Ik heb die plaat gisteren ineens ook even toegevoegd. Dat er veel covers op staan is niet zo vreemd bij gelegenheidsgroepen als deze. Dat hoeft trouwens ook niet iets negatiefs te zijn. In deze lijst zullen trouwens nog een aantal covers voorbij komen. Later wel...

36. Wizards Of Ooze - Hifi (1996)



Tussen al dat Amerikaans funkgeweld hier, is het tijd voor wat anders. Want dit is gewoon Belgisch! En met de Nederlandse Trijntje Oosterhuis aan de microfoon past dit perfect op deze site. Zap Mama zorgt voor het rumoer. Van Trijntje Oosterhuis weet ik eigenlijk helemaal niets, behave dat ze een album heeft met Bacharach-songs (niet geluisterd). Of ze een beetje een credibele reputatie heeft, daar heb ik dus geen idee van, maar hier funkt ze aardig mee met de groep. Wizards Of Ooze werd opgericht door Wim Tops en Peter Revalk begin jaren 90 en heette toen nog Vibes Ahead Alliance, maar die naam hebben ze moeten veranderen om auteurrechterlijke redenen. Deze geweldige track is afkomstig van hun tweede plaat 'Bambee!', die ik iedereen van harte aanraadt. Hun andere albums moet ik zelf nog ontdekken, maar hun werk is tegenwoordig niet zo makkelijk meer te vinden. CD's op eBay zitten zo rond de 50 euro en laatst zag ik in Gent de vinyl van 'The Dipster' (hun eerste) staan voor 90 euro. En daar heb ik jammer genoeg nog niet het inkomen voor. De groep is al een aantal jaren gestopt, maar zorgen met deze 'Hifi' voor het enige nummer uit de nineties en ook het enige nummer uit de lage landen.

35. The Blackbyrds - Rock Creek Park (1975)



Misschien wel een van de bekendere in de lijst. Het is dan ook erg vaak gesampled, o.a. door Massive Attack, NWA en Heavy D. The Blackbyrds is natuurlijk een project van trompettist Donald Byrd, die solo een paar verdienstelijke platen achter zijn naam heeft staan. Voor deze groep zocht Byrd een paar studenten van de Howard University bijeen, waar hij les gaf. Dat resulteerde in een paar goeie funkplaten, zo funky is zijn solowerk nooit geweest. In 1978 hielden ze het voor bekeken.

The Blackbyrds!!

34. Marie Queenie Lyons - See And Don't See (1970)



Ze had een van James Browns funky divas kunnen zijn, deze Marie Queenie Lyons. Da's geen toeval, want ze heeft The Godfather of Soul wel degelijk gekend. Haar enige plaat 'Soul Fever' werd ook op zijn label uitgebracht. Muzikaal denk ik niet dat Brown er voor iets tussen zat, al is zijn invloed duidelijk hoorbaar. Luister naar die stem, die naarmate de song vordert, meer en meer begint te grollen. Naast nog enkele 45's is er van deze dame niets meer bekend. Na de release van haar LP ontbreekt zelfs elk spoor van Lyons; ze is compleet met de noorderzon verdwenen. Jammer, want er had een mooie carrière ingezeten.
Ik weet niet of iemand hier Johnson&Jonson kent, maar je moet eens luisteren naar hun The Only Way. Dat gaat toch iets verder dan gewoon samplen, ze gebruiken bijna de hele song.

Het filmpje van The Watts 103rd Street Rhythm Band (nr. 42) zit ondertussen al over de 100 views. Wel jammer dan dat er niets te horen valt .

