Familie:
Met mijn vader heb ik nauwelijks binding qua muziek, al komt dat grotendeels doordat hij überhaupt weinig luistert. Af en toe wat Ilse Delange, Gerard van Maasakkers en The Corrs, maar muziek hoeft niet zo van hem heb ik de indruk.

Mijn moeder aan de andere kant, heeft nog wel wat overeenkomsten. Zij houdt al stukken meer van muziek, en dan vooral hetgeen ze vroeger luisterde. In haar studententijd was het bijvoorbeeld Pink Floyd en Van Morisson. Ze heeft nu eenmaal niet echt zin om zelf nieuwe dingen te ontdekken, wat volwassenen toch al minder doen.
Sowieso kwam je vroeger vooral via radio in contact met muziek en nauwelijks via tv en al helemaal geen internet. Dat zit er nog een beetje in, alhoewel ze er wel open voor staat.
Het probleem is een beetje dat mijn moeder bijna alles wat ik luister leuk vindt. Dan begin ik al gauw te twijfelen aan haar oprechtheid. Af en toe brand ik wel eens een cd'tje voor haar wat ze dan probeert.

Zus 1 heeft een mijn inziens vrij slechte muzieksmaak. In haar pubertijd kocht ze veel cd's, maar dat waren dan Bryan Adams, Bon Jovi, Alanis Morissette, Greenday, Shania Twain en dat soort standaard dingen. Tegenwoordig is ze afgestapt van cd's kopen en heeft ze niet veel nieuws meer. Ze interesseert zich er simpelweg minder voor. Hetgeen dat ze wel nog luistert, is dan vaak echte pop. Een beetje narrow-minded dus, en niet heel veel interesse meer. Toen ik laatst Sufjan Stevens luisterde, kon ze dat wel waarderen. De bekende vraag Wie is dat? werd gesteld
Ik heb het idee dat ze simpelweg te weinig kennis heeft van en in aanraking komt met goede muziek, die toch in haar (vrij poppy) straatje past. Ik kan dus wel wat aanbevelingen doen.

Zus 2 daarentegen is, zoals in alles eigenlijk (maar dat terzijde ), het tegengestelde van zus 1. Post-rock is haar favoriete genre, en mijne ook. Samen zijn we al naar Mono, Explosions in the Sky en EF geweest. Zij is meer gefocust op postrock alleen, en stapt af en toe naar overlappende genres, waar ik breder georienteerd ben en ook electronic, (meer) indie, folk en andere rock luister.
Verder houdt ze zich ook veel meer bezig met kleine bandjes, via internet. Zo heeft ze EF bij mij geïntroduceerd, nog voordat ze een cd hadden. pg.lost is nog zo'n band (die nog steeds geen cd heeft opgenomen, zie bijvoorbeeld last.fm).
Nog iets waarin ze verschilt: ze luistert nauwelijks hele albums. Ze vindt bijvoorbeeld Mono wel leuk, maar kent slechts 6 nummers ofzo. Dat is een erg groot gemis vind ik; albums zijn vaak een geheel, met eigen verhaal en sfeer.

Vrienden:
Mijn beste vrienden, die ik al wat langer heb, zijn érg saai en bekrompen in hun muzieksmaak. Top40 en pop, daar houdt het echt op. Vooral de drang dingen te ontdekken ontbreekt. Verder heb ik weinig zin om dat te verbeteren eerlijk gezegd.
Mijn 'nieuwere' vrienden zoek ik wat meer uit op muzieksmaak, aangezien ik zelf ook pas sinds 3 jaar intensief luister.
We raden elkaar dingen aan en dat is leuk. Binnenkort wat concerten. Zo heb ik bijvoorbeeld een kennis die grotendeels metal luistert; hij is nu aan de postrock begonnnen en gaat mee naar 65Daysofstatic

Mijn ouders hebben niks met muziek en hun cd-collectie (nou ja, collectie; ik denk dat het er een stuk of 30 zijn) bestaat dan ook grotendeels uit verzamel-cd's, al dan niet van het Kruitvat, en er valt geen lijn in te ontdekken. Klassieke meesterwerken (maar dan weer in uitvoeringen met derderangsdirigenten) staan rustig naast country, de Toppers, carnavalshits, en jaren '50 crooners. Ik denk niet dat zij ooit meer dan 10 euro voor een cd hebben neergelegd. Zij kunnen dan ook helemaal niks met mijn muziek (alles is "herrie", maar dan hebben ze het denk ik over het volume want ik draai echt alleen maar Belle & Sebastian als zij er zijn, dat zóuden ze toch moeten trekken). Ook snappen zij niet waarom ik "zoveel" (>50) cd's moet hebben. "Alles gaat op een moment dan toch op elkaar lijken?" zegt mijn vader altijd. Oftwel: met mijn ouders kan ik niet over muziek praten. Godzijdank wel over een heleboel andere dingen

