Alleen in België kan je met een 5 uit 10 nog gewoon slagen

Onze glazen zijn ook altijd nog halfvol als ze al halfleeg zijn.....
(Dat is als ze met nederlands bier gevuld zijn )

Ik ben benieuwd wat heer Mju naast Guru nog meer in z'n top 10 had staan

Ja, als we hadden samengespannen hadden we zelfs Basic Channel nog in de lijst kunnen krijgen. Al moet ik zeggen dat ik daarvan toch meer de losse tracks draai dan dat ene album op zich.

En wat Daft Punk betreft: beetje bij beetje ben ik Discovery meer en meer gaan waarderen. Ik heb wel eens gelezen dat KLF de bedenkers van de stadionhouse waren en Daft Punk dat visioen als eerste heeft ingelost. Als we dan ook nog Kraftwerk erbij nemen hebben we de drie belangrijkste electronische popgroepen allemaal gehad.

Transglobal Underground, Erykah Baduh?

Voila:

Hier is dan mijn lijst; het is een combi van albums die me a. (vaak al bij eerste) beluistering grepen (zeg maar voor een "Aha-Erlebnis" zorgen), b. albums die langer nodig hadden c. alsmede albums die anderszins hun verdienste hebben:

01. Guru - Jazzmatazz, Vol. 1 (1993) a. + c. (jazz + rap)
02. Transglobal Underworld – International Times (1994) b. + c. (etnisch + dance)
03. Faithless – Reverence (1996) c. (dance + live >>> rock)
04. Erykah Badu - Baduizm (1997) a. + c. (jazz + soul); markeerpunt voor nu soul
05. Massive Attack – Mezzanine (1998) a.
06. Nils Petter Molvær - Khmer (1998) a. c. (jazz; drum & bass)
07. PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea (2000) b.
08. Arcade Fire – Funeral (2004) b.
09. Sigur Ros – ( ) (2002) a. c. - geheel eigen geluid
10. Antony and the Johnsons – I Am a Bird Now (2005) a. c. - geheel eigen geluid

Ter correctie: 5 vervangen door Jeff Buckley, Grace - had bij nader inzien misschien toch RH Factor - Hard Groove moeten kiezen, vind nl 2 van de 10 voor mijn doen erg veel

Massive Attack stond al bij de eerste 52, vandaar.

Mjuman trouwens met een voor zijn doen monsterscore van 3/10! Je wordt mainstream jongen!
(Je vergat de 2 halve puntjes voor Sigur en PJ Harvey)

Mijn 10 essentiële klassiekers 1992 - 2005, op volgorde van verschijnen:

Faith No More - Angel Dust (1992)
The Afghan Wigs - Gentlemen (1993)
Jeff Buckley - Grace (1994)
Tricky - Maxinquaye (1995)
PJ Harvey - To Bring You My Love (1995)
The Flaming Lips - The Soft Bulletin (1999)
Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)
Radiohead - Kid A (2000)
Porcupine Tree - In Absentia (2002)
Arcade Fire - Funeral (2004)

Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 1992
Underworld- Dubnobasswithmyheadman 1993
Nine Inch Nails- The Downward Spiral 1994
NAS- Illmatic 1994
Kyuss- Welcome To Sky Valley 1994
Radiohead- The Bends 1995
Pulp- Different Class 1995
16 Horsepower- Sackcloth and Ashes 1996
The Roots- Things Fall Apart 1999
Sigur Ros- Agaetis Byrjun 1999

Gek genoeg ben ik helemaal voorbij gegaan aan mijn eigen smaak (de helft van deze albums vind ik hoogstens 'wel aardig'), en nog scoor ik maar drie uit twaalf ofzo.

Ik erken hier enige verantwoordelijkheid in het ontbreken van platen uit de 21e eeuw in deze lijst, al moet ik bekennen dat ik ook echt geen platen van de laatste twaalf jaar kan bedenken die mij nu al het klassieker-gevoel geven als de bovenstaande.

