gods'dice

Ik begin dit steeds mooier te vinden....4.5* En daarmee staat hij bovenaan mijn pj lijstje.

Derde berichtje op rij...

Hoe komt het dat ik dit verreweg het beste pj album vind ??

Waar ik bij andere pj albums het idee heb dat Eddie zichzelf overschreeuwd (vs ) of dat er een enthousiast maar onvolwassen collectief staat (Ten ) interesantdoenerij (no code) langzaam induttend niet spannend (Pearl Jam).....etcetc...heb ik hier dus het idee dat het AF is...prachtige composities, ingetogen, beetje donker, volwassen, oprechtheid......Dat zijn de kenmerken waarvoor je Pearl jam werk koopt..

Op deze cd is dat alles in balans, niets dat stoort.....Dez cd heeft mischien wat meer draaibeurten nodig om op z'n plaats te vallen?

Ik ga naar 5*....Lees ook het stuk van Zachery boven aan de pagina eens....en lijster en geniet van deze beste van PJ

Zo fredpit ik ga je wat ondersteuning geven.

Het is eigenlijk belachelijk voor woorden dat dit album, met Vitalogy, zo laag scoort hier op MuMe. Misschien hopen mensen na 15 jaar dat Pearl Jam nog een soort van 'Ten' gaat maken, maar die mensen kan ik uit hun droom helpen.

Binaural is een plaat die totaal anders klinkt (vooral door de productie) dan andere Pearl Jam albums. Dit is voor veel mensen dan ook een moeilijk in te schatten plaat, zeker als je Ten in je achterhoofd hebt.

Binaural is het meest volwassen album van Pearl Jam met alleen maar nummers die briljant zijn en anders wel tegen het briljante aan zitten (Evacuation buiten beschouwing gelaten).

Net zoals bij Vitalogy moest ik dit album even op mij in laten werken, maar dit is een plaat die bij elke luisterbeurt alleen maar blijft groeien. Uitschieters op dit album zijn Light Years (geweldige tekst), Nothing As It Seems , Thin Air, Insignificance, Grievance, Rival, Sleight of Hand en Parting Ways.

Dus verwacht hier geen nieuwe Ten, maar verwacht een Binaural. Binaural is een aparte opname methode en er zal een wereld voor je open gaan.

Voor de mensen die dit album goed vinden zouden ook eens naar Lost Dogs moeten luisteren. Daar staan een aantal briljante B-nummers van dit album, waaronder Sad, Fatal, In The Moonlight en Education. Deze nummers stonden ook eerst op de originele tracklist van dit album, maar onder het motto van: ‘het past niet op dit album’ hebben ze deze nummers eraf gehaald.

Ten ís niet te overtreffen.
Gelukkig is dat mijn mening en dat zie ik ook door een geheel andere bril dan wellicht andere Pearl Jam fans. Wat ik al eerder heb geschreven. Er komt ook een stukje gevoel bij, laten we het melancholie noemen. Je bent nog relatief jong en dan overkomt je dit.
Tsja, heb ik weer!

Dat wil trouwens niet zeggen dat ik dit, of andere albums niet goed vind. Maar als je Ten op een voetstuk plaatst is daar voor mij maar weinig tegen opgewassen...

Eerlijk verhaal...ik vond indertijd Ten niet zo fantastisch Ik kijk dan ook mischien met een frissere blik naar hun latere werk En ik vind dit echt een pareltje. enige album van PJ die mij altijd weet te raken...net alsof Eddie en mijn bescheiden persoontje even op dezelfde golflengte zaten.
hetzelfde als wat jij bij Ten ervaart...

dit album heeft bij mij 5* Ik beschouw mezelf trouwens niet als uitgesproken PJ fan.

Ben er maar zuinig op want ik ben lang op zoek geweest naar deze CD en deze is tegenwoordig erg moeilijk te krijgen in de winkels en op internet. Nothing as it seems vindt ik het beste nummer, verder vindt ik deze plaat beter dan Vitalogy, No Code en Yield.

Sleight of hand kende ik het eerst van CD1, live in Mansfield, deels akoestisch. Prachtig nummer wat een sfeer. Toen ging ik pas binuaural downloaden en trof daar als eerst datzelfde nummer. Het klonk vreemd en hol... schel... ik schrok er zelfs een beetje van.

Ik had gehoord dat Binaural een naam is voor een bepaalde opname techniek. Dus ik werd benieuwd of het hele album dan zo raar klonk. Dat bleek niet zo te zijn, gelukkig.

Sleight of hand als albumversie ga ik nog wel waarderen misschien maar ik moet er nog even van bijkomen. De overgang is groot.

Binaural is trouwens een speciale techniek van opnemen (dat wisten we al) die niet tot uiting komt als je het gewoon door je luidsprekers hoort. Je moet echt de koptelefoon opzetten omdat deze techniek zich echt spitst op hoe geluid zich in het echt om je hoofd en in je oorschelp heen slaat eigenlijk. Vandaar dat je echt koptelefoon op moet doen... ik moet zeggen..sleight of hand ( door mij bekritiseerd hierboven als albumversie ) wordt er een stuk fraaier door. Via luidsprekers is dat nummer echt een rommeltje, vind ik.

Goed weer een maand verder...

Inmiddels is Of the girl een zeer geliefd nummer van me geworden. Juist de uitvoering op het album... die zelfs zonder koptelefoon tot zn recht komt... het klinkt zo sfeervol ... je kunt je vinger er niet eens op leggen.

Sleight of Hand blijf ik een bizar nummer vinden muzikaal gezien... hij komt vaak langs en ik ben hem zeker wel gaan waarderen... die allesontziende bas.. weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken

Light years vind ik een lekker meezingertje eigenlijk die het ook goed doet.