Mijn broer heeft een even armetierige collectie, maar daar staan dan nog aardige dingen tussen in de hoek "veilig alternatief", zoals wat Smashing Pumpkins, Afghan Wigs en U2. Maar ik hij heeft niet bepaald de "drive" om nieuwe dingen te ontdekken, ooit heb ik een DVD voor hem gemaakt met dingen die hij goed zou kunnen vinden maar daar heeft hij nog nooit naar geluisterd.

Mijn vriendin is van het type "standaard" alternatieve muziekliefhebster, oftewel haar kast puilt uit van de Radiohead, Muse, Placebo, Coldplay, zo'n beetje de hele top 100 van MuMe is vertegegenwoordigd zeg maar. Ik heb daar niet zoveel mee maar het is ook niet zo naar dat ik er niet naar kan luisteren (behalve Tool ), en zolang ik geen Locust of ellenlange Boris-cd's aanzet kan zij ook prima naar mijn muziek luisteren. De regel: in haar huis haar muziek en geen gezeur van mijn kant, en vice-versa. En dat gaat goed
Wat zij echter niet snapt is waarom ik in godsnaam op fora zoals deze over muziek moet schrijven. "Wat kan die mensen dat nou schelen", zegt ze dan. Nou, ik hoop dat ze ongelijk heeft

Dan mijn vrienden. Eigenlijk zijn die allemaal wel in min of meerdere mate met muziek bezig, enkele zijn ook zelf (al dan niet professioneel) muzikant. Die lopen uiteen van obsessief (ca. 10.000 cd's; dankzij hem leer ik veel kennen) tot een beetje halfslachtig alles volgen. Wat opvalt bij veel leeftijdgenoten (ik ben zelf 34) is dat op een gegeven moment de drang om nieuwe dingen te leren kennen ophoudt, en hun platenkast ziet eruit zoals die van mij een jaar of tien geleden. Er is voor mij weinig mistroostigers denkbaar dan de aanblik van een platenkast die is opgehouden met leven. Gaan die mensen dan tot in de lengte der dagen alleen maar die muziek luisteren?

Ja, dat schreef ik net ook over mijn moeder: op een gegeven moment kunnen mensen blijkbaar niet meer de moeite opbrengen nieuwe muziek te ontdekken.
Kan me er ergens wel iets bij voorstellen: muziek is gewoon minder belangrijk geworden voor ze (denk ik). Hoop alleen dat het mij nooit overkomt

Ik hoop hetzelfde

In dit licht vond ik de volgende uitspraak van sq een hele mooie:

Mening van ouders en vrienden...... boeit me niet.

Het kost me wel meer moeite ergens helemaal in te komen merk ik.. ik ken redelijk veel en kan veel klassificeren, maar om me weer een heel nieuw genre eigen te maken, denk ik toch vaak van "pfff, ander keertje" (indiase muziek ofzoiets..). Bovendien heb ik altijd wel enige tijd nodig een nieuwe plaat uit te luisteren en mijn ontdekkingen van daarvoor, dus voordat ik weer meteen 20 nieuwe platen koop in de catagorie divers duurt wel even. Ik heb niet altijd tijd om maar van alles te gaan zitten luisteren, en veel genres heb ik ook gehad, daar hoef ik ook niet meer zonnodig in bij te blijven eigenlijk.

Dus ja, een zekere luiheid ken ik wel op dat gebied.. 12 jaar terug liep ik nog alles links en rechts uit bakken te vissen en bij de bieb te lenen. Daar heb ik de tijd en zin niet meer in.

Die zin las ik ook met veel herkenning. Muziek heeft mij zoveel te bieden; als dat bij anderen niet het geval is, missen zij duidelijk iets. Dan kun je wel zeggen ik heb andere dingen waarvoor ik me interesseer, maar muziek is niet vervangbaar.
Zij hebben dan ook duidelijk een gebrek in mijn ogen.

Inderdaad, een heel nieuw genre leren kennen kost (per definitie) veel meer inspanning - en (dus) tijd - dan een nieuw album binnen een reeds bekend genre.
Het is waarschijnlijk logisch dat de zin daarin met de leeftijd minder wordt.

