Ik ben al een aantal jaren possessed… by the Funk that is . Daarom zal ik hier 45 van mijn favoriete funkers plaatsen, 1 per dag. Waarom 45? Wel, de Funk 45 is zo’n beetje een begrip in het genre, wat slaat op 45-toeren funksingletjes, vaak niet terug te vinden op reguliere albums. Deze waren vooral populair in de periode 1967-1974. Hoewel dit het vertrekpunt is, zal ik me hier zeker niet tot beperken.

Ook ga ik me focussen op (ietwat) minder bekende namen, en 1 song per artiest nemen. Geen James Brown, Sly Stone of George Clinton dus, wat niet wil zeggen dat ze eventueel in een andere gedaante toch de lijst kunnen binnensluipen . Dit is dan ook geen definitieve lijst van de Funk of zoiets, zelfs niet voor mezelf. Over een jaar zal hij er misschien helemaal anders uitzien, want ik leer nog elke dag nieuwe dingen kennen.

Het lijkt me ook leuk mocht na de 45 dagen (ongeveer) iemand anders beginnen met een eigen lijst (het heet ‘Funky 45’ en niet ‘Kemm’s Funky 45’ ofzo). Er hoeven natuurlijk niet dezelfde criteria gehanteerd te worden. Als er iemand bv. een lijst wil maken met allemaal James Brown-nummers, no problem. As long as it’s funky, it’s allright, OK. Als er iemand interesse zou hebben, laat maar weten! Andere reacties zijn ook altijd welkom.

En laat ik dan maar meteen beginnen met mijn Funky Forty-Five.
So, welcome, to the funky side of life!

45. Harvey & The Phenomenals – Soul & Sunshine (1971)



Meteen een perfect voorbeeld van wat je je bij een Funk 45 mag voorstellen. Een instrumental van Harvey & The Phenomenals, een band die een hele tijd actief is geweest in het club circuit. Desondanks hebben ze maar 2 singles gereleased, deze is de tweede. Dat heeft natuurlijk te maken met het financiële aspect van muziek opnemen en uitbrengen. Daardoor durven original pressings van ‘Soul & Sunshine’ nu wel eens voor een paar honderd euro de deur uitgaan. Dat gaat misschien iets te ver, maar een re-issue van deze plaat wil ik zeker in huis halen. Alle ingrediënten voor een goeie funktrack zijn aanwezig, met een glansrol voor de gitarist. En die gitarist, dat is Harvey natuurlijk.

Cool! Ik ga dit zeker volgen!

Dat eerste nummer is in ieder geval al een topper.

Dat heb je snel geluisterd

Maar van je!

Nice. .

*Afro opzet*

nice, tenx!
volgende week zaterdag gaat ie over de dansvloer heen!

Bijzonder plaatje. Net de Average White Band maar dan met een veel swingender gitaar. Leuk hoor!

44. Maceo And The Macks - 'Cross The Tracks (We Better Go Back) (1974)



Een iets bekendere naam en al meteen door copyright van youtube gehaald. Dan maar met een linkje. Het filmpje staat er gewoon voor het uitzicht . Maceo Parker is vooral bekend als dé huissaxofonist van James Brown in de sixties. In 1970 richtte hij zijn eigen band op, Maceo & All The King’s Men, maar die brak weinig potten (James Brown zou radiozenders betaald hebben om hen niet te spelen). Hij ging dan maar terug in Browns band spelen om daarna terug de benen te nemen. Deze keer om zich bij George Clinton aan te sluiten, om in de eighties nog maar eens James Brown op te gaan zoeken. Ergens tussen al dat heen en weer getrek heeft hij ook nog een aantal nummers gemaakt met Maceo And The Macks, waaronder dus deze ‘Cross The Tracks’. Parker legt hier toch een heel eigen geluid aan de dag en nergens gaat hij James Brown of George Clinton kopiëren. Een track van Maceo zijnde, zijn het natuurlijk vooral de blazers die de song maken.

Maceo Parker

Deze ken ik, ja. Die hoorde ik vroeger vaak op van die Rare Groove parties die begin deze eeuw in Dordrecht werden georganiseerd, in de buurt van mijn toenmalige woonplaats. Een bescheiden klassiekertje wel, deze van Maceo Parker. Funk zoals het moet klinken: opwindend, groovend en rauw.
Kan het zijn dat hier een versie van bestaat die wel bijna 10 minuten lang is of ben ik nou in de war met een ander nummer van hem?

Leuk initiatief trouwens, Kemm. Ik ga dit topic zeker volgen. En misschien kom ik te zijner tijd zelf met een Funky 45. Ik ben meer thuis in het materiaal van de latere jaren zeventig, dus misschien is zo'n lijstje een leuke aanvulling. Ik ga er in elk geval alvast over nadenken & tracks selecteren.