Misschien heb ik een idee'tje om het spel nog een beetje te rekken, als ik daarmee niet te veel in Cabeza's tuintje treed? Zal het later vanavond of morgen eens voorstellen.

Kronos: 6,5/10
Sandokan: 3,5/10 (halfje voor Radiohead)

@Sandokan: ik heb geen tuintje. Balkonnetje en strand aan de overkant van't straat

Ga je gang dus!

Ja, wrijf het maar in: expats met zicht op mooie vrouwen in bikini die cava drinken, terwijl je op je balkon je bits bij elkaar aan het vegen bent om er een verhaal van te maken. In mijn visie leidt tot zoiets tot literatuurdelaruur a la Zafon - of klink ik nou een pseudoviking die wacht op écht lenteweer - een van mijn favoriete boektitels: Oek de Jong, Opwaaiende zomerjurken - teneinde de voorbijbyciletteerende deernes te kunnen aanschouwen?

Kronos: 6,5 uit 10 - vast een kwestie van BV (Besloten Vennootschap)?

Eeuwig zonde dat DJ Shadow's geniale Endtroducing niet in deze lijst is genoemd

Een BV is in Vlaanderen wel iets heel anders.
Ik denk niet dat de MuMe kijkcijfers van die omvang zijn dat ze Kronos met zijn stuntje hier tot het BV-schap zullen schoppen

Trouwens, wat je hier wil insinueren getuigt wel van grove vooroordelen. Het is niet omdat onze beider roots liggen in het Sicilië van de Noordzee, dat Don Kronoleone me pasta onder tafel zou hebben doorgeschoven om een doorgestoken lijstje te kunnen scoren. Voor wat het waard is: Ik denk niet dat het eventuele BV-dom Kronoleone enige pasta waard is. Of denk je dat Kronos niet "groot" genoeg is om zelf een lijstje samen te stellen?
What's on a man's mind...niet alleen de zinnen van Mjuman zijn soms ondoorgrondelijk.
E fructu arbor cognoscitur

1. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)
2. Ministry - Psalm 69: The Way to Succeed & the Way to Suck Eggs (1992)
3. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)
4. Faith No More - Angel Dust (1992)
5. The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)
6. Autechre - Tri Repetae (1995)
7. Swans - The Great Annihilator (1995)
8. Neurosis - Through Silver in Blood (1996)
9. Gridlock - Formless (2003)
10. Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született (2005)

Deze heb ik ingestuurd, in volgorde van verschijnen ook.

PVBA - is bekend

Wij zeggen: "de appel (soort fructus) valt niet ver van de boom (arbor)".

Wat is het toch met jullie Belgen dat iedere keer als er een grapje - waarin B voorkomt, nu met een V - gemaakt wordt dat je opeens schoenmaat 56 lijkt te dragen (lange tenen). Ik verbaasde me gewoon over zijn score - c'est tout; rien ne va plus - dingen ergen maken is dingen uit proporties tillen. Zijn lijstje was geen gek lijstje overigens.

En ja dit was een redelijk blanke lijst, met weinig échte variatie - waarbij opvalt, zeker bij bestudering van persoonlijke lijstjes hoe breed eenieders muzikale blikveld is. Ik denk dat je in een OOR-lijst van een vergelijkbare periode meer afwisseling en nuance vind: veel rock, aardig wat electronic, nauwelijks singer songwriters, en idd - ook een door mij VERGETEN, maar essentiële DJ Shadow - Endtroducing; daar had ik graag Grace voor willen ruilen.

Schokkend was deze verzamellijst niet - en daar had ik wel op gehoopt.

Ik had nog wel een excuusneger in m'n top 10 maar het mocht niet baten .

Verwijs je nu naar mijn eigen uitspraken over Belgen, of vallen er hier regelmatig grappen over venootschappen op lange tenen

la même chose ici

Qui tacet, consentit.