Alhoewel, ik zag laatst een fragment van een 80-jarige man die op zijn laptop ontzettend veel en gevarieerde muziek beluisterde. Hij had er zichtbaar plezier in. Vermoedelijk een soort late ontdekking (daar hij vroeger weinig muziek kende)

Bij ons thuis is het altijd wel iets.
Luistert men zus niet naar pop en R&B en wat is daar allemaal zit men broer onze boxen kapot te maken op teringtechno.
Meestal zet ik uit malcontentement dan SEASONS IN THE ABYSS of KILL 'EM ALL op op volle bak, overwint altijd alles. Uiteindelijk zetten ze hun kattegejank uit zodat ik het ook wat zachter kan zetten of iets anders kan pakken.

Voor mijn ma is het meestal lawaai, dus let ik er op dat ik iets leukers meeheb als we met de auto erges naartoe gaan, Black Sabbath of Load/reload of Iron Maiden. Meestal zitten broer en zus dan heel de tijd te neuten, omdat ze zelf altijd vergeten een CD mee te doen in de auto. Vooral als we er 2 uur in zitten dan durven ze wel eens de autoradio saboteren.
Op Kerstmis dit jaar was het wel goed dat ik S&M oplegde, dat vondt men moeder goed en ook m'n nonkel die Metallica al kent van de dag dat Ride the lightning uit kwam en dat nog maar een lokaal, Amerikaans bandje was.

Op school is het niet veel beter. Als er even een uurtje vrij is zetten die janetten altijd wat techno of andere zooi op dat ik niet eens wil kennen. Ik doe dan maar alsof ik slaap/leer.
In de maand Mei 3 weken stage met die gasten, zorgen dat ik tegen dan heb gekocht:
- Soort Ipoddinges
- Boxen die luider zijn da de hunne.
Kwestie om een leuke sfeer te garanderen op stage. Wellicht komt het tot ruzies; maar daar ben ik niet bang voor en zij juist wel. Dus probleem opgelost, tenzij een leerkracht komt neuten over lawaaiginder, maar dan leg ik simpelweg Iron Maiden of Black Sabbath ( onze leerkrachten zijn de 50 al gepaseerd) en dan zijn die ook stil.
Wellicht zal ik de eerste dag al naar huis willen

Gelukkig zijn er waar ik woon nog zo'n 30% leeftijdsgenoten die wel eens AC/DC, Metallica, Black Sabbath, Soulfly, Slayer, Venom, ... opleggen.
Geen wonder dat een puntje van de winnende partij van de gemeenteraadsverkiezingen van Oktober 'beperken van Geluidshinder' was. (nog geen last van gehad hoor )


But live goes on...

Mijn ouders zijn toch behoorlijk positief over de muziek die ik luister. Vooral muziek van Neil Young/Crosby, Stills, Nash & Young, Van Morrison en The Doors vinden ze goed en zo is er nog wel wat meer te noemen. Child in Time was vroeger een van mijn moeders favo's , mijn vader was vroeger helemaal van The Beatles en the Rolling Stones, deze vind ik persoonlijk ook wel goed maar niet geweldig. Er zijn ook wel genoeg dingen die ze van mij niet zo vinden. Zo lijkt het me niet dat ze Muse en Robert Wyatt bijvoorbeeld goed vinden. Mijn zus is weer een top 40 luisteraar.
Bij mij op school en teamgenoten zijn ook meer de top 40 en hip hop, heb bij de laatste niet zoveel problemen zolang ze het bij Dr. Dre houden.

Familie:
Mijn hele familie weet wat mijn muziek stijl is, omdat ik zelf ook zing en piano speel, mijn ouders houden ook wel een beetje van wat ik luister, en ik ook van wat hun luisteren, en zo is dat ook met de rest van de familie.

Broertje:
Mijn broertje vind mijn muziek wel oke, hij luistert zelf het meest naar de Red Hot Chilli Peppers, maar hij vind wat ik luister ook leuk om naar te luisteren.

Vrienden:
Mijn vrienden weten ook allemaal wat voor muziek ik luister en ze weten dat ik zing , sommige vrienden heb ik mijn favoriete muziek laten horen, en nu vinden ze het ook leuk!

is this enough information?

Leuke thread. Veel herkenbare dingen ook. Dus hop.

