EARTH, WIND & FIRE, 7 mei 2006, Ahoy Rotterdam

Earth , Wind en Fire is typisch een act waarvan ik geen cd’s meer koop, maar wel in de spreekwoordelijke rij voor een kaartje voor een optreden ga staan.Gelukkig was het op 7 mei jl. weer eens zover en mochten we de swingende funktornado verwelkomen in een stijf uitverkocht Ahoy

In diverse media werd dit concert aangekondigd als het eerste optreden sinds 16 jaar. Echter, hoewel op mijn leeftijd het geheugen natuurlijk in toenemende mate onbetrouwbaar wordt, kan ik mij toch nog optredens van veel recenter data herinneren. Allereerst een jaar of 7 geleden in het voorprogramma (!) van Barry White in dezelfde Ahoy. Het zou mij overigens niets verbazen als dat optreden voor Barry het laatste duwtje richting een voortijdig einde is geweest. Waar EWF de Ahoy binnen no time van de stoelen kreeg om te dansen, lukte het Barry daarna eveneens, maar dan voornamelijk om toeschouwers richting de uitgang te manoeuvreren. Tevens nog, ook redelijk recent (dacht 2001), een optreden in de Utrechtse Jaarbeurs. Daar was de volgorde support act – hoofdact beter op orde. Kan me herinneren dat die support act Blof was en dat deze mannen na hun eigen optreden, naast mij, met open mond hebben aanschouwd hoe een optreden wel moet.

Enfin, genoeg gezever over vroeger. Op naar het optreden van 7 mei jl. Allereerst kan ik melden dat voor wat betreft het bestellen van kaartjes, een locatie strategie was ontwikkeld. Immers, VanVanDeGriend (voor intimi, mijn vrouw Susanne) zou op datum van optreden precies 8,5 maanden zwanger zijn. So much voor de arenkaarten dus, maar mooie plaatsen op de eerste Ring is natuurlijk ook prima. Op Ticketmaster 34 x kaarten voorbij laten gaan, totdat ik ze eindelijk had. Stoel 1 en 2 zodat bij een overweldigend toiletbezoek de overlast voor de andere toeschouwers tot een minimum beperkt zou blijven en Susanne niet ingewikkeld zou hoeven te doen op die smalle randjes. Want dat zou natuurlijk wel eens lastig kunnen zijn als er wat meer omvang meekomt dan normaal gezien.

En hier het bewijs dat je nooit te oud bent om te leren want stoel 1 en 2 zitten dus niet aan de buitenkant zoals je zou verwachten, maar echt precies in het midden van een rij. Ahoy heeft namelijk bedacht van binnen uit te tellen. Aangezien het pas mijn 300ste Ahoy bezoek was, had ik dit al wat langer kunnen weten. Mocht je trouwens ooit heel stoer tegen iedereen vertellen dat je op rij 1 zit in Ahoy, dan kom je ook van een koude kermis thuis want dat is dus precies de bovenste en minst benijdenswaardige rij.

Ingeklemd tussen twee niet zwangere negerinnen, die desondanks qua omvang ongeveer het dubbele van mijn Susanne waren, wachtten wij op het optreden van de mannen en enkele dame van EWF. Om stipt 20.00 uur floepten de lichten uit en stormde een 11 man sterke, in smetteloos witte maatpakken uitgedoste band met goede zin het podium op. Wat volgde was een ruim twee uur durende set waarin echt alle funk- en soulklassiekers van EWF voorbij kwamen, aangevuld met wat minder bekend, maar desondanks gruwelijk swingend werk, van recente releases als Illumination. Uiteraard waren zanger Philip Bailey en bassist Verdon White de grote blikvangers. Met name de laatste, die toch onderhand ook wel een jaartje of 60 moet zijn, was vergeten zijn medicijnen tegen ADHD in te nemen en heeft twee uur lang als een bezetene bassend over het enorme podium gestuiterd. Daar kan Ronaldo nog wat van leren zeg maar. Voor de uitvoeringen van klassiekers als September, Boogie Wonderland, Let’s Groove, en Shining Star werkelijk niets dan lof. Met respect voor al die veelbelovende beginnende bandjes, ook in muziek heeft ervaring kennelijk een toegevoegde waarde. Onwaarschijnlijk puntig en strak uitgevoerd met desondanks ruimte voor enige improvisatie.

