James Brown is nou niet echt mijn ding, maar goed. Het blijft een legendarische artiest en het album evengoed. Misschien toch een keer proberen.

review gepost bij het album, op naar de volgende.

@ Rudi S: Misschien moet ik ook die volume II eens beluisteren. Naar wat ik lees zit er ook meer funk in, wat ik bij deze toch wel mis.

Nu goed gepost, deze krijgt ook 5 vette sterren geweldige plaat.
Op naar het volgende album.

Heb hem een keer beluisterd, en vind het best een aardig album, het doet me echter niet zoveel.

Met het derde album in de reeks betreden we blijkbaar voor de eerste keer heilig terrein hier op MuMe: 620 stemmen met een gemiddelde van 4,28; 124ste plaats in de top 250; 323 berichten, het laatste gepost 14 october jongstleden... Aan belangstelling alvast geen gebrek.

Introductie gepost bij het album:

Highway 61 Revisited, Bob Dylan (1965)

Op heilig terrein en bij iconen en hun volgelingen is het altijd aangeraden je woorden extra te wikken en te wegen. Dus laat ik het zo stellen: Tot op het heden heb ik een licht allergische reactie op een flinke dosis Dylan. Vooral het stemgeluid van de goedbedoelende zanger werkt op mijn zenuwgestel.

Voor een enkel nummer; als soundtrack bij beelden van studenten oproer, anti-oorlog manifestatie's of andere tijdsdocumenten, steeds goed voor een portie kippevel. Maar als het langer dan vijf minuten duurt is mijn irritatie-drempel overschreden. Meestal waardeer ik Dylan-songs dan ook meer wanneer ze gecoverd worden door andere artiesten. Dat hij een meer dan begenadigd songwriter is valt natuurlijk niet te betwisten.

Ik heb ooit wel een verzamelalbum van hem gehad, maar daar was voor mij geen doorkomen aan. Ik zie mij dan ook nog niet meteen bekeren tot het Dylanisme. Deze week toch nog maar eens opnieuw proberen met deze "Highway 61 Revisited". De introductie van de Cultuurkenner werkt alvast erg motiverend.

Ik ga de eerste twee alinea's van bovenstaande stukje instuderen voor de eerstvolgende keer dat iemand me vraagt wat ik van Bob Dylan vind.

Ja, Mijn album.
Deze heeft jaren (soms wisselend) mijn top 10 aangevoerd.
Omdat ik nu een top 10 heb over deze eeuw staat Highway 61 Revisited er niet meer in.
geweldige plaat

Dat album heb ik al beluisterd. Vind het maar een middelmatige plaat.

Een hart onder de riem op glad ijs... Thnx!

Tijd voor een ander geluid, want voor mij is dit een ex-top 10 plaat.

Ik heb lange tijd helemaal niets met Bob Dylan gehad, maar een jaar of 4 geleden is het kwartje gevallen en dat begon eigenlijk met dit album. De sfeer, de teksten, etc. Echt fantastisch. Dylan trekt je helemaal zijn wereld in. Even dacht ik een zielsverwant te hebben gevonden, maar eigenlijk lijk ik helemaal niet op Bob Dylan (hij liegt en bedriegt, verslindt vrouwen). Maar toch, het gevoel dat hij overbrengt is zo sterk. Ik vind hem wat dat betreft een van de grootste muzikanten van de moderne tijd.

Inmiddels is het dus wel één van mijn meest gedraaide artiesten (nummer 4 volgens mijn last.fm) en ben ik bezig aan een kruistocht door 's mans oeuvre. Ik begin stilaan zijn oudere werk ook veel meer te waarderen (lange tijd was ik vooral fan van zijn 3 bekende albums van midden jaren '60).

Verder heb ik nooit goed nagedacht over wat ik nu zijn beste songs vind, maar Ballad of a Thin Man van dit album staat sowieso in mijn top 3.

Misschien een draaitip: zet het album eens op op een zaterdag- of zondagochtend, als je net uit bed bent. Ik heb lange tijd Dylan vooral in het weekend gedraaid en op de een of andere manier werkte dat heel goed.

Review gepost bij het album.

"t wordt ook niet zomaar een klassieker
Bedoel er niets mee

Dit album staat nog steeds bij mijn top 50 albums allertijden. .
het titelnummer,like a rolling stones en afsluiter: desolation row, zijn mijn favorieten.

Probeer het later nog eens. Je bent nog jong, kan altijd nog veranderen.

Iets wat ik vaak zeg op MovieMeter, waarna ik word "aangekeken" alsof het in Keulen dondert.

Daar ben ik het dan wel weer mee eens.