33. SA-RA Creative Partners - Death Of A Star (SUPERNOVA) (2004)



SA-RA bestaat uit Om'Mas Keith, Shafiq Husayn en Taz Arnold en begon eind jaren 90 faam te maken, voornamelijk als producers en muzikanten in de hiphopwereld. In de loop der jaren hebben ze een geheel eigen sound weten te ontwikkelen, beladen met synthesizers. 'Death Of A Star' is de B-kant van hun eerste release als performers, de 12-inch 'Double Dutch (CO CO POPS)' uit 2004. Waar de A-kant meer hiphop beïnvloed is, heeft deze song een meer disco/eighties-funk-feel (al vind ik dit beter dan wat ik van de 80s ken). Hierna brachten ze nog verscheidene singles uit die nu terug te vinden zijn op hun langspeler The Hollywood Recordings uit 2007. In de zomer zou normaal gezien hun tweede plaat moeten verschijnen en als die een beetje het niveau haalt van de singles en het album, zou het wel eens dé plaat van 2009 kunnen worden. De leden van SA-RA producen trouwens ook nog altijd voor andere artiesten. Zo waren ze aanwezig op de recentste platen van Talib Kweli en Erykah Badu. En als je goed genoeg bent voor Badu, ben je goed genoeg voor deze lijst.

32. Graham Central Station - Why? (1973)



Met Graham Central Station komt er toch een beetje Sly & The Family Stone binnenwaaien in deze lijst. Niet dat Sly iets met de muziek te maken heeft, maar leadman Larry Graham heeft wel lang in zijn groep gespeeld. Graham wordt door velen aanzien als de beste funkbassist (of was dat toch Bootsy Collins?), al was hij instrumentgewijs van vele markten thuis. Zo speelt hij op 'Why?' ook o.a. drums en clavinet. Deze song is misschien voor de meesten een eerder onopvallende track op hun titelloze debuutplaat, want werd niet gereleased als single en gaat minder hard dan de andere tracks. Door een 'less is more'-aanpak funkt 'Why?' op een subtielere manier. De beat gaat iets sneller, maar de muziek beweegt er sloom tussen. De zang van Patryce "Chocolate" Banks over de radeloosheid na een break-up geeft de song nog extra betekenis.

Jammer genoeg geen filmpje of linkje gevonden... Maar ik heb een ander idee! Morgen komt nr. 31 en dan hebben we een derde van de lijst gehad. Ik dacht misschien de lijst in drie delen te uploaden, morgen dus het eerste van nrs 31 tot 45. Is daar interesse voor? Stuur maar een bericht als je een link wilt.

31. The Majestics - Funky Chick (1969)



The Majestics was een groep tieners uit Texas, opgericht in een plaatselijke middelbare school. Er is niet veel bekend van hen, want na graduation werden ze opgeroepen om hun dienstplicht te vervullen in de Vietnamoorlog. De gitaren en keys werden ingeruild voor geschikter speeltuig om Vietnamezen mee af te knallen. Jammer, want funken konden ze zeker, zo bewijst deze 45. Het is ook het enige wapenfeit van de groep, waarvan origineel slechts 500 exemplaren zijn gedrukt. Het klinkt een beetje als The Meters met heuse blazerssectie. En het ge-‘Honey Honey’ op het einde maakt deze brok funk nog eens extra appetijtelijk.

Cool! Ik ontdek veel leuke platen via dit topic keep up te good work!

De funktrein raast verder! Leuk dat er zoveel platen tussenzitten die ik nog niet kende. Mij mag je alvast zo'n linkje doorsturen.

Fijn om te horen dat er ontdekkingen gedaan worden, want ik doe dit natuurlijk niet enkel voor mezelf (hoe leuk het ook is). I already know what I like.

Reacties mogen trouwens blijven komen.

30. Lynn Collins - Mama Feelgood (1973)



Mama Feelgood. Lyn Collins was een van de laatste in het lange rijtje van de James-Brown-diva's, en misschien ook wel degene die solo het meest succes heeft geoogst. Zonder haar geen "It takes two to make a thing go right, It takes two to make it out of sight". De populariteit van deze hit, 'Think (About It)', en het gelijknamige album uit 1972 heeft ze niet meer kunnen evenaren. 'Mama Feelgood' staat op de 'Black Caesar'-soundtrack van James Brown uit 1973 en is dus eigenlijk niet gecredit aan Lynn Collins. Maar kom, zo'n geweldig nummer met powerful vocalen, het kon gewoon niet missen, Blaxploitation James Brown style.

