Wat vinden jullie ouders en vrienden van je muzieksmaak?

Bij mij is het allesbehalve positief. Wat voor muziek is dat nu weer? Vind je dat goed?Wat een lawaai! en dergelijke uitspattingen hoor ik regelmatig.

Nu persoonlijk denk ik dat ze gewoon niet openstaan om het moois van progrock en postrock te willen horen.

Verder duwen ze ongeveer alles in hetzelfde hokje. Volgens vrienden is alles wat ik beluister heavy metal :s:s
Dat zal dan nog komen van die tijd dat ik into metallica was denk ik.

In het algemeen luister ik voor 90% vd tijd naar rockmuziek akkoord maar om dan alles als lawaai te bestempelen dat is toch bekrompen nietwaar?

prog
post
hardrock
pop/rock
folk-metal
progmetal
heavy metal
psychedelisch
folk
blues
singer/songwriter

Je moet al behoorlijk doof zijn om al die genres hetzelfde te gaan bestempelen, zo'n diversiteit!

Mijn ouders vinden mijn muzieksmaak apart en prijzen het feit dat ik mijn eigen smaak volg en niet naar de hitparade kijk. Dat betekent nog niet dat ze het allemaal mooi vinden. Veel ervan vinden ze te lawaaierig. Datzelfde geldt voor mijn man, die een heel eind mee gaat met mijn smaak maar afhaakt als het (in zijn ogen) te lawaaierig, te ontoegankelijk of te depressief klinkt.

Vrienden hebben meer feeling met mijn smaak, maar dat lijkt me ook wel logischer. Familie zoek je niet uit, maar vrienden wel. Al moet ik zeggen dat hun passie voor muziek minder groot is.

Ach bij het uitgaan hoor ik al de commerciele nummers, ik vind dat allemaal niet slecht maar thuis luister ik gewoon naar mijn ding.

Ongeveer al mijn vrienden zijn dance/techno/house fanaten. Persoonlijk boeit die muziek me voor geen meter maar ik ken weinig mensen die op de zelfde golflengte zitten kwa muziek, wel jammer eigenlijk want ik praat er zo graag over :-P

Misschien maar eens andere vrienden zoeken dan

Mijn ouders vinden alles goed als ik ze er maar niet mee lastig val (en dus ook geen te harde muziek draai waar ze bij zitten, en liever ook geen zachte muziek ). Vrienden bestempelen de muziek waar ik naar luister meestal als debiel en raar, dit zonder zich ook maar een beetje te hebben verdiept in mijn smaak trouwens. Uitzondering is muziekmaatje roeptoeter, hoewel die het af en toe ook te raar vindt worden. Maar die probeert het tenminste.

Ik vind het goed zo, kan ik bijvoorbeeld Modest Mouse gewoon voor mezelf houden (waarom niemand daar iets van moet hebben is me een raadsel, maar ik heb me erbij neergelegd).

Vrienden van me vinden dat ik maar een rare muzieksmaak heb, maar ze keuren lang niet alles af, ze vinden het vaak zelfs leuk als ik ernaar luister en pikken ook zelf wel eens iets mee.

Mijn ouders vinden een groot deel wel herrie/niet aan te horen... maar worden dan weer helemaal vrolijk als ik iets van Dylan/Morrison/Velvet Underground/Waits/etc.. opzet. En ze willen zo af en toe ook wel eens iets van mij oppikken, dingen als Eels en Bonnie 'Prince' Billy bijvoorbeeld.

Zelfs een Dylan kunnen ze niet apprecieren. Zo ontoegankelijk is zijn muziek nu toch ook weer niet....

Mijn muzieksmaak evolueert constant. Wie weet luister ik binnen een jaar weer naar iets totaal anders

Andere vrienden zoeken omdat onze muzieksmaak niet overeen komt? Nee toch Ik hou ze wel, het zijn geen slechte mensen hehe

Maar ik zou graag wel eens mensen leren kennen die mijn muzieksmaak kunnen waarderen dat klopt.

Mijn ouders begrijpen het meeste niet, maar sommige dingen wel. Mijn vader gaat dan iig al een stuk verder daar in mee dan mijn moeder. Mijn moeder heeft niks met muziek in het algemeen.
Mijn broer heeft een gedeeltelijk overlappende smaak. Ik ben alleen met de meeste dingen wat extremer.

Meeste van mijn vrienden vinden mijn muziek raar, onbegrijpelijk en ontoegankelijk. Al zijn er soms dingen die ik leuk vind die zij ook kunnen waarderen.
Enkele vrienden (vrijwel allemaal ooit via internet leren kennen, maar nu in het echt ook vrienden) houden veelal van dezelfde muziek, al is er geen een die echt al de verschillende soorten dingen die ik leuk vind ook leuk vindt, maar dat is natuurlijk ook wel heel erg veel gevraagd.

