Mooie cover! Zijn dat goedkope M&M's ofzo? Kralen? Ben zeer benieuwd!

M&M Crispy's op precies te zijn.

Ben eindelijk ook aan die van herman toegekomen. En dat is meteen ook wel een typisch herman-mixje geworden, denk ik. Veel dance-invloeden, zonder dat het vanzelfsprekend dingen zijn die je op een dansvloer hoort. De eerste nummers trekken je lekker het sfeertje in, maar ik vind ze op zichzelf allemaal net te weinig spannend om op repeat te zetten. De ontdekkingen volgen echter wel in het middenstuk. Het klanktapijt van John Foxx trekt me al iets meer mee, en we horen een prima nummer van Grace Jones. Meest aangename verrassing is voor mij de Oosterse synthpop van Saada Bonaire. Spannend en mysterieus als Siouxsie op haar best. Het daaropvolgende Lady Shave van Fad Gadget heb ik zelf al behoorlijk grijs gedraaid. Wereldnummer met die druppelsynth en maniakale Frank Tovey. Vanaf daar grijpt de boel me weer wat minder. Sin Cos Tan doet me qua instrumentatie wel opveren, maar de zang staat me daar ietwat tegen. Dat kan echter nog wel wennen, denk ik. Verder vind ik Chicago in die tijd een fijne sound hebben, maar ik sluit me bij voorgaande luisteraars aan dat de twee afsluiters ietwat uit de toon vallen.

Hier één keertje gedraaid, en hoewel ik zeker niet van plan ben elke mix op basis van een enkele luisterbeurt op te hemelen dan wel af te schrijven ben ik in dit geval nog niet heel enthousiast geworden voor herhaalde luisterbeurten. Overigens zegt dat niet zozeer iets over de kwaliteit van de mixtape maar meer iets over de opzet van de mixtape-sessies en mijn eigen smaak; de illusie dat mijn smaak breed is ben ik namelijk allang kwijt, want hoewel ik van zeer uiteenlopende dingen houd zijn er per saldo veel meer dingen die me niet liggen dan dingen die dat wel doen. De mixtapes dienen wat dat betreft minimaal twee doelen: je de beperkingen van je eigen smaak doen herkennen, en daar mogelijk nog aan wat doen ook.

De beperkingen van mijn smaak komen hier in ieder geval duidelijk naar voren, want de enigszins dansbare vorm van rock die hier veelal voorbij komt kan me allerminst bekoren - en dat zal ook niet veranderen met meer luisterbeurten, vrees ik, want het is gewoon echt niet aan me besteed. Dat betekent gelukkig niet dat het alom treurnis is, al ben ik verrast te constateren dat tracks die ik op voorhand als OLM (om maar eens een Mjumanisme uit de kast te trekken) zou hebben weggezet (Fad Gadget en Stevie Nicks) me het meest bevallen. Ook de Gainsbourg-track is alleraardigst, net als de afsluiter van The Dodos, al past die wellicht niet echt bij de rest (dat hoeft wmb ook niet). Met de rest kan ik echter weinig tot niks. Overigens: de Chicago-track is wellicht een wat vreemde eend in de bijt, maar dat James Murphy 'm in één van z'n mixen opnam snap ik meteen, want er zit imo een aardige LCD vibe in. Tof!

Dank voor de recensies heren. Leuk om te lezen.

Zelf ben ik benieuwd naar de mixtape van Kemm, mede omdat zijn fysieke mix een paar jaar terug zeer genietbaar was.

“De plaat blijft hangen,” het is intussen een stoffige kantoormop geworden aan ons eilandje. Door een gelukkige speling van het lot heeft mijn pc de enige werkende speakers, en aangezien ik ook de enige ben met zo’n ouderwets iPod-ding mag ik dagelijks mijn muzieksmaak opdringen aan de collega’s. Blijkbaar valt de repetitiviteit van een SOHN, Fuck Buttons of Shabazz Palaces hen harder op dan de repetitiviteit van de gemiddelde radiohit, getuige de geestige oneliner en daarmee de geboorte van het concept voor de mixtape.