M'n ouders zijn twee gigantische tegenpolen qua muziek. M'n moeder is van het type itchy's ouders. Een compleet gebrek aan muzikale interesse, en als ze 20 CD's heeft is het veel. Dat is dan veelal ook sentiment-muziek - Rod Stewart, U2, The Police, en verder een paar verzamelaartjes met Sky Radio gedweep. M'n vader daarentegen heeft een aardige collectie met voornamelijk prog en symfo. Weinig nieuwe dingen, hoewel 'ie op eigen houtje nog wel eens iets ontdekt omdat hij veel muziek-DVD's aanschaft, waaronder dingen die hij normaliter niet zou kopen (maar ja, 3=2 acties en dergelijke...). Ze hebben allebei echter weinig idee van wat ik nu precies allemaal draai, en de extremere dingen uit mijn collectie zal ik ook niet zo gauw voor ze opzetten. M'n moeder heeft dan nog vaak zoiets van 'oh ja, wel lekker rustig' of iets in die richting - 'fijne achtergrondmuziek'. M'n vader trekt altijd onmiddelijk vergelijkingen ('da's net Gordon Lightfoot' hoor ik steevast als er een folkplaat opstaat). Hij pikt af en toe echter wel eens iets van me op; Lambchop vond 'ie erg goed, en ook Smog en Mono vind hij goed te pruimen.

M'n zusje (12) houdt zelf erg van U2, No Doubt en alles wat er in de top 40 voorbijkomt, hoewel ze sommige dingen die ik draai ook erg leuk vindt. Dat zijn dan wel vaak enkele nummers, geen hele platen, maar ach. Favorieten zijn Neutral Milk Hotel - Holland, 1945; Fiona Apple - Paper Bag en Palace Music - New Partner. Komt nog wel goed, denk ik.

M'n vriendin luistert vooral (veilige) alternatieve rock en grunge (nog steeds ). Ze is vooral weg van Pearl Jam, maar ook Tool, Nirvana en Alice in Chains vindt ze het einde. Daarnaast mag ze graag wat hiphop en modernere alternatieve rock horen (vooral onder invloed van haar broertje) en laat ze zich de gehele top 2000 goed smaken. Daar kan ik overigens best mee leven (hoewel, Tool) - het kan stukken erger. Mijn muzieksmaak vindt ze vooral maar een vreemde bedoening; hoe ik zowel Merzbow als Utada Hikaru als Will Oldham als Joanna Newsom kan waarderen snapt ze wel, maar echt begrijpen... Sommige dingen vindt ze ook echt verschrikkelijk (Merzbow, Utada Hikaru, Newsom en alles in die richting), maar andere dingen vindt ze dan wel weer leuk. Van Morrison vond ze erg tof, tot mijn grote verrassing vindt ze Six Organs of Admittance goed te pruimen, en ook dingen als Dizzee Rascal, Wu-Tang Clan, Aesop Rock en dergelijke vindt ze toch behoorlijk leuk.

Mijn vrienden hebben voornamelijk een beetje non-existente muzieksmaak. Eén luistert ook graag J-pop en wat alternatieve rock, een andere houdt het bij Nederlandstalige pop (richting Acda & De Munnick, niet Frans Bauer) en semi-alternatieve rock, weer een ander luistert helemáál geen muziek (onbegrijpelijk maar waar).

Gelukkig bestaat er Internet.

Ik herken veel wat sxesven schrijft over familie/vrienden. In mijn directe omgeving is het ook moeilijk om mensen met muziekinteresse te vinden laat staan een gelijkaardige smaak. Niemand van mijn familie is echt actief met muziek-luisteren bezig. Wat er langskomt op tv en (zelden) radio wordt wel geluisterd maar zelf iets opzoeken komt zo goed als nooit voor. Het meest actief is nog mijn broer. Mijn pa heeft zich een jaar geleden een mp3 speler voor de auto aangeschaft. Aan 1 cd vol met mp3 hits uit jaren 60/70 heeft hij tot nu toe genoeg. Mijn ma heeft een aantal grijsgedraaide kassettes met hits uit vooral jaren 70 (Rosegarden, Elvis...). Ze draait die vooral tijdens het poetsen.

In mijn vriendenkring zijn er 2 personen met die ik regelmatig muziek kan uitwisselen en relatief zwaar erover kan discussieren. Een ervan is vooral fan van heavy-muziek en fervent graspop bezoeker die ook wel eens Kate Bush en gregoriaanse muziek durft luisteren. De andere is fan van de mighty mighty bosstones en kan eigenlijk zo goed als alles smaken, vooral vrouwelijke artiesten hebben (zoals bij mij) een streepje voor. Alle andere vrienden en kennissen zijn eerder passieve luisteraars. Een goede vriendin van mij probeer ik al jaren te bekeren tot wat specialere muziek maar ze is eeder een mood-luisteraar. Ze kan hier of daar wel iets apprecieren maar verliest er snel de aandacht voor omdat ze te actief bezig is met politiek (haar werk en hobby).