Klapstuk was wat mij betreft het nummer Reasons. Voor users die dit niet kennen, een enorme vocale prestatie is vereist om dit nummer op adequate wijze uit te voeren. Ik verwed er dan ook een jaarsalaris (dat van Susanne) om dat geen van de Idols kandidaten dit nummer kan zingen zonder aan het eind van de rit bij de eerste de beste K&O arts een spoedoperatie te moeten ondergaan om te redden wat er nog te redden valt. Bedenk me trouwens opeens dat het allicht een goed idee is om alle Idols kandidaten verplicht Reasons te laten zingen. Zijn we van dat gedoe ook weer af.

De vocale prestatie werd overigens, zoals de kenners zullen weten, verlangd van Philip Bailey. En eerlijk is eerlijk, ik heb hem er ook wel eens aan onderdoor horen gaan en hield dus mijn hart vast. Maar allemachtig...werkelijk loep en loepzuiver gezongen hetgeen een uitzinnig (en ik overdrijf niet) Ahoy tot gevolg had.

In mijn enthousiasme over dit concert (een van de betere van dit jaar) kan ik nog pagina’s vullen. Laat ik besluiten met te melden dat EWF er in geslaagd is een stampvol Ahoy vanaf de eerste minuut te laten kolken. Met prachtuitvoeringen van de lange lijst van krakers en een visuele spektakel dat zijn weerga niet kent.

bedankt, VanDeGriend.
en hopelijk volgen de Idols-gangers je welgemeend advies op.

Wederom hulde VanDeGriend. Zoals EWF een voorbeeld zouden zijn voor potentiële Idols-kandidaten, zo is jouw vermogen tot het schrijven van dergelijke stukjes een voorbeeld voor de gemiddelde recensist.
Wederom dank.

GENESIS - 1 juli 2007, Amsterdam Arena

Op 1 juli dan voor het eerst in ik meen 15 jaar (of is t toch 20) naar een optreden Genesis geweest. En het was een hele leuke dag, ondanks het concert.

Die Arena, wie dat daar ooit verzonnen heeft. Mislukt als “voetbaltempel”en zeker mislukt als “concertzaal””. Het gedoe erom heen ook. Dat begint al als je de parkeergarage binnen rijdt. Een huppeltutje ingehuurd bij Tempo Team, legt je fijntjes uit dat je op de festivalknop moet drukken om vervolgens 17 euro voor parkeren af te tikken. Kijk daar krijg ik dus non-conformistische neigingen van en dat dat gedrag een keer werd beloond, bleek toen ik na afloop mijn kaartje “gewoon” hebt betaald en “slechts”11,70 hoefde af te tikken. Volksverlakkerij eerste klas. Maar ok, de auto stond lekker droog.

Aangezien we vroeg waren hebben we heerlijk in het zonnetje kunnen genieten van een biertje en de prima sfeer die op de Arena Boulevard (die naam, man man, of je de winkelstraat van Noordhoek, met een kruidenier en een cafe, PC Hooftstraat zou noemen). Vervolgens vrij bijtijds op zoek naar ingang Noord-C, en dat was maar goed ook. Een rij van heb ik jou daar en een doorstroom van 1 bezoeker per anderhalve minuut. En aan het veiligheidsaspect lag het niet want al had ik een raketwerper van anderhalve meter meegenomen, geen bewakingsman die hem had gevonden met deze wijze van fouilleren.

Nou dan ben je dus eindelijk in die hal, en heb je dorst en honger. Nou heb ik altijd gedacht dat ze in Amsterdam wel raad weten met echt geld, maar niks hoor. “Arena’s” moet je kopen. Nou en dat valt mee hoor. Zo’n kaartje kost 20 euro, staat leuk een plaatje op van Collins cs, dus waar voor je geld? Nope, bij het afrekenen van een biertje, een Red Bull en twee onduidelijke schijven die een hamburger moesten suggereren, blijkt dat de Arena interpretatie van de Euro, een hele andere is dan die van mij, en naar ik aanneem de gemiddeld bemiddelde Nederlander. Een absolute aanfluiting, iets anders kan ik er, zonder echt grof te worden, niet voor verzinnen. Als je zulke prijzen vraagt, geef er dan wat voor terug zou ik zeggen. Oh ja, bij de toiletten hadden ze een arsenaal Tante Sjaans weg gezet die dan wel zeiden dat de bijdrage voor het gebruik van de, zowaar nette, toiletten, vrijwillig was, maar evengoed bij een donatie van 50 cent wisten te melden, “ik kan ook wisselen hoor Moppie”.