Deze Loop Tape verzamelt nummers die steunen op een uitgesproken sample die in een (zo goed als) continue loop wordt afgspeeld. De sfeer wordt grotendeels bepaald door het opzichtige minimalisme van deze techniek. De focus die ligt op het mijden van de stopknop, resulteert in een hypnotiserend soort aanstekelijkheid. Verwacht een dromerige soms dansbare mix van r&b, hiphop, electronic, een gitaar en Joni Mitchell.
http://s28.postimg.org/xhwzta6dp/LT_Cover_600.jpg

Loop Tape

1. Sonnymoon - Near Me
2. SpaceGhostPurrp - Osiris of the East
3. Joni Mitchell - The Jungle Line
4. Young Fathers - Paying
5. Pharrell Williams - Lost Queen
6. Cassie - Long Way 2 Go
7. Kissey Asplund - Fuss’n’Fight
8. R. Kelly - 2nd Kelly
9. How To Dress Well - Say My Name or Say Whatever
10. clipping. feat. Mariel Jacoda - Wake Up
11. Gil Scott-Heron - New York Is Killing Me
12. Young Marble Giants - Brand - New - Life
13. Billie Black - I Waited for You
14. Steve Spacek - URUB
15. Chairlift - I Belong in Your Arms [John Talabot & Pional 6.15 AMix]

Omdat ik geen streamingdienst vond die alle nummers aanbood, heb ik er een zipfile’tje van gemaakt, de link krijgen jullie per pm. Als er andere geïnteresseerden zijn voor deze tape, die niet in het lijstje staan, laat maar weten.

Wie geen zin heeft om zijn harde schijf nog voller te laden, heb ik een Spotify-lijstje voorzien met een alternatief einde (nrs. 13 en 14 zijn anders):
13. Kindness - Swingin Party
14. Wahsed Out - Feel It All Around


spotify:user:kevinkemm:playlist:6iHjMdqrQRp33yDRq3M2b4

Enjoy!

Loopt nu binnen, ben benieuwd!

Ben nu op de helft en The Jungle Line en 2nd Kelly zijn toffe ontdekkingen. Zeker die van Joni Mitchell is verrassend, ik vind haar bekende nummers op Blue allemaal tien keer niks.

Doe mij die ZIP maar!

Heerlijke mixtape kemm

Merci! Heb ook lang gedacht dat Joni Mitchell niet meer deed dan akoestische gitaar/pianonummertjes (die ik overigens ook sterk vind), was dus aangenaam verrast met haar enkele experimentjes op The Hissing of Summer Lawns, ondertussen een van mijn favoriete albums geworden.

Valt toch weer behoorlijk stil hier helaas. Voor mij een beetje hit-and-miss deze miksteep, maar dat is vooral omdat ik niet zo van de "urban" ben (al valt heus niet alles onder die paraplu). Hoogtepunt is voor mij de opeenvolging van tracks 9-11 (waarbij vooral clipping me positief verraste) en de slottrack, maar dat laatste is niet zo vreemd aangezien John Talabot nu net iets is dat heel erg in mijn straatje past. Dieptepunt was R. Kelly, maar dat is dan weer zo slecht dat het grappig wordt. Al weet ik niet zeker of dat zijn intentie was bij het maken van dit nummer .

Ik vond het juist de leukste tape tot nu toe, maar was nog niet aan nog een keer herbeluisteren en daarna recenseren toegekomen. In elk geval bevielen juist de wat commerciëlere R&B-nummers me in deze context verrassend goed. De hiphoptracks waren een welkome afwisseling en SpaceGhostPurrp een leuke ontdekking.