Hey Gaucho, er bestaat inderdaad een versie van zo'n 7 minuten denk ik. Da's een extended version die gereleased werd in 1989. Het was rond die periode dat Maceo Parker ook solo een beetje faam begon te verwerven. Vandaar die lange re-release waarschijnlijk.

Een lijst met latere 70s stuff moet je zeker doen, daar zullen er hier niet veel van passeren, dus inderdaad een leuke aanvulling. Elke lijst is trouwens welkom.

43. The Heliocentrics - Distant Star (2007)



Een heel ander soort funk nu. Funk vandaag is vaak een teruggrijpen naar de sound van vroeger. The Heliocentrics klinkt echter enorm hedendaags. Het is dan ook Funkmuziek die niet vies is van wat hiphop, electronic of jazz. Zo zijn ze ook te horen op albums van DJ Shadow en Madlib. The Heliocentrics komt uit Groot-Brittanië en wordt geleid door Malcolm Catto, tevens drummer van de band. Hun LP ‘Out There’ werd gereleased bij Now-Again, het zusterlabel van Stones Throw. Op de uitgebrachte singles van die instrumentale LP werkten The Heliocentrics samen met enkele gast-emcees. Voor Distant Star kreeg men schoon volk als Percee P en DOOM over de vloer. Voor de geïnteresseerden: een linkje.

Leuke topic, Kemm. Je eerste 3 nummers zijn alvast topkeuzes. Ik ga dit zeker volgen en maak alvast een lijstje voor de toekomst aan.

Dit is inderdaad een topic om te blijven volgen. Ken de funk alleen van de bekendere namen als The Meters, Sly Stone, Funkadelic, Parliament, James Brown en Lefties Soul Connection. De eerste drie pareltjes doen in ieder geval al naar meer verlangen. Goed werk Kemm

Het doet me plezier dat het topic en de nummers in de smaak vallen. En we zitten nog maar onderaan de lijst, dus...

42. The Watts 103rd Street Rhythm Band - Spreadin' Honey (1967)



Spijtig genoeg alweer gewoon een filmpje voor de show dankzij copyright. Zelfs het volledige nummer luisteren op het net blijkt te veel gevraagd. Maar laat dat de pret niet bederven: hier toch een linkje. Ter zake: Wereldberoemd geworden met ‘Express Yourself’ in 1970 als Charles Wright & The Watts 103rd Street Rhythm Band, maar reeds in de sixties al zeer actief (toen nog gebilld zonder Charles Wright). ‘Spreadin’ Honey’ was het eerste wapenfeit van de band. De single werd later ook mee op het debuutalbum gezet, hoewel enkel Charles Wright op zowel single als album te horen is. De rest van de band was tegen dan alweer ingewisseld, hetgeen wel vaker gebeurde in die tijd. Aangestuurd door piano en bijgestaan door gitaar en blazers met hard-hitting drums, kan dit mij nog meer bekoren dan die hit van hen. Met 'Spreadin Honey' hebben we meteen ook het oudste nummer uit de lijst gehad.

41. Patrice Rushen - Let There Be Funk (1976)



Klassiek geschoold, later in de jazz gerold, maar uiteindelijk toch de funk gevonden, deze Patrice Rushen. En daar kan ik alleen maar blij om zijn. Ze is vooral bekend van vaak gesamplede hits als ‘Forget Me Nots’ en ‘Remind Me’, waar ze toonde dat ze ook vocaal goed uit de voeten kon. In de eerste plaats was ze natuurlijk pianiste, en het zijn dan ook de keys die de sound van haar vroegere werk zoals deze bepaalden. Dat werk klinkt ook een heel stuk jazzier dan haar bekendere latere muziek. Deze song is tevens gemaakt toen disco in volle bloei was, en ook die invloeden zijn niet te ontkennen. Zolang de funk er maar is, zegt Patrice: helemaal mee eens natuurlijk!
Het valt me trouwens op dat de songs die tot hiertoe geweest zijn allemaal instrumentaal zijn (of zo goed als). Zo gek is dat natuurlijk niet bij Funk, maar er zal zeker ook nog veel gezongen worden. Misschien morgen wel...

2 toppers achter elkaar. Kende de Watt's band ook alleen maar samen met Charles Wright, maar dat nummer is erg goed.
En dan Patrice Rushen, ben niet helemaal een groot liefhebber van haar (stem). Maar deze song is wel erg lekker zeg!