Enfin, heb je fijn je plaatsje opgezocht, blijk je tussen het, in de Arena kennelijk gebruikelijke, theaterpubliek te zitten. Totaal, maar dan ook echt totaal geen concertsfeer. Ja gezemel over rook die van 5 rijen beneden per ongeluk waarneembaar was voor een ouwe sok met het humeur van mijn gelukkig reeds lang geleden overleden Ome Henk. Daar zat ik dan naast. Begint die vogel, fanatiek aan zijn sinas lurkend, ook nog een praatje in een taal die mij tot voor gisteren totaal onbekend was. Of wat dacht je van de "vitale bejaarden". Je weet wel die groep mensen die in grote getale, na een groepsfietstocht van 50 kilometer, neerstrijken op jouw terras als je eens een keertje een dagje vrij hebt om met je zoontje te fietsen en op dat terras eigenlijk een ijsje had willen eten. Nou dat is het soort mensen die al beginnen te zuchten en te steunen als je er even langs moest om wat te drinken te halen. Voor de goede orde, voordat het concert überhaupt begonnen was. Die zaten dus allemaal in mijn vak.

Oh ja, het concert. Laat ik positief beginnen. Phil Collins was, voor zover ik dat kan beoordelen, prima bij stem en is en blijft een charismatisch performer. Ondanks dat ik al zijn grapjes nu wel een beetje ken, kon ik een glimlach hier en daar toch niet onderdrukken. Daarnaast vond ik het geluid, en ik zat tweede ring achteraan (ja die “tiny people in the back”) acceptabel, hoewel dat waarschijnlijk ook te maken heeft met een laag verwachtingspatroon. Daarnaast moet gezegd dat de band prima speelde hoor. Niks op aan te merken. Wat me echter van het hart moet, is dat er desondanks verder werkelijk geen ene fluit aan was.

Ten eerste was er, zoals gezegd, absoluut geen sfeer. In ieder geval niet in het vak waar ik zat. Ook dit komt mogelijk door het gedrocht dat de Arena is. De zo te zien toch luide toejuichingen vanaf het veld, waren bij ons nauwelijks te horen. Doet een beetje afbreuk aan de beleving als je het mij vraagt. Daarnaast ben ik helaas tot de conclusie moeten komen dat het overgrote deel van het werk van Genesis hopeloos gedateerd klinkt. De verfoeide hitjes, die volgens mij zo’n beetje allemaal gespeeld werden, zijn al niet de toppers in het oeuvre maar nu klonk het echt of je bij een “hiep hiep hoera laten we eens een jaren ’80 feestje houden”- festival zat. Wat mij betreft bleef slechts het echt oude werk, met als hoogtepunt “In the Cage” overeind. Voor de rest blijkt de eeuwigheidswaarde van het Genesis materiaal toch ernstig onder de maat te zijn. “Follow you, Follow me”….ik bedoel maar. Zelfs voorheen favoriete nummers als Home by The Sea en Domino klinken nu, met name door de obligate toetsenpartijen, wel heel erg van vroeger. Aangezien de meeste toeschouwers ook van vroeger waren (inclusief ik zelf hoor) zal menigeen dit een worst geweest zijn, maar ik ben, voor het eerst sinds Roni Size , voortijdig naar huis gegaan.

Dikke Flop.

Jammer van de flop, maar ik vond het in elk geval erg leuk om te lezen.

daar sluit ik me geheel bij. ik wil zelfs voorstellen een fonds in te stellen om vandegriend in staat te stellen meer naar dit soort concerten te gaan met als enige verplichting een uitgebreid schrijven achteraf.

ik denk hierbij nadrukkelijk aan de toppers, de tmf awards, roger waters another-dark-side-live-tour (natuurlijk op de wallen in hartje amsterdam - met catering uit de muur)

Jeetje. Waarom ben je eigenlijk gegaan? Zonde van je geld en je tijd jongen. Jammer dat je jouw algehele (en overigens terechte) Arena frustratie nu op het prima optreden afreageert. Er is geen nieuwe CD uitgekomen en het is een reunie tournee dus dit had je kunnen weten. Tip: ga voor de Volkskrant schrijven. Dat lekkere negatieve toontje past daar prima bij. Het was inderdaad leuk om te lezen.

Geweldige review!
Mij krijg je met geen stok dat voetbalstadion in.