Vind ik bij een lijstje met als kernwoorden "essentieel", "klassiek" en "geschiedenis" niet een vanzelfsprekende verwachting. Moest het nu om een lijst gaan met "vergeten klassiekers", "uit het oog verloren invloedrijke albums" of "over het hoofd geziene vernieuwers" (misschien een idee voor een nieuw topic?), dan zou je hoop meer gerechtvaardigd zijn. Maar bij dit soort lijstjes draait het toch altijd slecht om enkele accent-verschillen.
Zelf ben ik zeer tevreden met het vervolg, daar ik hoopte op dezelfde lijn te blijven als de eerste 52 uit De Morgen. Als je de 65 nu zo op een rijtje zit, merk ik toch niet echt een stijlbreuk.
Natuurlijk ontbreken er albums, of zijn er bij die inwisselbaar zijn voor "essentielere", maar dat was bij de eerste 52 ook zo (een blank rocklijstje, zonder Black Sabbath erbij ). Hier inderdaad misschien DJ Shadow, en voor mij ook Blur, maar daar wordt de lijst ook niet "gekleurder" mee. Voor de meeste van de hier gesuggereerde hiphop albums gaat trouwens niet veel meer rechtvaardiging op dan het door Graf aangehaalde: excuusnegers. Vanwaar de kleur dan wel had moeten komen?

And on that note...

Ik had nog een idee om eventueel een vervolg aan het spel te geven, mits er genoeg mensen voor te porren zijn.

Gezien al het gezeur over wat al dan niet is overgeslagen, welke platen schandelijk worden behandeld door de rockistische musicmeter-bleeksmoeltjes, etc. etc., hier een voorstel voor een extra nominatieronde die, in mij hoof, ongeveer zo moet verlopen:

1 Een aantal gebruikers vinden onderstaande een leuk idee en plaatst zijn of haar naam in een rijtje.
2 Elke week is één van hen aan de beurt om een plaat te nomineren voor deze lijst, tussen donderdagavond en zondagavond plaatst de Mume'er in kwestie zijn of haar keuze, met een zo overtuigend mogelijke toelichting.
3 Ongetwijfeld gevolgd door een hele hoop venijnige uitingen, discussies over niet ter zake doende zaken en andere ongein.

Vanaf dan zijn er twee (of misschien meer) mogelijkheden om te bepalen of de plaat mag worden opgenomen in de lijst 'essentiële klassiekers':

4a We spelen een simpel KO-systeem waarmee iedereen mag stemmen, aye of nay, de kandidaat moet een aantal stemmen vergaren, of gewoon meer positieve dan negatieve.

4b We spelen met een maximaal aantal deelnemers (zeg 10), en aan het einde stelt iedereen een top 5 op met de meest overtuigende nominaties. Daaruit worden 5 winnaars geselecteerd die aan de Gallerij Der Groten mogen worden toegevoegd.

De precieze spelregels kunnen we nog wel wat aanpassen zodra ik weet of er überhaupt mensen zijn die zin hebben om mee te doen en een nominatie voor de leeuwen te werpen.

De huidige Gallerij Der Groten kan je hier overzichtelijk bekijken.

Zolang ik er zelf niet teveel werk mee heb een goed idee. Ik ben vooral benieuwd naar eventuele bijdragen van users die vanwege het opzet van CK-2 niet aan bod zijn gekomen (Stalin, Stijn, Chevy, Rudi etc) maar toch kennis en ideeen hebben voor de periode 1995-2005. Maar ook gatenvullers voor bij de eerste 52 lijkt me spannend.
Als er genoeg animo voor is, heb ik ook wel iets te werpen, maar liever niet bij de eersten op de lijst. Ik wil eerst nog even vanop de bank van mijn pensioen genieten