40. Cyril Neville - Gossip (1969)



Hier een linkje waar het nummer te horen valt (op 'click to listen' klikken, uiteraard).
Bestaat er een funkiere familie dan de Neville-clan? Ik denk het niet. Met The Meters hebben ze de ene Funkklassieker na de andere gereleased en later ook gewoon onder de naam The Neville Brothers prachtig werk afgeleverd. The Meters was ook de huisband van Allen Toussaints label en samen hebben ze een duidelijke stempel gedrukt op de New Orleans Funk-sound. Het werk van The Neville Brothers is misschien iets minder funky, maar daarom niet minder goed. Check bijvoorbeeld maar eens het 'Yellow Moon'-album uit 1989. Misschien minder bekend van de funkfamilie zijn de solosingles die vooral Aaron, Art en Cyril maakten nog voor al deze successen. Hiervan heb ik Cyril's 'Gossip' genomen. Hij is zeker niet de bekendste broer en was ook binnen de groepen nooit echt de vooraanstaande man. Maar dat zegt eigenlijk helemaal niets, luister maar naar dit geweldige nummer.

Als jullie een klankloos filmpje willen, laat maar weten

De Neville familie is sowieso legendarisch. Aaron met zijn fijnbesnaarde stem, en hun werk voor the Meters.

Wat een heerlijke song weer!

De Neville Brothers ken ik bijna alleen van het prima Yellow Moon-album. Ik weet dat ze legendarisch zijn, maar ik ben niet zo bekend met hun oudere werk. Deze is echter uitstekend. Fantastische funky zang ook; wat mij betreft had Cyril wel eens vaker de leadzang op zich mogen nemen bij de Brothers.

Patrice Rushen ken ik dan weer wel redelijk goed, hoewel dit nummer voor mij onbekend is gebleven. Kemm heeft het goed getypeerd: haar jazzy roots klinken er wel in door, maar het nummer heeft ook een stevige funkbeat en -baslijn. Lekker nummer.

De enige reden waarom The Meters niet in deze lijst zullen voorbij komen is omdat ik dacht dat ze misschien te bekend zouden zijn. Vandaar Cyril solo. Maar wie niet echt vertrouwd is met ze kan ik vooral de albums Look-Ka Py Py en Rejuvenation aanraden, 2 van de beste funkplaten aller tijden. Gene zever!

39. Brittany Bosco - 8-Trak (2008)



Brittany Bosco heb ik al via alle mogelijke wegen hier in de mensen hun strot willen rammen. Een mooie review geschreven, een 4.5* gegeven, een filmpje geplaatst op het 'Maak kennis met Funk/Soul'-topic, via andere albums aangeraden en ze staat ook al wekenlang bovenaan m'n rotatielijst. Totnogtoe zonder veel succes (al heeft Reijersen al wel een 4 gestemd ). Misschien eens via deze weg proberen, want ze verdient het. Haar Spectrum EP (waar deze track op staat) is een allegaartje van verschillende stijlen met toch wel een sterke funksound. Daar is deze '8-Trak' het beste voorbeeld van, met opzwepende percussion en een leuk fluitje. Betty Davis die ligt te rotzooien met Cymande, schreef ik. Voor wie Betty Davis kent: ik heb het niet echt over de rauwe vocalen, maar eerder over de muziek en de attitude ("cause I put the Hu in Human"). Wie Betty niet kent: je zult ze nog wel leren kennen... Echt veel weet ik niet over Brittany Bosco, enkel dat ze uit Savannah, Georgia komt en dat ze nog steeds unsigned is, maar da's dus unterecht.

38. The Chambers Brothers - Funky (1971)



Grote successen zijn voor The Chambers Brothers jammer genoeg uitgebleven. Het dichtst daarbij kwamen ze met het 11-minuten durende 'Time Has Come Today', een fantastische psychedelic soul-jam uit 1968. Ook deze 'Funky' brak toen het uitkwam in 1971 weinig potten, terwijl er zoveel fijne vondsten te horen zijn in minder dan 3 minuten, wat deze track tot een klein funkbommetje maakt. Gelukkig is daar nog de Hiphop die destijds onopgemerkte soul- en funksongs uit de vergeetput haalde door ze te samplen. Zo ging het dus ook bij 'Funky', meerdere keren zelfs. Iemand die het herkent?

The Chambers Brothers erg relaxed.

A Tribe Called Quest - I Left My Wallet in El Segundo!

We have a winner!

Als beloning het volgende filmpje...

37. S.O.U.L. - Burning Spear (1971)



Een heerlijk streepje flutefunk van S.O.U.L. uit Ohio, met Gus Hawkins in de hoofdrol. S.O.U.L. staat voor Sounds Of Unity and Love. Ze hebben bij mijn weten slechts 1 album gemaakt, 'What It Is', waarvan deze song verre van het bekendst is geworden (ook mede door gesample). Om dat album te mogen opnemen hebben ze eerst nog wel een soort van 'battle of the bands'-wedstrijd moeten winnen. Blijkbaar kwam je in die dagen ook niet zo gemakkelijk aan een platencontract, zelfs niet met topmuziek als deze. Het mag dan een eendagsvlieg zijn, het maakt de muziek er niet minder funky op. Lang leve de fluit!

Heb de plaat van S.OU.L.onlangs aangeschaft, lang niet slecht, wel veel (weliswaar originele) covers. Deze song is absoluut een uitschieter.