Kort nog over de mixtape van herman: de opener vind ik wat teleurstellend omdat ik het origineel van Elephant enorm vind knallen en deze mix verpest het nummer ietwat, vooral naar het einde toe. Met The Jesus & The Mary Chain kan je me dan weer wel paaien. Verder verslapte mijn aandacht even bij de David Lynch Remix en floeps: plotsklaps was ik al bij het einde beland. Klinkt negatief, maar het is eigenlijk best positief bedoeld. Ik beschouw het als een aangename, rustige treinrit. Ook voorbij voor je het weet. Af en toe wat lelijke vuilnisbelten gespot onderweg (Stevie Nicks & Sin Cos Tan), maar toch vooral indrukwekkende natuurlandschappen of prachtige stations aanschouwd (Saâda Bonaire, Fad Gadget, Tom Vek & The Dodos).

------------------------

Over de mixtape van kemm: een heel coherente selectie zonder vast te blijven steken in één hokje! Chapeau!

Lekker dromerig inkomen met Sonnymoon & Spaceghostpurrp, alvorens definitief wakker gerammeld te worden door Joni Mitchell van wie ik ook dacht dat ze enkel akoestische nummers maakte. Aangenaam verrast dat ze dat niet doet, al slaagde deze track er niet in om mij toch van haar kunnen te overtuigen. Een onaangename onderbreking waarin Bruno Vandenbroecke commerciële onzin roept stoort vervolgens enorm hard. Gelukkig zorgt de reeds bekende track van Young Fathers ervoor dat ik meteen weer helemaal mee de mix wordt ingezogen. Twee porties Pharrell is jammer genoeg iets te veel van het zoete/goede. Om N*E*R*D even half te quoten: de joy werd even gekilled. Cassie heeft dan weer genoeg swagger om me Pharrell meteen te laten vergeten. Ik hou wel van Cassie: aangename stem en leuke uitstraling. R. Kelly liet me lachen met die onbedoeld grappige vibes. Altijd vermakelijk. En zoals je merkt was Kissey Asplund helemaal het ene oor in en het andere weer uit. Hetzelfde geldt voor How To Dress Well. Geen idee hoe het komt, maar ik kan helemaal niets met die nieuwe electronica R&B à la The Weeknd: te melig, te vaag, te ... oninteressant gewoonweg. Die van Clipping kan ik ook niet veel mee, waarschijnlijk omdat ik effectief zo'n alarm heb dat mij 's morgens wekt. Het wekt eerder irritatie op en frustratie, want ik zit hier maar te zoeken naar die godverdomde Snooze-knop .

Wederom Bruno Vandenbroecke... Die heb je toch wel echt te vaak in je mix gestoken, kemm. Gelukkig was het deze keer eerder een aankondiging die stelde dat we vanaf nu geen downs meer gingen hebben. NY Is Killing Me had ik tot op het heden nog niet gehoord en dat terwijl de bewerking van Jamie xx al jaren een grote favoriet was. Even schaamde ik me heel diep. "Lord, have mercy!" dacht ik nog. Maar Young Marble Giants, Kindness & Washed Out stonden te wachten. Geen enkele ervan enorm goed; gewoon stuk voor stuk zeer degelijk. John Talabot is niet echt mijn kopje thee, maar het voelde hier nog wel als een leuke afsluiter aan. Soms vertoont het nummer vlagen van de intro van "I Know You Like It" van AlunaGeorge. En jawel, I liked it, al had ik er op basis van de tracklist net iets meer van verwacht. Af en toe kroop de mix in straatjes waar ik nu eenmaal niet heel graag passeer.

Epiloog: misschien wel mijn twee favoriete tracks van deze mix zitten er niet eens in als je via Spotify luistert. Billie Black had me al nieuwsgierig gemaakt met This Simple Pleasure en deze I Waited For You doet daar nog een schepje bovenop. Eigenzinnige elektronica met heel diepe bassen en een zoetgevooisde stem. Doet me een beetje denken aan Kelela. Steve Spacek kende ik dan weer via Reijersen (die het me ooit tipte in Super Tip-Topper). De meeste nummers op Space Shift waren iets toegankelijker dan deze URUB, maar Steve slaagt er altijd enorm goed in een bepaalde sfeer neer te zetten. Ja, hier ga ik spontaan van dansen.