Ik heb mijn keus al genoemd

Zo niet, dan weet ik nog wel een paar Zappa platen

Denk ook wel een album te kunnen vinden

Ik heb, omdat er toch behoorlijk wat albums worden genoemd hier die ik nog niet ken en het kennen van je klassiekers nooit verkeerd is, mijzelf voorgenomen om alle 52 albums die hier voorbij zijn gekomen onder de loep te nemen. Wat betreft de later toegevoegde lijst, van modernere klassiekers: of ik daar aan begin zie ik wel weer als ik misschien ooit op het punt ben aanbeland om daar aan te beginnen Ik zal ook korte besprekinkjes geven, al gaat het hier meer om het ontdekken voor mezelf dan om echt mooi uitgewerkte reviews te schrijven.

Te beginnen bij deheer Presley:

Elvis Presley - The Sun Sessions (1976)



Vroegah, toen ik nauwelijks muziek kende, waren er natuurlijk die oude legenden. Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones. Die namen had ik ergens opgevangen. Het duurde echter tot een paar jaar geleden voor ik ook maar enig idee had wat voor soort muziek ze maakten. En ik moet bekennen dat ik tot heel kortgeleden Elvis alleen maar kende van Blue Suede Shoes en... daar houdt het misschien al op.

Aangezien ik een heel album aan Blue Suede Shoes-achtige muziek niet verwacht had erg te kunnen waarderen (het nummer is op zijn tijd wel aardig, hoogstens) had ik ook geen hoge verwachtingen voor The Sun Sessions. Dat valt echter behoorlijk mee. Gewoon leuke rock & roll met een zanger die natuurlijk fantastisch bij stem is. Niet bepaald onverwacht kritiekpunt: veel meer dan gewoon leuk is het ook niet. Het is allemaal lekker swingend, maar een Chuck Berry vind ik dan bijvoorbeeld nog een stuk swingender en pakkender. En daar heb ik al het probleem mee dat een heel album nét teveel van het goede voor me is. The Sun Sessions duurt me dan ook te lang. Bovendien is het af en toe ook te zoet naar mijn smaak (I Love You Because ).

Conclusie: prima albumpje, maar ik heb liever een los nummer op zijn tijd. Een voldoende verdient dit verder natuurlijk gemakkelijk. 3*

Leuk niels94, dat je het topic van Cabeza Borradora op deze manier een tweede leven inblaast.

En we gaan door...

James Brown - Live at the Apollo (1963)




Ook zoiets: liveplaten. Daar ken ik er echt dus veel te weinig van omdat mijn focus er totaal niet op ligt. Van enkele van mijn absolute favorieten (Tom Waits bijvoorbeeld) ga ik er zeker wel eens één uitproberen, maar verder beperk ik mij doorgaans tot reguliere albums. Wellicht iets voor de toekomst, om daar wat meer in te duiken.

Deze van James Brown is me in elk geval goed bevallen. Een ontzettend strak spelende band en een Brown die constant op dreef is kenmerken het energieke feestje dat dit geweest moet zijn. Ik ken verder niks van deze soulheld, mede omdat dat genre sowieso nooit heel erg mijn aandacht heeft gehad; ik ken slechts een aantal klassiekers (onder andere van Otis Redding, Curtis Mayfield, Sam Cook en Baby Huey). Dit omdat ik er simpelweg niet zo'n behoefte aan heb. Zelden voel ik bij dit genre ook echt een klik. Maar lekker is het wel vaak.