Ik vind de Volkskrant een prima krant hoor. Ze zijn in elk geval wel kritisch.

Vandegriend: erg gelachen om je review.

hahaha super verhaal ja......!
zonde van het geld!
mij zou je ook met geen stok naar genesis krijgen en al helemaal niet de arena in. Maar goed ik vind de HMH eigenlijk al te erg. Ik ben zooo blij dat ik niet van stadionbands hou! (ik vind het wel zielig voor van de griend)

En mijj zou je met geen stok naar de kutbandjes krijgen die nu populair zijn maar waar je over 5 jaar niets meer van hoort. Dat is gewoon een kwestie van smaak.

En tja die Arena is gewoon doffe doffe ellende. Bij thuiswedstrijden van de club die vorig jaar in de Champions League verloor van Legoland is zelfs de stadionspeaker door de beroerde akoestiek nauwelijks te horen.

Dat weet je nog niet, hé

hahaha neeh....
uit voorzorg gaat ie alleen maar naar bands die 20 jaar geleden hun hoogtepunt hadden. dan weet je in ieder geval dat ze 5 jaar na hun begin nog bestonden!

Geweldig verhaal Rob!

Maar als je kaarten voor een Arena-concert koopt en je zit op de tribuneplaatsen, dan vraag je er ook om...

Er zijn ook prima nieuwe bandjes hoor, maar er is tegenwoordig ook een enorme hoeveelheid bagger. Kwestie van selecteren en kwaliteit komt altijd boven drijven.

Tja hier sla je eigenlijk de spijker op de kop.

Waar kan ik die vinden? Ik zie alleen een uitslag over de Arena .

Oh ja.ff opnieuw

Een kleine enquete over concertzalen

Leuke recensie, ik weet wel wat ik ga stemmen.

Ga ik voor een gelijkspel met de Brabanthallen.

Uh, jammer in de vraag over 'beste tweede' dat Interpol met Our Love To Admire alweer hun derde album uit hebben gebracht...

PORTISHEAD, 7 april 2008, HMH Amsterdam

10 jaar heeft Portishead niks van zich laten horen en opeens zijn ze daar weer. Met een optreden waar ik gelukkig kaarten voor heb kunnen bemachtigen en een nieuwe cd die op de datum van het concert nog niet uit was en waar ik voor dit optreden nog geen seconde van had gehoord.

Ondanks de lange radiostilte bleek Portishead geenszins vergeten en getuige het feit dat dit optreden in de HMH zeer snel uitverkocht was. Bijzonder ook omdat ten tijde van de kaartverkoop de nieuwe cd “Third” via de downloadkanalen nog niet binnen te halen was. Volle bak vertrouwen dus van het publiek dat, zo bekeken vanaf het luxe balkon(handig , een vrouw die bij Heineken werkt) , voornamelijk bestond uit hippe dertigers. En ik dan.

Dat dat vertrouwen niet voor niets was, bleek wat mij betreft al direct uit het eerste gedeelte van het concert dat voornamelijk werd gevuld met nummers van Third, het nog uit te komen album. En goeie genade zeg, dat album moet ik zo ontzettend hebben. Over de hele lijn van het concert kan ik stellen dat de nieuwe nummers een zo mogelijk nog grotere indruk achter lieten dan de klassiekers van Dummy en Portishead. Albums uit 1994 en 1997 alweer. Als de nummers van “Third” op cd net zo veel indruk maken als de uitvoeringen op het podium, is de nummer 1 van mijn jaarlijstje bekend.

Wat Portishead in de anderhalf uur dat ze op het podium stonden, lieten horen, behoort tot het beste wat ik de afgelopen vijf jaar live heb mee mogen maken. En das toch best wat. Beth Gibbons, zo te zien zo schuw als wat, liet even een partijtje mooi en zuiver zingen voorbij komen van heb ik jou daar. En dat op de duistere elektronische en vervormde gitaar klanken van de statische maar geweldig spelende band. Een contrast dat de band zo bijzonder maakt. Een band die bij vrijwel ieder nummer zorgde voor een verrassende wending of een kek gespeeld afwijkend arrangement. Werkelijk indrukwekkend.