Die duivelse Bruno Vandenbroecke, tss... Bedankt voor de reviews, gents, leuk om te lezen!

Je bent niet wijs, dat zijn nu net de hoogtepunten

Nee, die van Stevie Nicks was echt verschrikkelijk.

2 tegen 1, GrafGantz. M.a.w. jij bent degene die niet wijs is. Ik bedoel maar: haten op R. Kelly, hoe kun je?

2 tegen 2 bedoel je, of denk je dat Herman nummers in z'n mix stopt die hij slecht vindt?

Dat moet wel. Die van Stevie Nicks kan je immers niet leuk vinden. Plus ik ben er zeker van dat Herman ook niet haat op R. Kelly.

Het was gewoon een gemeen grapje van herman, daar ben ik van overtuigd.

Die van Stevie staat in mijn top 500 aller tijden.

Sorry kids. 2-3

Mij moet nogmaals van het hart dat - het gebrek aan een uitgebreide recensie ten spijt - de mix van kemm me uitstekend bevallen is. Ik ben redelijk in de mood voor de combinatie 'zwarte' muziek en electro, de laatste tijd. Ik ken echter maar weinig op dat gebied, dus dit was alweer een aardige introductie tot het een en ander. Tot Pharrell bijvoorbeeld. Ja, natuurlijk, die ken ik wel. Maar ik zou er nooit op zijn gekomen zijn album te checken. Het dubbele nummer hier bevalt me echter opperbest, vooral het tweede deel: heerlijke strijkerssample in mijn rechteroor. Over SpaceGhostPurrp had ik het hierboven al even. En Clipping is voor mij het hoogtepunt van het tweede deel van de mix. Er staan wat nummers bij die een beetje langs me heen gaan (Kissey Apslund, How to Dress Well), maar vervelend wordt het nooit. Zelfs R. Kelly niet, want die komt juist in dit geheel best tot zijn recht. Ik ga bijna geloven dat het hoge cultuur is .

Aangezien ik de volgende in de rij schijn te zijn en het hier na twee weken toch alweer wat stil is, zal ik mijn bijdrage ook meteen maar posten. Ik ben niet zo creatief met beeld, dus de coverart laat ik maar achterwege. Ik hou het bij het volgende linkje:




Dan is het natuurlijk wel leuk als ik iets over deze mix vertel, natuurlijk. Daar staat muziek met een hoop verschillende invalshoeken op, maar alles heeft een bas (of iets wat daar op lijkt) die vrij bepalend is voor de sfeer en het tempo. Ik doop de tape dan ook 'My Spine Is the Bassline', naar het eerste nummer dat erop staat. De muziek slingert heen en weer van doorgedreven en gepassioneerd tot héél relaxed, maar voor mezelf zit er wel een soort van logische volgorde in. Die kan ik dan weer niet echt uitleggen. De tracklist nog even:

Still Diggin' Daarbuiten ken ik enkel Stool Pigeon (en Reflection Eternal/De La Soul natuurlijk, maar de desbetreffende track niet). Ik ben benieuwd!

Grappig, maakte net voor het eerst kennis met Zapp dankzij DWDD Saturday Night (dit keer gehost door de mannen van De Jeugd van Tegenwoordig).

EDIT: Lekker wegluisterende mixtape hoor Au Pairs is op het eerste gehoor de leukste ontdekking.

Van het album ben ik dan zelf niet van onder de indruk, vooral Lost Queen klinkt gewoon erg fijn. Binnenkort deze basstape eens een draai geven, alvast props voor Zapp!

Even een bump opdat ik zelf het topic niet uit het oog verlies. Doe eigenlijk niks met spotify dus heb nog altijd niet geluisterd naar de mix van Lukas, jammer dat er ook niet een link is naar een mp3-versie.