Herkenbaar topic voor mij. Heb één vriend die ook graag naar powermetal (Sonata Arctica) luistert. Maar bij prog-rock/metal (Dream Theater, PoS) ken ik niemand die mijn passie voor dat genre deelt.

Over mijn familie hoef ik het helemaal niet te hebben. Die keuren bij voorbaat alle muziek van mij al af. Die luisteren vooral naar simpele mainstream rotzooi.

Gelukkig heb ik wél een goede muzieksmaak. Vind ik zelf.

Gek hè. Dat heb ik nou ook

Ik kom in het dagelijks leven (werk enzo) weinig leeftijdsgenoten tegen die fanatiek muziek luisteren, volgen etc. Maar met vrienden die ik nog ken van vroeger deel ik wel degelijk veel muziek(-voorkeuren) al verschilt het genre nogal per vriend. Maar veel geïnteresseerde vrienden dus wel en nog steeds. Weinig mainstremers, en meest wel fanatieke concert/festival gangers. 3 ervan zijn inmiddels ook MuMe user geworden.
Ik denk eigenlijk dat mijn vriendenkring er wel een beetje op is uitgeselecteerd. Mensen die niets hebben met muziek zijn voor mij een soort van gehandicapt.
Voor de echt nieuwe muziek (zeg maar 2007 albums) heb ik minder aanspraak, maar dat komt ook omdat ik het nu wel zeer fanatiek volg. Voor het uitwisselen van het aller-allernieuwste ben je toch aangewezen op jongere mensen.

Overigens pakt mijn moeder (70 jaar) nog steeds wel af en toe iets mee als: Hé dat is ook leuk! als ze op bezoek is. Meestal is dat Latin of Folk. Voorbeelden zijn Amparanoia, Manu Chao en de laatste Bob Dylan.

Mijn ouders vonden het vroeger zonde van mijn geld, al die CD's die ik kocht. Maar tegenwoordig hoor ik ze er niet veel meer over en vinden ze het vooral leuk dat ik concerten bezoek. Als ik bij mijn ouders ben en in de huiskamer muziek opzet, vinden ze het eigenlijk altijd wel best, zolang het maar niet te hard staat. En af en toe vragen ze me iets voor hen te kopieren, zoals een tijdje geleden Beirut. Ik heb ook wel 's nieuwgekoche CD's aan ze weggegeven, omdat zij er nog enthousiaster van raakten dan ik.

Wat vrienden betreft is het heel verschillend. Sommigen geven niets om muziek en vragen zich af hoe ik toch al die dingen ontdek. Weer anderen vragen me vaak om tips (wat ik vaak wel lastig vind, trouwens) en sommigen stop ik af en toe een verzamelCd'tje toe.

De meeste muziek die ik luister valt niet in de smaak bij mijn vrienden, aangezien Metal nu eenmaal niet het meest aanspreekt bij mensen. Een vriend van mij drumt, en daar speel ik soms ook mee samen, hij kan wel de meeste van mijn muziek waarderen maar hij is dan de enige.

Mijn ouders vinden mijn muziek ook niet echt mooi, mijn ma vind Red Hot Chilli Peppers en Nick Drake wel mooi, en mijn pa Black Sabbath en Ozzy maar that's it.

Misschien had ik toch moeten overwegen om te worden geadopteert .

Het enige wat mijn moeder goed vindt is klassieke muziek en opera-gezang,.... we zijn thuis met acht in totaal, mijn vader luisterd enkel jaren 80 en ik en mijn broertje variëren van metal tot r&b, er is echter niets dat mijn moeder kan bekoren, alles is lawaai voor haar.

Mijn ouders zijn amper geïnteresseerd in muziek. Ik denk ook niet dat ze een goed overzicht hebben naar wat ik luister, aangezien ze maar weinig mijn muziek horen; ofwel zit ik niet thuis, en als ik dan wel thuis ben dan draai ik alleen mijn muziek als ik op mijn kamer zit. Als ik in de woonkamer of keuken zit niet. Mijn vader kan het natuurlijk altijd wel waarderen als ik Bob Dylan of The Kinks draai, maar uiteindelijk kent hij ook alleen maar de bekendste nummers. Mijn ouders luisteren dan ook alleen maar naar de radio. Uiteindelijk zouden veel dingen waar ik naar luister ze toch niet aanstaan, omdat het ofwel te raar of te luid is. Mijn jongere zus luistert alleen maar naar top-40 muziek.
Wat mijn vrienden betreft krijg ik af en toe wel eens de commentaar dat mijn muziek 'raar' is, of ze vragen hoe het komt dat ik dat allemaal ken. Geen van mijn vrienden is zo gepassioneerd door muziek als mij, maar we waarderen soms wel dezelfde artiesten (Leonard Cohen, The Smiths, Aphex Twin, Pulp, Neil Young, Can, ...), alhoewel het vaak toch wel bekendere dingen zijn. Uiteindelijk keuren mijn vrienden nooit echt mijn muziek af, maar ik val ze er dan ook niet zo veel mee lastig en dring ze zeker nooit iets op. Als we samen muziek luisteren zijn het dingen die we allebei goed vinden. Ik heb wel een vriend die ik af en toe wel eens introduceer tot nieuwe dingen en zo al heel wat heeft ontdekt, via mij; bijvoorbeeld Neu! of Autechre. Dat is natuurlijk wel leuk . Maar wat sommige genres van muziek of zelfs tijdvakken (jaren '60 bijvoorbeeld) betreft sta ik helemaal alleen. Anderzijds had ik onlangs bijvoorbeeld Nick Cave opstaan en was een vriend van me verbaasd dat ik dat goed vond (dat had hij niet gedacht); zo blijkt wel dat sommige vrienden niet echt weten wat mijn muzieksmaak precies is. Gelukkig zijn er nog vele andere intresses die we wel delen