Zo, is dit even een saai album...nergens een hoogtepunt...

Het geluid is erg goed, dat wel. Jammer alleen dat de nummers ow zo monotoom zijn.
Stuk voor stuk depressieve instortingen.
Hier en daar wordt er wel geprobeert te rocken, maar het klinkt zo hopeloos en zonder ruggegraat dat ik blij ben deze plaat niet te hebben gekocht.
Wanneer er niet "Pearl Jam" op het album had gestaan, had niemand maar dan ook niemand dit stukje "zonde van mijn tijd" muziek gehoord.
Puur vanwege de bandnaam krijgt deze hier en daar een hoog cijfer.
Dat op zeker....

Ik vind dit juist een mooie ingetogen cd, die misschien wat zwak opent (van het refrein van Evacuation kan ik niet vrolijk worden ), maar die mij met name bij de nummers 4 t/m 6 helemaal weet te pakken. Mocht je wat meer rockende nummers willen horen, dan kun je altijd nog een andere PJ cd pakken.

Als er een band bewezen heeft (vooral met o.a. dit album) een ruggegraat te hebben is het PJ wel.

Kom maar op met je argumenten dan....

Lees het eerste berichtje van Zachary

Ik lees daar o.a. de termen "eerlijke muziek" en "muziek voor de eenzaamheid" en "dagdromerij".

Eerlijke muziek vind ik misschien niet de juiste term. Eerder vind ik het "ik bedoel het goed maar toch doe je me pijn" muziek

Eenzaamheid vind ik absoluut niet terug in zijn teksten. en dagdromen kan ik er wel op ja. Niet bepaalt wakkerschud muziek inderdaad.

"Parting Ways"?

Ik vind dit na Ten hun beste cd van de albums die ik gehoord heb.
Ik vind het een goeie cd met heerlijk rustige nummers.

4

Dit is een van de minst gewaardeerde PJ albums, maar slecht is het zeker niet. 'Nothing As It Seems', 'Light Years' (toen ze dit nummer op Pinkpop speelden in 2000 vond ik dit een van de hoogtepunten), 'Thin Air', 'Grievance' en 'Parting Ways' zijn bijvoorbeeld uitstekende nummers die zo bij het betere werk van PJ gerekend kunnen worden.
Wel is het zo dat dit album iets teveel nummers bevat die 'best aardig' zijn (zoals de eerste drie) maar niet echt bijzonder. Na het zeer sterke Yield is Binaural dus wel een beetje een tegenvaller, maar slecht is het zeker niet.
3,5*

Het is jammer dat je zo snel bent in je oordeel, ik hoop niet dat je altijd op deze manier naar muziek luistert.
Voor 'wakkerschud-muziek' verwijs ik je graag door naar Ten of Vs., want als je graag dagdroomt op deze plaat dan lijkt me dat zonde van je tijd.

Wie zegt dat ik snel in mijn oordeel ben???
Misschien heb ik deze plaat al 2 jaar in mijn iTunes.
Als je mijn mening niet begrijpt hoef je niet meteen automatisch met ridicule verwijten aan te komen zetten.

En kom niet meteen met een oordeel......hopelijk is dit niet de manier waarop jij alle berichten leest.....

je overdrijft...Heb even je 5* lijst bekeken en tot mijn verbazing zie ik nog overeenkomsten met mezelf ook...Wrong, LA Woman, Let it Bleed zijn toevallig mijn favoriete rockalbums..Verder kan ik b.v. "Insignificance" qua tekstinhoud en muziek moeilijk "saai, eenzaam,triest en dagdroommuziek" vinden...en zo kun je nog wel even door geen met beargumenteren maar dat heeft weinig zin.

Zo zie je maar dat er weinig zaken zo onvoorspelbaar zijn als "smaak"...


Binaural!!....1,5 jaar naar mijn vorige betoog (als fretpit) en naar aanleiding van deze nondiscussie nog maar eens opgezet.

en ja hoor...nog steeds geweldig.Afgelopen jaar ben ik de muziek van Pearl Jam minder gaan waarderen maar dit album is ...anders. Op de een of andere manier heeft het zich onder mijn huid genesteld (Thin Air? )

Ik kan goed leven met het idee dat ik (en nog een paar medeusers) blijkbaar een afwijkend hersenkwabje of speciaal gevormde oorschelp hebben waardoor we dit al PearlJams beste zien/horen

wat persoonlijk gemoddergooi weggehaald

Nou, ik wilde je niet beledigen. Ik vond alleen je manier van redeneren een beetje misplaatst en ongenuanceerd. Het leek me een beetje uit de lucht gegrepen (ruggengraat e.d.)
Maargoed, het zou ook kunnen dat je gewoon moeite hebt met het serieuze karakter van de muziek en de teksten van Vedder.
Even voor de duidelijkheid, daar is verder niets mis mee, gewoon kwestie van smaak.

Ik vind juist op dit album veel nummers staan die niet zo'n overdreven serieus karakter hebben zoals bv. Breakerfall en God's Dice.

Maar de rest van de nummers zijn 'stuk voor stuk depressieve instortingen'? Sorry, ik zal niet meer vervelend doen.
Heb je Yield wel eens beluisterd? Als je een liefhebber bent van classic rock, dan moet je die zeker eens proberen!

Dat bedoelde ik figuurlijk als in hopeloze stukjes muziek...

Ja, heel duidelijk...

Lexicon Devil, hoevaak heb je deze plaat eigenlijk geluisterd?
Monotoon...bedoel je een volwassen sound?

Raar, deze waardering. Dit is een plaat die veel meer verdient. 'k Zou zelfs meer durven zeggen: stiekem is dit het beste wat ik van PJ heb gehoord. Maar vertel het niet rond...

De sfeer die dit album uitwasemt, spreekt me zeer aan...