Ik ken hem al wel, maar zal hem deze week eens op de rotatielijst zetten.

Dat denk ik ook wel ja

Oh ja, die plaat met die dierengeluiden.... ...(even over het hoofd gezien)

Opzich een aardig album, maar net als bovengenoemde Bob Dylan (echter in iets mindere mate) zwaar overgewaardeerd.

Op het geweldige God Only Knows en het goede Sloop John B., staat er weinig hoogstaands op en is het allemaal erg mak.

In iets mindere mate zwaar overgewaardeerd...

Ben benieuwd naar je meetapparatuur.

En ik naar jouw uitleg over je post. Om Wesley te quoten:
Wat is hier het praktisch nut van?

Overgeproduceerd...

Prima album vind ik het. Sloop John B is natuurlijk geweldig, God Only Knows vind ik vrij weinig aan (tja, sorry...) maar ook daarnaast staan er wat erg leuke liedjes op, met prachtige harmonieën! Ook is het gewoon perfect geproduceerd, er zit zoveel in dat je telkens weer nieuwe dingen kan horen. Er zijn instrumenten op plekken gestopt die niet zo opvallen, maar wel ontzettend veel toevoegen.

Snap ook de benaming 'mak' niet helemaal. Uitleg?

Fantastisch album. Waarom? ..... Ik was jong in die jaren en het heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Dit zal nooit meer zal verdwijnen.

Het is allemaal zo... saai. Er wordt nergens echt iets goeds neergezet, het is te speels. Het zijn net kinderliedjes.
Hetzelfde wat The Beatles hebben. Echter doen The Beatles het (meestal) goed. Het oogt simpel, maar als je goed luistert, hoor je hoe geniaal sommige nummers echt zijn. Bij The Beach Boys blijft het simpel en niet echt interessant.

Het is veel te braaf.

Waarom zou muziek per definitie niet braaf mogen zijn? Ik heb daar geen probleem mee, als het maar oprecht klinkt en dat is op Pet Sounds zeker het geval. De Beatles, daar vind ik niet zoveel aan. Voor het echt rockgevoel verkies ik dan de Rolling Stones.

Misschien zijn de compositie hoogstens ietwat simpel, maar luister naar wat ze daar mee doen... de harmonieën, de instrumentatie. En ik weet ook niet waarom muziek niet braaf zou mogen zijn, het is mij een raadsel Kronos.

Tsja, het blijven smaken natuurlijk. Mijn eerste indruk is toch ook dat het wel erg braaf is. Dat komt waarschijnlijk omdat ik meestal naar rock muziek (in al zijn facetten) luister. Natuurlijk is er niks mis met brave muziek, maar er is zoveel andere brave muziek, die niet zo melig overkomt, waar meer ziel inzit of waar toch meer emotie's in schuilgaan.
Met alleen mooie melodietjes en harmonische stemmetjes kom je toch niet echt verder dan het betere kinderlied vind ik ook.

Eerste indruk bij dit album zegt niet zoveel. Na meedere luisterbeurten tot de ziel ervan doordringen betekent een verrijking voor je emotionele beleving. Dat zit 'm in de aard van de melodieën en harmonieën.

Dat is zeker waar! Ik ben hem ook steeds meer gaan waarderen.

zoiets als bij sommige klassieke muziek dus, zou me toch verbazen dat erin te vinden...

Pet Sounds is door het tijdschrift "Rolling Stone Magazine" uitgeroepen tot op-één-na-beste album ooit. Dit album, dat voor die tijd voor popmuziek ongekend complexe muziek en persoonlijke teksten bevatte, werd ontvangen met lovende recensies.

Iedereen mag zijn mening hebben, maar dit is echt onzin. Alsof dergelijke dingen een album goed maken.

Berichten verwijderd. Ik zou zeggen: het is weekend, Chill!

Pet sounds, Kon je op wachten.


Ik heb vorige week nog gemeld op de plaat pagina dat ik het geniale van dit album nog steeds na meer dan 30 niet snap (waar ik Smile dan wel weer heel fantastisch vindt) wel 4 sterren hoor.
Review volgt en op de rotatie lijst (misschien komt het nog ).

@Zorin, SGT Pepper of Witte zou ook nog kunnen.

Minstens één Pink Floyd.
Waarschijnlijk ook Hotel California en Brothers In Arms.

Eh, Het topic is wel essentiële klassiekers

Wat is er essentiëler dan een Dire Straits-album?
Hotel California zou ik me nog in kunnen vinden, maar Brothers In Arms heeft de CD toch wel op de kaart gezet. Pink Floyd spreekt voor zich.

Verder ongetwijfeld een Rolling Stones-album en een Radiohead-album (ws. OK Computer). Of wat dacht je van Live at Filmore East van the Allman Brothers Band. Of het debuut van The Doors.

Oh oh, zoveel goede albums, zo weinig plekken.

Deze keer geen boze Clint Eastwood, want ik ben het met je eens !
Alhoewel je opmerking omtrent een overgewaardeerde Dylan dit dan wel weer zou verdienen !!!

Maar goed...

Ik heb zelf Pet Sounds jaren geleden ook eens in huis gehaald, vanwege het feit dat het overal en nergens de hemel in geprezen wordt.

Maar na al die jaren is het kwartje bij mij in elk geval nog immer nooit gevallen en zie ik het briljante van dit album niet.

Inderdaad, God Only Knows, Sloop John B, Good Vibrations en wellicht Wouldn't It Be Nice zijn erg sterk, maar voor de rest is het meer van hetzelfde en beginnen de arrangementen mij gewoon de keel uit te hangen als ik eerlijk ben.

Ik zal wel verketterd worden na dit relaas, maar papa krijgt hier nou eenmaal geen strakke plasser van...

Als dat de bedoeling is zal je meer aan Viagra hebben vermoed ik.

Of een schaarsgeklede dame.

Zorin (geen Lenin ) is het wel eens met Stalin. Bepaalde credits die dit album krijgt zie ik nog wel, maar de nummers op zich doen mij niet duizelen, afgezien van de door Stalin genoemde nummers.

Good Vibrations staat wel op het daaropvolgende album.

Sorry, je hebt gelijk...

Ik was in de war met een door een vriend gebrande cd-r van Pet Sounds, met daarop zootje outtakes en dus ook Good Vibrations.

Na de eerste oppervlakkige beluistering op de werkvloer, nu ook eens aandachtiger beluisterd door de hoofdtelefoon. Het geeft het album wel direct een andere dimensie, en ik heb er zo wel wat van kunnen genieten (Let's Go Away For Awaile ). Maar de muzikale vernuftigheid haalt het soms toch amper van de meligheid (You Still Believe in Me), pas de tekst een beetje aan en je bent in hemelsnaam naar een kerstlied aan't luisteren...

Mijn kopje thee gaat dit toch niet worden vermoed ik.

Voor mij is een kerstlied niet per definitie zum kotzen.