Ik vind het leuk dat mijn vrienden naar me toe stappen als ze iets nieuws willen dat in hun ' straatje' ligt. Ik praat mensen graag muziek aan, voorzichtig, vaak met succes. Ik vind het maar moeilijk om uit te leggen wat ik mooi vind. Meestal ben ik diegene die vraagt "wat vind jij leuke muziek"? Em daar speel ik dan weer op in met "Ohja, en ken je dan ook..."

Haha ja, ik ken het. Als iemand mij vraagt; "wat vind jij leuke muziek?" of "naar wat luister jij?" dan weet ik echt nooit wat te antwoorden. Het is veel makkelijker als ik vlug even mijn last.fm pagina kan doorgeven

Mijn ouders vinden vrijwel alles wat ik draai herrie. Ok dat ze dat van Rammstein (wat ik tog wel het meest draai) vinden ken ik nog wel inkomen. Maar dat ze dat van alles wat ik draai vinden vind ik raar .

Maja ken ik ze lekker irriteren met volume op max. .

Meeste mensen weten niet eens van het bestaan van mijn muziek af, ik val ze er dan ook niet mee lastig.

In dat opzicht verschil MuM eigenlijk weinig van m'n thuissituatie

Heb gelukkig wel één iemand die je zowat alles kan toeschuiven, de enige persoon aan wie ik wel eens actief iets durf aanraden.

Ik deel verschillende dingen met verschillende vrienden, en pik verschillende dingen op van verschillende vrienden/ familie. Meeste mensen hebben totaal geen weet van waar ik allemaal naar luister, maar van sommige voorkeuren weten sommige vrienden van me alles! En mijn broer (80s/wave). Maar ik ben wel de fanatiekste op dat gebied lijkt het soms.. kom altijd net met wat meer namen en stijlen dan mijn vrienden. Ben ook het meest divers.

Eén vriend die wel de Neubauten kan waarderen, is ook wel eens meegeweest naar een concert en vond het tof. Kan aan hem ook wel copietjes van hun muziek kwijt.
De rest van mijn vrienden vind het maar niks, ze 'krijgen er hartaanvallen' van, zeggen ze. Horen liever Metallica of Rammstein.
Ik had een vriendin die ook dol op Neubauten was, maar dat schiet momenteel ook niet meer op. Is over.

Andere muziek die ik kan waarderen zijn wel meer mensen voor te vinden, al ken ik ook niemand die Joy Division echt leuk vindt, en datzelfde geldt voor The Cure eigenlijk.

(Mijn ouders tellen niet mee, in mijn geval, al te lang overleden)


Ik sta helemaal alleen. Best lekker. Mijn muziek voor mezelf! Geniet ook het beste, kun je altijd draaien wat je wilt.

Ik heb één vriend die softe Metal (Ramstein, Linkin Park, Evenescense) kan waarderen. Er zit ook nog iemand bij ons in de klas, die wel Metal (Lamb Of God vond hij hard ) luisterde, maar nu luisterd hij Trance enzo. de overigen luisteren allemaal muziek die op tv komt, Hip-Hop en Pop, of/en Trance/Hardcore/Jumpstyle etc.

Mijn ouders...waarderen niet echt mijn muzieksmaak. Vinden ze te hard, te depresief. alhoewel ze het wel goed van me vinden dat ik niet Mainstream-muziek luister

Ik luisterde toen ik 20 was ook naar de muziek waar jij naar luistert (carcass e.d.) Commentaar van mijn moeder toen: "wat is daar aan de hand op je kamer, het bombardement van Dresden?"