Mijn vader heeft een erg goede smaak, hij heeft eind jaren 80 ook in een new wave band gezeten en heeft heel veel platen uit die tijd, waar ik graag af en toe door heen kijk, o.a. platen van talking heads, television, david bowie, joy division en the velvet underground. Hij raad me ook soms wel eens muziek aan, door hem ken ik bijvoorbeeld bands als pixies. ik praat met mijn vader ook vaak over muziek.
Ik kan me ook nog herinneren dat mijn vader 10 jaar geleden (toen ik nog niet zo veel interesse in muziek had) naar cd's van radiohead aan het luisteren was, toen ik het later zelf begon te luisteren kwam het me allemaal bekend voor. Hij heeft ze ook live gezien in de ok computer periode, *jaloers*. De laatste tijd zet ik ook regelmatig muziek op zijn mp3 speler, hij luistert nu zelfs vrij regelmatig naar bands als interpol en arcade fire.
Mijn moeder heeft ook wel een aardige smaak, maar is volgens mij niet heel erg met muziek bezig, ze luistert wel vrij vaak naar franse muziek, oudere zangeressen zoals edith piaff. Mijn moeder is wel meer de rolling stones aanhanger, en mijn vader houdt weer meer van the beatles.
Mijn zusje is wat meer into popmuziek, en heeft toen ik vrij veel naar hiphopmuziek luisterde wel dingen als opgezwolle, pete philly & perquisite en common overgenomen. Verder veel amy winehouse en andere zangeresjes. Van veel muziek die ik nu luister moet ze weinig hebben.
Bij mijn vrienden wisselt het een beetje, bij sommige komt de smaak absoluut niet overeen maar gelukkig heb ik ook vrienden waar ik mee naar concerten kan gaan en wel over muziek kan praten.

M'n ouders over metal: wat een herrie, dat is toch geen muziek?, ook Hiphop wordt teveel in gescholden volgens m'n moeder, dus is het praktisch als je een plaat van A Tribe Called Quest bij de hand hebt, en ook Sam Cooke vind ze absoluut niet erg. Binnen mijn familie is mijn moeder toch wel degene met wie ik het best kan praten over muziek. M'n vader is ivm wat er gedraait wordt in de auto wat makkelijker, had eens Hit Em Up opstaan, en heb hem verder er niet over gehoord. Hij heeft in een ver verleden wel wat Meat Loaf en Kate Bush geluisterd, maar heeft verder niks met muziek.
M'n zus heeft nooit zin in Iron Maiden ofzo, maar heeft dan wel weer ...And Justice for All in haar bezit..

op school luisteren ze alleen maar Snoop Dogg, Dead Prez, Ne-Yo , Kempi etc. dus als ik dan MF Doom of Raekwon opzet, is het altijd van: wie is dat?? maar vinden ze het wel vet en dus leer ik de onwetenden ook wat bij maar als ik dan Slayer draai of met een Iron Maiden shirt rondloop, ben ik weer te gothic

en in m'n vriendenkring is het divers, sommigen luisteren niks, anderen luisteren dan wel weer naar Slayer, Lamb of God etc. maar hebben er eigenlijk de ballen verstand van. Christ Illusion is de beste plaat van Slayer, de rest is maar zwak of Dio is de beste metal zanger, of verzinnen albumnamen om indruk te maken. dus als het om muziek gaat, zijn de enige mensen met wie ik echt kan praten de mensen op MusicMeter.

Mijn vader vind dat ik erg goeie muzieksmaak heb behalve
bijvoorbeeld Napalm Death en Morbid Angel.
Maar hij is gek Slayer, Iron Maiden, Judas Priest en Metallica (tot And Justice for All).

Mijn Moeder : Die vind mijn hele cd-collectie tering herrie op bands als:
AC/DC, Iron Maiden en Judas Priest.

Mijn Zusjes : die vinden ook alles herrie.

Mijn klasgenoten: De helft van de klas luister ook naar een metal en de ander helft van de klas luistert naar hardcore en 50 cent troep.