Voor wat betreft de podium presentatie kan ik kort zijn. Die is zeer sober. Gibbons heeft zo te zien moeite om in de spotlights te staan en staat een half optreden naar haar bandleden te kijken. Zo te zien niet vanuit arrogantie maar veel meer omdat ze niet goed weet hoe te reageren op de uitzinnige reacties van het devote publiek. Ook haar bandleden, een stuk of 5 als ik goed geteld heb, zijn niet al te uitbundige types en laten Gibbons dan ook lekker tobben als ze een poging tot interactie met het publiek onderneemt (thank you, peace x 5). Des te bizarder is het dan om te zien dat ze tijdens de laatste toegift, een nummer dat ik dus nog niet eerder gehoord had maar zo op Mezzanine had kunnen staan (een aanbeveling), het podium afduikt en handjes gaat schudden met de bewonderaars op de eerste rij. En zo wordt dit concert passend afgesloten, met de zoveelste actie die je niet had zien aankomen. Prachtig.

Dan hoop ik dat er een live registratie verschijnt met echte artiesten; de CD klinkt mij te veel leunend op synth-geluidjes.

Benieuwd wanneer onze Rob zijn visie op het optreden van mr. Cave aan de pen toevertrouwt.

Inderdaad totaal geen arrogantie, zag Portishead een jaar of tien geleden en kreeg toen bijna medelijden met de arme Beth, die oprecht leek te lijden onder alle aandacht. Een onvergetelijk concert trouwens.

Kan me helemaal vinden in dit verhaal, Rob. Ik was ook zwaar onder de indruk van het concert. Sterker nog: één van de beste optredens die ik gezien heb so far. 1,5 uur constante kippenvel.

Het moet toch verdomd raar lopen wil Third niét op nr. 1 staan in mijn jaarlijst van 2008. Het is het wachten waard geweest.

NICK CAVE, 28 april 2008, HMH Amsterdam

Zoals beloofd Rayman

Nick Cave kende ik natuurlijk wel. Typisch zo’n artiest waar ik een paar uitverkoopjes van heb meegepakt in de loop der jaren. En hoewel de beschrijvingen die over Nick zijn werk zoal te lezen zijn, precies in mijn straatje passen, is het in al die jaren maar niet gelukt om onder de indruk te raken van zijn muziek. Maar goed, het moet gezegd dat ik ook alleen precies die plaatjes in huis had om net overeind te blijven als erkend muziek liefhebber mocht op een obscuur feestje het gesprek op deze wonderbaarlijke man komen. Teksten als “Goed nummer hè, dat Tupelo” zouden dan mijn geloofwaardigheid moeten redden. Ja inderdaad, ik heb, naast een aantal titels die ik nog nooit gedraaid heb (tja) The Greatest Hits en die heb ik 3 x geluisterd ter voorbereiding op dit concert. En Dig natuurlijk, want dat zou een geweldige plaat zijn. Mwah, daar kun je het dus over hebben.

Inmiddels vraagt de argeloze lezer zich wellicht af hoe ik toch bij dat concert in de HMH, 50 euro en 125 kilomter verder, terecht ben gekomen. Dat zit zo, op MusicMeter ben ik, samen met wat andere leden, hevig gestalkt door superfan Rayman. Nick live is een belevenis en je kunt simpelweg niet aan de verkeerde kant van het gras gaan liggen zonder dat een keer meegemaakt te hebben. Aldus Rayman. Nu wordt dat laatste ook wel gezegd over de Rolling Stones maar van die act heb ik toch besloten het er maar op te wagen. Ga waarschijnlijk ook het graf in zonder een keer een ijsbeer in de wilde natuur te hebben gezien en ook daar slaap ik, heel gek misschien, toch ook niet minder van. Maar Nick wilde ik dan wel uitproberen (thanks Ray voor het regelen van het kaartje)

Maar terzake, is Nick Cave voor een niet Nick Cave fan een al dan niet te missen gebeurtenis? Dat was voor mij de vraag toen ik precies op tijd om de laatste paar nummers van het werkelijk bedroevende voorprogramma mee te pikken, de HMH betrad. Even over dat voorprogramma he..dat je muziek maakt die niet te raggen is, is een mens vergeven, dat doen er meer. Dat je zelf niet door hebt dat het ruk is, nou ja, ook dat overkomt meer artiesten. Maar dat je jezelf desondanks presenteert als god’s gift to mankind, maakt het hele gebeuren ronduit pathetisch. Inmiddels begin ik ook te denken dat het aan de HMH ligt want van de flop 5 support acts ever, stonden er 4 in de HMH. Ik zeg…afschaffen.