Nah, bij mij nog net niet. Mijn ma kan er ietsje beter tegen dan mijn vader. Soms zeggen ze wel van "zorg je ervoor dat het huis heel blijft staan?"

hmmm eigenlijk zijn bijna al mijn vrienden en vriendinnen over het algemeen veel met muziek bezig en bij iedereen is er wel een stukje overlap qua smaak.....ik hoef bijna niemand iets uit te leggen. Mijn moeder vond het vroeger vooral nachtmerrieherrie wat er van mijn kamer kwam...

Met mijn vader kan ik goed over muziek praten, hij wil zich er wel in verdiepen. Door hem heb ik al heel veel ontdekt(The Doors, Bob Dylan, The Velvet Underground, Belle and Sebastian) en soms ondekt hij ook wat door mij (Nick Cave, CocoRosie). Onze muzieksmaak verschilt wel wat; hij begrijpt totaal niet wat ik in hip-hop, electronica of "indie-rock/brit-pop" zie, maar och, verschil moet er zijn.

Mijn moeder is wat minder een muziekfanaat; ze is ook vaak degene die vraagt of het wat zachter kan.

Qua vrienden heb ik wel een redelijk aantal die best alternatieve muziek luisteren. Sommige krijg ik nog wel mee naar een concert, ik heb weinig te klagen.
Het is ook vaak zo als er een vraag over muziek is dat er dan het antwoord is: "Ga maar naar Timo, hij weet het wel." Iedereen is wel bewust van mijn muziekkennis, al vraag ik me af of iemand weet waar ik precies naar luister.

Dit idee heb ik ook wel eens.

Met mijn vader valt goed over muziek te praten, met mijn moeder wat minder. Muziek van bands als Iron & Wine, Belle & Sebastian en Damien Rice vind ze erg mooi, maar zodra ik de volumeknop bij het luisteren naar The Black Angels flink opendraai beschuldigt ze me van het luisteren naar 'metal'. Leuk is wel dat veel van mijn vrienden eenzelfde muzieksmaak hebben, zo ontdekken we nieuwe dingen en gaan regelmatig naar concerten.

Bij mij thuis houd ik de muziek het liefst voor mezelf. Mijn ouders zijn vooral goed in het scheren over een kam, het betere generalisatie werk. Volgens mijn vader luister ik de hele dag Arctic Monkeys, omdat hij dat een keer op TV gezien heeft. Mijn moeder is afgezakt naar een punt waar ik hoop nooit te komen. Afgezakt van The Moody Blues en David Bowie naar Guus Meeuwis, Lucie Silvas, en het ergst van allemaal: Faithless.

Qua vrienden probeer ik ze vaak dingen aan te smeren, al wil dat niet zo vaak lukken. Ze blijven toch vaak hangen in de Muse / Pearl Jam / Guns 'n Roses. Geen slechte muziek, maar de wil om nieuwe dingen te proberen is ver te zoeken.

Heb vooral de meeste binding met mijn moeder, die zo klassieke muziek en Lisa Gerrard graag luistert. Verder kan ze ook heel graag luisteren naar mijn complexe dramatische muziek als Eleni Karaindrou, het soort ingetogen en diep melancholieke soort. Met mijn vader, stiefmoeder en stiefvader heb ik 0,0 binding en die horen het liever niet, behalve misschien wat hele toegankelijke, makkelijk luisterbare filmscores.

Bij vrienden kies ik ze iig niet op muzieksmaak persee, want de meeste hebben totaal niet dezelfde smaak als ik. Maar allen hebben wel wat dingen die ik ook goed vind van muziek, of waar ik mij mocht ik het horen mij niet wezenloos aan erger. Hier ook hetzelfde; met toegankelijke filmmuziek kan ik wel aankomen. De algemeen bindende factor met vrienden is eigenlijk altijd wel de waardering voor film, niet muziek.

Aangezien filmmuziekfans vrij schaars zijn, heb ik ook maar een heel klein vriendengezelschap die mijn passie natuurlijk deelt. Daar kan ik alles meedelen, niks is dan te gek bijna (want het is toch een groot genre, wat allerlei kanten op kan gaan). De algemene mening van ouders, familie en vrienden is wel dat ze het apart vinden, en ook fantastisch vinden dat ik er zo passievol altijd mee bezig ben.

Bij mij thuis zijn ze niet zo blij met mijn muzikale voorkeuren. Ik heb mijn ouders nog wel aan de Nick Drake en Leonard Cohen gekregen (maar meer dan achtergrondmuziek zal dat nooit worden), maar als het wat minder oorvriendelijk wordt haken ze gelijk af. Ook mijn broer en zus verklaren me af en toe voor gek ("Zit je nou echt te luisteren naar schreeuwende zwervers met een stuk in hun kraag?", "Wat een zenuwachtige klereherrie", etc.). Bij jazz haken ze al helemaal af.

Voor mijn vrienden geldt ongeveer hetzelfde, al is er wel één die zich nu wat op jazz toelegt, al gaat dat nog niet van harte.