Zo ook hier, 'lekker' lijkt mij het perfecte woord hiervoor. De groove die neergezet wordt, de kracht in de stem van Brown, hoe hier met het publiek wordt gespeeld ("I wanna hear you say 'ahw!"): alles telt op tot, ik zei het al, een energiek feestje. Ik heb ook continu de neiging om mijn voeten ritmisch op en neer te bewegen. Wat dat betreft voel ik dit wel degelijk. Bovendien duurt het ook niet zo lang, wat dit album ten goede komt. Een erg sympathieke plaatje, al met al. 3,5*

Nu ga ik er dus een aantal overslaan, omdat ik ze al ken. De eerstvolgende is dan ook het debuutalbum van Pink Floyd. En daarom is dit topic leuk om door te lopen, want die plaat staat al geruime tijd op mijn denkbeeldige 'moet ik nog luisteren'-lijstje. Net als zoveel andere albums uit deze lijst. Vandaar dus deze onderneming, mocht dat nog niet duidelijk zijn

Welke ga je overslaan. Misschien wel leuk (en vooral makkelijk voor de luie lezers) te benoemen welke je overslaat en te linken naar een berichtje of vermelden van een beoordeling

Weet je wat, ik schrijf gewoon voor de albums die ik oversla een héél korte beschrijving

Albums die ik al ken en derhalve minder uitgebreid zal bespreken:

Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1963)
Moet ik echt nog iets vertellen over deze klassieker? Killer songwriterschap, dat is dit gewoon. Tel de rake teksten, relatief simpele doch uiterst doeltreffende instrumentatie en de charismatische stem van Bob Dylan hierbij op en je hebt deze prachtplaat. Briljant nummer volgt briljant nummer op. Het valt mij nu op dat dit echt geen plaat is waar ik even snel iets inhoudelijks over kan typen, en dat terwijl ik nota bene recenseer... 4,5* in elk geval.

The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
Een fijn plaatje, dat zeker, maar zo gek als sommige mensen hierop zijn, ben ik lang niet. Leuke popliedjes, af en toe adembenemend goed geschreven (God Only Knows klopt tot het laatste detail), maar veelal in mijn oren niet bijzonder genoeg om hier lyrisch over te worden. "Gewoon een sterk popalbum, maar ook niet veel meer", vat het wel samen. Wellicht moet ik hem toch nog vaker luisteren? 3,5*

The Beatles - Revolver (1966)
Tja, The Beatles. De beste band ooit? Nee, dat niet wat mij betreft. Een vreselijk goede? Dat vind ik wel. Revolver vind ik niet hun beste, maar de onweerstaanbare popliedjes die hier met een psychedelisch sausje zijn overgoten doen het hier goed. Het werkt heerlijk aanstekelijk en dat psychedelische randje geeft het een eigen gezicht en bovendien de muzikale diepte die dit album onderscheidt van de rest van de muziekwereld. 4*

The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)
Het is een tijdje geleden sinds ik deze voor het laatst heb geluisterd. Misschien moet ik dat maar weer eens grondig doen. Er staat nu 3,5* bij. Dit omdat ik sommige nummers echt heel sterk vind, maar er ook mindere momenten op dit wellicht net iets te lange album staan, dat gevuld is met aan de basis luchtige popliedjes waar allerlei vreemde elementen en experimenten omheen geborduurd zijn. Het beruchte 'The Return of the Son of Monster Magnet' kon ik bijvoorbeeld waarderen, maar het deed me ook weer niet veel. Verder wordt het me soms iets te melig. Maar ik ga bijvoorbeeld best wel heerlijk op I Ain't Got No Heart. Eigenlijk weet ik het dus ineens niet zo goed meer met dit album, dat ik in het verleden toch de nodige keren beluisterd heb. Hoogtepunt was en is in elk geval Who Are the Brain Police, fantastisch 3,5* voor nu

Ik zou juist willen aanbevelen om Freak Out zeker nog een kans te geven, zeker omdat je schrijft dat het een tijd gelden is dat je deze hebt geluisterd en misschien is je smaak ook wat verbreed in de tussen tijd

Maar leuk dat je toch ff de overige albums aanhaalt.

Overigens is 3,5* bij mij in elk geval verre van negatief. Ik vind het hoe dan ook een sterk album. Maar een 8 had ik er in elk geval nog niet voor over. Ik zal hem weer eens laten langskomen

Voor de luierikken had ik inderdtijd ook nog dit overzichtje opgezet