Gelukkig heb ik die flauwekul niet lang aan hoeven horen en in de pauze Rayman en broerlief gevonden. Na even vastgesteld te hebben dat wij beide het gsm nummer van Lebowski niet hadden en dat wij beide dachten dat die ander het wel zou hebben, hebben we ons neergelegd bij een Lebowski-loze avond en er maar eentje op hem gedronken. In afwachting van Nick werden mij nog wat wetenswaardigheden aangaande Nick live in het oor gefluisterd en ik kreeg mee dat de “stemming” van dit heerschap redelijk bepalend zou kunnen zijn voor de aard van het concert. Ook is zijn werk kennelijk zo eclectisch dat het zowel een indringende ballads parade zou kunnen worden als een woest rockend festijn. Hevig hopend op het laatste zag ik de band opkomen en het feit dat maar liefst twee drummers het strijdtoneel betraden leek mij, met mijn voorkeur voor de rockende Nick, goed nieuws. Een raar mannetje met de uitstraling en het uiterlijk van Catweazel in zijn jonge jaren kwam ook het podium opgekropen wat mij bij Ray even deed checken of Nick ook voor wat betreft uiterlijk zo zijn periodes heeft. Niets van dit, het bleek Warren Ellis te zijn, een man die als sinds jaar en dag met Nick dingetjes doet maar waar ik nog nooit van had gehoord. Anyway, hij zag er leuk uit en deed grappige dingen met nog grappigere instrumenten…..en een viool, wat ik normaal helemaal geen grappig instrument vind, maar nu best wel. Goede gast dus die Warren.

Vervolgens wat het de beurt aan de opkomst van Nick. Het moet gezegd, met zijn 2 meter 50 en zijn dubieuze kapsel, want wijkende haargrens en toch lang geverfd haar, is hem enig charisma bepaald niet te ontzeggen.

Met mijn voorbereiding, het draaien van Dig en die greatest hits plaat, bleek helemaal niets mis te zijn.Pas bij het zevende nummer moest ik melden dat ik het nog nooit gehoord had. Beetje gek vond Ray want dat nummer stond gewoon op Dig en was me kennelijk niet opgevallen. Nou ja, slecht nieuws voor Dig denk ik dan. Maar zonder gekheid, zonder me dus verdiept te hebben in het oeuvre, kende ik zeker driekwart van de nummers hetgeen mij doet vermoeden dat Nick , naast het promoten van Dig, die overigens na afloop flink werd gescoord bij de stand van Fame, vooral de crowd pleasers speelde. Wat mij betreft helemaal best natuurlijk en ik moet dan ook kwijt dat ik me uitstekend heb vermaakt. Nick Cave is duidelijk iemand die een energiek optreden weet weg te zetten en veel mij bekende nummers kregen een uitvoering mee die mij veel meer aansprak dan de studio versie. Puntje voor Ray daarmee want op het podium lijkt Nick dus meer te kunnen maken van zijn songs hetgeen kenmerkend is voor de echte live performer. De nummers die mij het meest bijgebleven zijn, zijn Papa won’t leave you Henry, want geweldig, en Into My Arms, want suf. Ik heb me laten vertellen dat veel mensen het rustige werk van Nick zo waarderen omdat zijn fraaie stem dan extra goed uitkomt, maar, getuige de rij bij de bierstand, zijn er toch ook best veel die daar anders over denken. Gelukkig voor mij en mijn vriendjes in de rij, lag de nadruk vooral op pompende, soms knap bezwerende rock.

Na afloop hoorde ik hier en daar wat gemopper omdat het concert te kort geduurd zou hebben. Beetje gek want ik dacht toch dat er zo’n twee uur werd volgespeeld, lang zat in ieder geval, de maandag en terugreis van anderhalf uur indachtig. Verder werd het ontbreken van Mercy Seat of Mersey Seat of , nou ja klinkt als, als een gemis ervaren. En dat is nou het voordeel van de neutrale toeschouwer, die mist zulke nummers natuurlijk niet.

Rest mij te melden dat ik me bij de stand van Fame hebben laten gaan en alle nog niet in bezit hebbende cd’s heb aangeschaft. Prima indicatie dat ik het een goed concert heb gevonden. Daarmee is mijn Nick Cave verzameling compleet en het aantal nimmer afgespeelde cd’s van de man in eigendom, voorlopig opgelopen tot 8.

Hij is weer fijn Rob.
Laat dit een nieuwe start zijn voor je recensies, want het is hier veel te lang stil gebleven.