Zwak hoor, Clint zo tegen mij gebruiken!

Vind het een aardig album, van wat ik van de man ken, vind ik het een van zijn betere. Like A Rolling Stone is natuurlijk een geweldig nummer en ook... "Do you, mister Jones?"

Maar er staan helaas ook een stuk mindere dingen op, waardoor ik slechts op 3,5 ster uitkom.

Het woord klassieker mag wat mij betreft worden toegepast ; hij staat ook bij mij in de kast, hoewel het voor mij bij een paar nummers wat 'wringt' (wel voldoende, maar wat minder).

Highway 61 is mijn favoriete Dylanplaat, maar dat komt ook omdat er weinig nummers op staan die ik onder zijn niveau vindt zitten, wat bij de meeste van zijn albums wel anders is. Buiten de genoemde favorieten zou ik ook 'It Takes A Lot To Laugh...' en 'Just Like Tom Thumb's Blues' willen noemen. Tijd om die plaat een keer te gaan recenseren...

Elvis heb ik beluisterd, aardige muziek maar wat mij betreft meer dan een beetje gedateerd. James Brown deze week maar eens doen.

Oh ja ?

Eens zien wie van de 2 een staring-contest kan winnen dan...

Eens zien wie van de 2 een staring-contest kan winnen dan...

Deze
http://www.fotosearch.com/bigcomp.asp?path=BLD/BLD024/BLD045135.jpg

Daar heb ik geen last van. Die schorre soms alle kanten uitschietende kraakstem vind ik een genot om te horen. Wat me soms wel verveelt bij Dylan is dat de opbouw van de nummers vaak zo toegespitst is op de (lange) tekst. Zo'n verhalend lied kan dan leuk zijn als je de tekst volgt en die van Like a Rolling Stone ken ik ook wel ongeveer uit het hoofd. Maar aangezien er bij de cd's van Dylan nooit tekst bij is gaat het meeste aan mij voorbij en klinken nummers soms wat langdradig. Ik zou dus die teksten eens moeten uitprinten en er dan echt voor gaan zitten.

Highway 61 Revisited is een van de eerste albums die ik van Ome Bob in huis had. Ik zou het eens moeten natellen hoeveel albums het zijn geworden, maar zoiets als de 52 essentiële klassiekers uit de rockgeschiedenis heb ik zo'n 15 geleden uit de Pop Encyclopedie van Oor gehaald, waaronder dus deze klassieker. Ik beluister 'm nu nog eens. Favorieten, Ballad of a Thin Man en Like a Rolling Stone.

Heb hetzelfde wel wat , hoewel ik het op zich een goeie plaat blijf vinden.

Ik heb hem ondertussen al verschillende keren kunnen uitbeluisteren zonder aan de skip toets te komen! Een nietig stapje voor de mensheid, een reuze sprong voor Cabeza!

Ps, dat fluitje in het titelnummer is nog irritanter dan zijn stemgeluid....

Vele luisterbeurten verder ben ik nog altijd niet van mijn sokkel geblazen door dit album. Maar rekening houdend met mijn Dylan alergie van weleer, heeft er zich toch een kleine revolutie afgespeeld ten huize Cabeza. Ondanks de nog vele struikelblokken, kan ik niet alleen het volledige album aan 1 stuk uit luisteren, maar er ondertussen ook nog wat plezier aan beleven! Vooral op muzikaal vlak kan het me op momenten erg boeien. De genialiteit van de teksten ontgaat me wel, dikwijls werken ze zelfs irriterend. Okee, ze zijn voor verschillende interpretaties vatbaar, zitten goede vondsten in, maar voor mij zijn ze toch te "direct", te verhalend; bijna cursiefjes i.p.v. songteksten. Een fan zal ik wellicht nooit worden, maar dit album blijft alvast in mijn collectie.

Op naar de volgende openbaring....

Nieuwe?

Vast dat pistoolalbum...

Hier is ie, 716 stemmen, gemiddeld 4,07. Mijn eerste groot zwart gat. De naam The Beach Boys heb ik natuurlijk wel regelmatig eens horen vallen, en dat ze met surf muziek geassocieerd worden ook. Maar ik kan er geen geluid op plakken. Al zal ik wel eens zonder het te beseffen een liedje van ze hebben opgevangen.
Maar tot nu toe had ik geen idee dat die ook wel eens een album zouden kunnen gemaakt hebben dat iets of wat belangerijk is, laat staan in dit lijstje zou opduiken.

Uit mijn geboortejaar:

Pet Sounds (1966) The Beach...

Introductie hier bij het album geplaatst.