29. Platinum Pied Pipers feat. Tiombe Lockhart - Now Or Never (2005)



Platinum Pied Pipers is niet meteen de meest geliefde groep hier op MusicMeter, en ik begrijp nog steeds niet waarom. Luister naar deze fantastische productie, met allerlei leuke klapjes, kraakjes en blaasjes en daarover het zoete stemgeluid van Tiombe Lockhart. Doe daar nog eens een catchy refreintje bij en je hebt een van de beste funktracks van deze (nog korte) eeuw. Platinum Pied Pipers is een duo, bestaande uit Waajeed en Saadiq (niet Raphael) en kwamen voor het eerst in de spotlight met enkele coversongs die ze opnamen met Dwele. Een paar jaar later kwamen ze dan met hun debuutalbum Triple P, waar dus ook 'Now Or Never' op staat. Ze werken daarop met verschillende artiesten als J Dilla, Georgia Anne Muldrow en Steve Spacek, maar de tracks met de toen onbekende Tiombe Lockhart kunnen mij nog altijd het meest bekoren. In januari kwam de opvolger Abundance uit. Je mag ze tegenwoordig ook gewoon PPP noemen.

!!! Bericht 45 in de Funky 45 !!!

Onverwacht kadootje gekregen, waarvoor dank! Want hoewel ik lang niet elke dag kijk of luister heb ik al lang gemerk dat ik, hoewel ik het grootste deel niet ken, bijna alle nummers op zijn minst ´in orde´ vind, sommige erg goed en hier en daar een echte verborgen parel. Marie Queenie Lyons bijvoorbeeld. Heerlijk nummer.

Gaat zo voort!

28. Lonnie Liston Smith & The Cosmic Echoes - Cosmic Funk (1974)



Net als bij Patrice Rushen (nr. 41) liggen de roots van Lonnie Liston Smith als pianist in de acoustische jazz. Zo speelde hij met grote namen als Pharoah Sanders, Rahsaan Roland Kirk en later ook met Miles Davis. In 1973 vormde hij een groep onder de naam The Cosmic Echoes en speelde hij vaker op de elektrische piano met een funky sound als resultaat. 'Cosmic Funk' is de titeltrack van hun tweede LP voor het label Flying Dutchman (zie ook Gil Scott-Heron's eerste platen). De titel dekt de lading volledig: vanaf de eerste noten zit je al ergens ver weg in de kosmos. En dan komt die kreet en ben je definitief somewhere outta space. Funk van een andere planeet. Beter dan dit zal je Jazz-Funk zelden tegenkomen. Hulde!

Dat doet me plezier en tuurlijk ga ik zo voort.

Als er nog iemand een kadootje wilt, stuur maar een pm...

Kemm, ben je nou alles hier vandaan aan het halen

Heerlijke trip door funk. Verrassende keuze met PPP, maar past goed.

Ja, PPP zijn goed, hé

En Rene, Hiphop komt van (o.a.) Funk, niet andersom! Vandaar dat ik zei dat alles hier vandaan kwam.