Mijn moeder luistert naar Anouk, Acda & de Munnik, Alanis Morissette en zo. Een paar dingen die ik luister vindt ze wel aardig (Iron & Wine bv, mooie achtergrondmuziek volgens haar) maar het meeste vindt ze gewoon vaag en veel te hard. In haar cdkast zijn vooral gebrande cds te vinden, de originele cds die erin staan heb ik ooit eens voor d'r gekocht.
Overigens kwam ze laatst eens mijn kamer binnen rond 21:30 's avonds, en toen had ik toevallig c.c.c.c. opstaan. Ze vroeg toen wie er in godsnaam zo laat 's avonds nog ging grasmaaien. Intussen wordt door iedereen in dit huis al mijn screamo en noise 'grasmaaiermuziek' genoemd.

Mijn vader luistert dingen als Modern Talking en meer van die foute dingen, zo ook de laatste jumpstyle hits en dergelijken, en hij is een groot fan van de top40, maar hij luistert ook dingetjes als The Cure en New Order en zo, maar het moet vooral niet hard zijn, want harde muziek is per definitie depressief (Hij vindt Faith van The Cure blijkbaar een dolkomisch album). Hij heeft wel 300 albums, maar daarvan zijn er minstens 280 gekopieerd. Jammer, maar helaas.

Voor mijn broertje is er echter wel hoop (beastie boy hier op Musicmeter). Hij vindt Franz Ferdinand, Dizzee Rascal, DuvelDuvel, Venetian Snares, The Smiths en Bloc Party en Machinefabriek (!) allemaal erg tof. Als ik muziek op heb staan die hij leuk vindt klinken komt ie meteen mijn kamer opstormen om te vragen wat het is, en dat zet ik het voor hem op zijn iPod en zo en dan luistert ie dat de weken erna nonstop en dan moet ie weer achter mijn laptop om op Musicmeter te kunnen stemmen en zo . Hij luistert ook jumpstyle, maar dat is hem vergeven, hij is tenslotte nog maar 13.

De meeste vrienden van mij zitten in het Dance/ House-wereldje, gaan naar feesten als Defqon1, Decibel, Masters of Hardcore, etc. Mijn muzieksmaak wordt vaak over 1 kam geschoren als Hardrock en herrie, maar als je aan deze mensen vraagt wat hun favoriete plaat is, komt er toch meestal iets als "Karma Police van Radiohead" uitrollen. Als het dan toch een hardhouse nummer blijkt te zijn is het vaak gecovered van een klassieke rockplaat. Opvallend dus. Gelukkig zijn er ook vrienden die toegeven ook mijn muziek te kunnen waarderen en die ik zelfs een aantal van mijn favoriete artiesten tot hun favorieten heb weten te krijgen. Ik merk ook de laatste tijd dat steeds meer vrienden langzaam de pop/rock-kant opkomen. Samen met een vriend ga ik al jaren naar verschillende festivals. Deze vaste kern van 2 personen die jaarlijks naar Lowlands vertrekt is inmiddels uitgegroeid tot 6.

Mijn ouders kunnen mijn muziek wel waarderen, denk ik. Mijn moeder zegt vaak: "Goh, wat een leuke muziek". Meestal wat ongeloofwaardig, omdat dat het ene moment over Sigur Rós gaat en het andere moment over Peter Pan speedrock. Waarschijnlijk verdedigen ze mij omdat mijn zus en broertje nogal graag grappen maken over de muziek die ik heb opstaan.

Familie:
Ooms:
Pink floyd liefhebbers. Meer niet of minder, hebben nog de meeste platen op LP. Deep Purple en The Doors en vroege David Bowie zijn ook erg geliefd. Dus niks mis met de muzieksmaak van mij ooms.

Tante's:
Eagles en Bob Dylan vooral, wat minder dan de ooms. Mij peet tante daartegen is groot liefhebber van Low van weer Bowie en Pink Floyd's werk.

En nu mij gezin/echte familie:

Moeder:
Groot liefhebber van de eagles en bob dylan. Is ook langzaam fan aan het worden van Bjork en Patrick Wolf maar blijft bij haar folk/pop muziek steken. Toch een zeer redelijk muzieksmaak.

Pa:
Aka mij metgezel in huis. Niet zo actief in muziek dan ik maar is het wel geweest. Ma's en pa's verzameling Cd's(een stuk of 50) gaan van Moterhead tot Bob Dylan. Ook is vader een trouwe metgezel voor concerten(verplicht door moeders) en heeft laaste pink pop het Muse virus stevig te pakken gekregen.

Broertjes:
3 om precies te zijn, de oudste twee luisteren naar hardcore en jumpstyle dus daar heb ik weining aan. De jongste begingt voorzichtig naar de beatles te luisteren dus dat zit wel goed.

Mijn familie vind mijn muziek niets aan en mijn vrienden zijn ook niet bijster enthousiast. Dat geldt andersom trouwens ook wel maar dan ietsje minder denk ik. Maar het maakt me eigenlijk ook geen hol uit want er zijn genoeg andere leuke dingen.

Vader:
Boudewijn de Groot, Andre Hazes.. een enkel nummertje van de Stones wat ie goed vind red de boel een beetje

broer:
18 jaar, luistert naar Frans Bauer en Nick en Simon, daar is dus geen redden meer aan. Mening Metallica: beetje rammen op die gitaren en wat geschreeuw, wat een teringherrie

Broertje:
Ook hopeloos, luistert wel naar rock/metal, maar dat voornamelijk om stoer te doen. Te bedenken dat hij met een shirt van de RHCP rondloopt (Blood Sugar Sex magik) en geen enkel nummer van het album kent...

Moeder:
De enige die er een beetje verstand van heeft. Heeft oor voor Pink Floyd en Deep Purple en speelt zelf ook piano. Samen met mij de enige muzikus in huis.

Van de kant van mijn moeder is haast iedereen met muziek bezig, van de familie van mijn vader volgens mij helemaal niemand.

Sommige van mijn vrienden luisteren ook wel naar goeie muziek, maar ook wel een aantal naar die hardcore butt en weet ik het allemaal. En is het dan metal, is het vaak Slipsnot

Ik begin een beetje te denken dat alle muzikale buitenbeentjes maar op Musicmeter zijn geplant... .

Tja, een liefhebber van Frans Bauer heeft hier niet veel te zoeken denk ik..

Mijn vader zaliger hield voornamelijk van jazz en orkest-muziek.
Hij hield niet erg van ZANG, dus koos voor instrumentale dingen.

Van hem heb ik wel de liefde voor de jazz geërfd.

Moeder (73 jaar) (die leeft gelukkig wel nog) houdt nogal van crooners en helaas ook van René Froger en consoorten, maar door mij heeft ze toch ook al van Bruce Springsteen leren genieten, goed hé ??

ik (13) heb mijn muzieksmaak volledig aan pa (45) te danken. als ik ergens op internet (hier dus), een leuk bandje aandraag (van voor 1980) dan zal zijn antwoord zijn: ja, dáár heb ik wel een CD'tje van, of: ooohh, die heb ik vroeger op LP gehad, enz. een goede gozer dus.

mijn moeder (42) is tja, ik moet het maar opbiechten: een ABBA-fan, boudewijn de Groot-fan (is wel OK) enzovoort...

mijn zus (15) houd van alles wat tussen jan smit en opgezwolle ligt, dus daar valt steun ver te zoeken...

mijn klasgenooten zijn ook niet veel soeps... Tokio Hotel, Marco Borsato enzovoort, maar één jongen is een echte Hard-Rocker (Slayer, Black Sabbath, enz.) vind ik ook wel goed dus met hem kan ik praten, twee anderen heb ik zelfs in mijn Pink Floyd gekte meegesleurd (god, wat ben ik eigelijk een slechte jongen..)! maar de overige 25, BAGGER om het in die woorden te zeggen....

Ik luister naar verscheidene dingen, rock, trance, techno en vooral HipHop. Mijn klasgenoten verstaan maar niet hoe het komt dat ik dat het beste vind. Ik moet steeds uitleggen dat ik niet naar die commerciele hiphop luister, maar naar de goede, waar meestal een boodschap in zit. Sommigen zijn wel geinteresseerd, want ze verschieten meestal hoeveel ik van muziek weet (in vergelijking met jullie hier totaal niet, maar kom) en omdat ik bij velen verscheidene liedjes heb aangeraden dat ze het einde vinden. Maar het blijft moeilijk om iemand te vinden die er iets van weet. Ik denk dat in heel mijn jaar er maar 3 ofzo zijn die Wu-Tang kennen en goed vinden. Dat is leuk, eindelijk een paar die mij verstaan. Mijn moeder is niet geïnteresseerd in muziek, mijn broer ook niet veel, al vindt hij wel dat ik wat goede muziek heb staan. Mijn vader vindt die HipHop en Techno helemaal niet goed, maar hij leert van mij wat Rock kennen en ik van hem (zijn oude platen).