27. The Brides Of Funkenstein - Amorous (1978)



De mensen die meedoen met het Soulalbum van de Week kennen deze natuurlijk al. Die plaat, Funk Or Walk, werd toen nogal lauw onthaald, maar mij kon het absoluut bekoren. Het is trouwens ook de enige uit dat topic die ik ondertussen origineel heb aangeschaft (al ga ik er zeker nog een paar in huis halen). 'Amorous' is de afsluiter van dat album en ze eindigen in schoonheid, want voor mij de beste track. Hiermee komt er meteen een portie P-Funk in de lijst, want dit is natuurlijk geheel geschreven en geproducet door George Clinton. De meiden die te horen zijn heten Dawn Silva en Lynn Mabry. Maar tegen hun tweede plaat was die laatste alweer ingewisseld voor twee andere zangeressen. Na dat tweede album zijn ze hier en daar nog wel eens verschenen, maar echt noemenswaardige dingen hebben de dames niet meer gedaan. "Wake me, Shake me, I must be dreaming".

26. Rasputin's Stash - Your Love Is Certified (1971)



Rasputin's Stash was een 8-koppige band uit Chicago met invloeden van o.a. funk en psychedelic soul. 'Your Love Is Certified' is de opener van hun titelloze debuut. Gitaar, drums, organ en blazers worden hier samengesmolten tot een lekker korte funkboost, heck yeah! En dat geldt voor de hele plaat, zeker voor het vaak gesamplede 'Mr. Cool'. Zelfs Curtis Mayfield was onder de indruk, want hun tweede plaat namen ze in 1974 op bij zijn Curtom-label. Tegen dan was de groep al wel gehalveerd. De naam op zich bleef ongewijzigd, maar ze lieten wel de apostrof en s vallen (vermoedelijk omdat ze geen titel vonden en toch onderscheid wilden maken tussen de 2 platen). In de tweede helft van de jaren 70 brachten ze nog enkele singletjes op de markt, maar kort nadien besloten ze toch ermee op te houden (mede door labelproblemen). Heb beide albums meteen ook even toegevoegd.

25. Harlem River Drive - Harlem River Drive (Theme) (1971)



Harlem River Drive is een gelegenheidsgroep onder leiding van pianist Eddie Palmieri. Hun enige plaat verenigt sommige van de beste zwarte en latijnse artiesten, iets wat voordien zelden gebeurde. Het is een combinatie van the best of both worlds geworden, luister maar naar deze track beladen met percussie, saxen en die heerlijke orgel van broer Charlie Palmieri. Heel de plaat is een enorm geslaagde fusie van latin, jazz en funk. Jammer dat het daarbij is gebleven, al staan ze ook wel vermeld op een paar platen van Eddie zelf. De naam is trouwens een ironische knipoog naar de Harlem River Drive in New York, een straat die mensen vanuit de suburbs toeliet Manhattan te bereiken zonder door het 'arme' East Harlem te moeten.

Ik blijf het stuk voor stuk fantastische nummers vinden.Keep Getting it On.

24. Pace-Setters - Push On Jesse Jackson (1972)



Voor Bootsy Collins in 1970 bij James Brown ging spelen, zat hij in een groep die The Pace-Setters heette. Omdat hij een jaar later alweer weg was, wordt er beweerd dat hij achter dit nummer zit, maar da's dus niet zeker. Het zou kunnen, want die bas hier is finger lickin' good, net als die orgel. Hmmm!! Jesse Jackson was de rechterhand van Martin Luther King en richtte in '71 Operation PUSH op, wat staat voor People United to Save Humanity. De bedoeling was om de zwarte bevolking meer te betrekken in de maatschappij. Deze 45 was waarschijnlijk een promo voor deze organisatie. Talkin' 'Bout Freedom and Justice!

Die bas is fenomenaal, zal wel Bootsy zijn.

Voila, mysterie opgelost!

Leuk topic! Mooi dat je vrij onbekende nummers kiest. Er zitten leuke ontdekkingen bij. Vooral die van Lyn Collins vind ik erg goed.
Ook de achtergronden van de video heb je mooi gedaan.
Ik ben nu bij PPP en zal van de week meer nummers luisteren.

Tof dat je het volgt! En je bent de eerste die wat van de achtergronden zegt Als ik meer tijd had gehad, had ik misschien bewegende filmpjes in elkaar gestoken, maar ja...