Ik heb bijna dezelfde smaak voor muziek als mijn moeder, want mijn moeder houdt ook van Pop, Rock, Blues, Country, Folkrock, Classiek, en Soul, (door mij heeft ze zelfs Bon Jovi weten te waarderen), en ze heeft gelukkig net als mij ook een grote hekel aan Nederlandstalig muziek, dus ik hoef nooit bang te zijn dat als ik op bezoek kom, dat ze een cd van Frans Bauer op heeft staan. Mijn vader heeft gelukkig ook niks met Nederlandstalig muziek, die houd meer van Amerikaans Country muziek, dus ik weet nu waar ik eigenlijk mijn smaak voor muziek van heb geerft.




Maar als het gaat om vrienden, dan wordt het weer een totaal ander verhaal. De ene groep vrienden houdt juist alleen maar van Nederlandstalig muziek, waar ik altijd tegen op zie als ik daar op bezoek kom, en mijn andere groep vrienden houd juist alleen maar van Dance, en House, nou vind ik Dance nog wel aan te horen, maar House is nou ook weer niet aan mij besteed.

Mijn moeder is een echte muziekliefhebber, ze is fan vn The Rolling Stones, en ze houdt dan wel vooral van top 40-muziek, maar ze heeft dan wel echt heel veel muziek, en ze luistert ook wel genoeg non-top 40-muziek. In ieder geval, over mijn muziek heeft ze wisselende meningen, maar dat komt ook omdat ik zoveel verschillende muziek luister. Laatst liet ik wat horen van dEUS, en dat vond ze toch wel erg goed. Ze liet mij laatst ook wat horen, en dat bleek dus Peter Gabriel te zijn, was altijd al van plan eens muziek van hem te luisteren, en dat vond ik ook goede muziek.

M'n vader is dan weer geen muziekliefhebber, helaas, hij houdt heel erg van bijv. Toto en Phil Collins. Genesis dan ook, maar dan wel de Phil Collins-periode. Ik liet hem laatst een nummer horen van Selling England By The Pound maar dat vond ie dan weer minder. Hij luistert ook veel naar Nederlandstalige muziek. Hij vindt Boudewijn de Groot goed, nou, das dan wel oké, maar ook een hoop Nederlandstalige muziek die ik echt niks vind. Hij vindt 90 % van wat ik luister dan weer troep. Maar dat vindt ie sowieso, hij is wat dat betreft volgens mij nogal bevooroordeeld over mijn muziek.

M'n zusje is 10, dus verwacht daar maar niks van. Godzijdank is ze nu wel voorbij de K3 en M-Kids periode, maar dat High School Musical gedoe maakt het er niet veel beter op. Ook luistert ze wat Top 40 muziek. Rihanna enzo. Dat vind ik niet erg om te luisteren. Maar wat ik luister vindt ze dus echt herrie. Laatst was er toevallig Editors - The Racing Rats op TMF, en zij vondt het helemaal niks.

Niet m'n vriendin, want dat is ze niet, maar wel het meisje waar ik bijna wat mee heb, om het zo maar te zeggen (:P), die is een grote fan van Tokio Hotel, ze is ook 14, precies die leeftijdscategorie. Ze vindt Bill ook heel lekker enzo. Heb van haar dan ook heel veel filmpjes enzo moeten kijken. Maarja, voor haar heb ik dat over. Er zijn ergere dingen. Soms heb ik een leuk nummer, en dan denk ik, die vindt zij vast ook wel leuk, dus laat ik haar zo af en toe een nummer horen, en dat vindt ze dan vaak ook wel leuk. Maar bij haar is het Tokio Hotel, Tokio Hotel en nog eens Tokio Hotel.

Nou, m'n vrienden, dat is ook niet al te best. Eentje luistert jumpstyle en hip-hop, maar hij vondt zo'n nummer van Kempi (Geen Bloed Geen Crib) heel goed, dus wat ie nog meer luistert zal ook wel niet al te best zijn. Een andere vriend luistert gewoon wat er in de top 40 staat. Dankzij hem heb ik al menig maal Fergalicious in m'n hoofd gehad. Weer een ander luistert erg veel Yes-R. Nog een andere luistert naar 2 Unlimited en The Beatles, aparte combinatie, maar ja. En voor de rest luistert ie naar losse nummers die ie leuk vindt. Maar volgens mij weten ze niet echt waar ik naar luister. xD

Mijn vader heeft de slechtste smaak ooit belle perez enzovoort. Mijn moeder isnog wle eens intensiever bezig met muziek geef haar ook vaak tips enzovoort. Ze waardeert vooral new-wave maar gorillaz enzo vind ze ook goed.